Yazar:
Hiroko Oyamada
Çevirmen:
Hüseyin Can Erkin
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
Ekim 2022
İlk Yayın Tarihi:
24 Ocak 2014
Yayınevi:
Siren Yayınları
Orijinal Adı:
穴 [Ana]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9786055903978
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Üstü başı metafor dolu bir novella: ÇukurEdebiyat
Uyarı: Tüm yazı spoiler içerir.
Yazarın işlediği toplumsal roller ve cinsiyetçilik gibi kavramlar kitabın ilk sayfalarından hemen kendini belli ediyor. Kadrolu ve kadrosuz çalışanlar, çalışan kadın, ev kadını, çocuksuz kadın gibi toplumsal eşitsizlik ve dayatmalar üzerinden bir hikayenin içine gireceğimizi fark ediyoruz.
Ancak tüm bunların dışında hikayenin hamurunda “Görmemek” olduğunu düşünüyorum. Ben “Bilmemek için gözünü kaçırmak” diye not almıştım kitabın ortalarında ama sonrasında kayınbiraderi ağzıyla yazar tam olarak net ifade ediyor:
“…Bakmıyorlar elbette. Temelde hiç kimse bakmıyor. Görmek istemedikleri sürece de bakmazlar zaten…” sf.71
Toplumun görmek ve bilmek istemediklerinden gözlerini kaçırdığına; olağan akışın ve yazılı olmayan toplumsal kuralların bozulmaması için yokmuş gibi davranıldığına dair çok fazla metafor ve anlatım vardı bence.
… Gözleri gölgede kaldığı için görünmüyordu.
… Dedeyi görmeye çalıştım… Dede aydınlıkta değildi.
…Yıldızların ve ayın görünmediği karanlık bir geceydi.
…Birkaç kez dönüp baktıysam da hiç kimseyi görmedim.
…Kayınvalidem onun gözlerine bakmaya çalışsa da o kayınvalideme bakmıyordu.
…Kehribar rengi güneş gözlüğünün ardında gözleri belli belirsizdi..
…O pencerenin perdesini de çektim… Kayınpederimin görüntüye girmediği tek yer olan mutfak penceresinden dışarıya baktım…
Benim yakaladığım cümlelerden bazıları.
Diğer yandan Asa’yı görmeyen, yok sayan bir koca;
hiç göz göze gelinmeyen dede ta ki o da aynı çukura düşene kadar (”Onunla ilk defa göz göze geliyordum sanırım.”)sf.83;
bir görünüp bir kaybolan çocuklar;
yok sayılan kayınbiraderi;
bahsi geçen ama ortalarda görünmeyen komşunun çocuğu gibi metaforlar da vardı.
Kimse Asa’yı, içine düştüğü çukuru, yaşadığı sıkışmışlığı ve bunalımı görmüyordu ve bunlarla
ÇukurlarımızEdebiyat
Puan vermedi·96 syf.··
Beğendi
·2022 124. kitabı
·7 saatte okudu
·Okunma: 27 Ekim 2022 00:06
Çukur, eşinin tayini sebebiyle işini bırakan ve eşinin ailesinin onlara hazırladığı eve taşınan Asa'nın hikayesi. Taşra hayatına ve işsizliğe alışmaya çalışan, evde hiçbir şey yapmamaktan sıkılan Asa, fark eder ki eşinin ailesi hakkında pek fazla bir şey bilmiyor. Tanıştığı bir aile üyesi ile de kafasında soru işaretleri oluşur.
İlk defa gördüğü bir hayvan ve çukurlar da bir nevi Alice Harikalar Diyarında atmosferi yaşatır. Çukur imgesi bana göre herkesin kendine göre yorumlayabileceği bir metafor. Belki kimliğimiz belki yuvamız belki korkularımız...
Kitapta Murakami tarzı bir büyülü gerçekliğin yanı sıra en çok hoşuma giden şey yazarın toplumsal ve feminist konulara parmak basması. Çalışan ve çalışmayan kadın, ev hanımı olmak, anne olmak, evlilikteki kadın rolü ve toplumun bu konulardaki beklentileri ve baskısı gibi noktalara güzel değinmiş Oyamada. Aynı zamanda sistemin adaletsiz çarklarından biri olan sözleşmeli ve kadrolu çalışan olmanın yarattığı farklılıkları da kurguya güzel yedirmiş.
Çukur, hem tekinsiz hem merak uyandırıcı hem de alt metni ile dolu dolu sürreel (gerçeküstü) bir kitap.
Sonu konusunda yorum yapmak istemiyorum ama okurken keyif aldığım ve bolca düşündüğüm bir kitap oldu.
Yazar Hiroko Oyamada, 1983 doğumlu genç bir kadın yazar. Fabrikada çalışırken yaşadıklarından esintiler olduğunu düşündüğüm kitaplarıyla da aldığı ödüllerle sesini duyurmuş ve dilerim biz The Factory isimli kitabını da Türkçe okuma şansına erişiriz. Belki yine tertemiz bir Hüseyin Can Erkin çevirisi ile okuruz. Kapak tasarımına da ayrıca bayıldım. Hüseyin Can Erkin hocamın da Nazlım Dumlu'nun da emeğine sağlık.
Tavsiye ederim.
....
......
#çukur #hirokooyamada #japonedebiyatı #sirenyayınları #hüseyincanerkin
Puan vermedi·96 syf.··
Beğendi
·2022 152. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 27 Kasım 2022 00:00
Kafkaesk, tekinsiz, sürreel. Pek severim :)
Asa, eşinin tayini nedeniyle işini bırakıyor ve taşraya eşinin ailesinin yan binasına taşınıyorlar. İşi bırakması, sözleşmeli-kadrolu çalışma koşulları kafkaesk bir atmosferde anlatılıyor.
Taşınmayla birlikte tekinsizlik başlıyor. Asa birgün bir çukura düşüyor, sonrasında sorgulama başlıyor ve hayat değişmiyor :) Bu hikayede değişim değişmeze ulaşmak için var. Tek tipleşen insanlar, birbirinin çeşitlemesi günler, yalnızlık. Kazdığımız çukurlar ve bu çukurlarda sıkışan hayatlarımız.
Çukur kısa bir kitap. Günlük hayatın aşina olduğumuz detaylarını, cinsiyet rolleri üzerinden irdeliyor Hiroko Oyamada. Ancak bu sınırlı alanda düşündürdüğü konular derin. Okuru içine çeken bir çukur gibi.
Her bir sayfasını acaba şimdi ne olacak diye merakla çevirdiğim bir kitaptı "çukur."
Tedirgin edici bir Alice hikayesi aslında.
***
Asa kendi işini bırakıp kocasının ailesi'nin yaşadığı taşra'ya taşınır.Maddi açıdan güçlenmişlerdir artık.Evleri için kira ödemezler geçim sıkıntısı çekmezler.Herşey normal ve sıradandır.Ta ki Asa bir gün taşra'da yürürken çukura düşene dek.O gün gördüğü canlı onu meraklandırır.Hangi hayvan olduğunu bilmenin peşine düşer.Herkesin görmezden geldiği bir canlıyı sorguladığının farkında değildir ama tam da bu nokta da sıkıcı hayatının farkına varır.
***
Benzer olan yaşamlarımız fark edemediğimiz çukurlar yaratır.Kendi yarattığımız çukurlara düşer ve şaşırır kalırız.Hayat sadece işten,evlenmekten ve çocuk sahibi olmaktan ibaret değildir.Yaşam kocaman bir resimdir.Herşeyi içine alan güzel bir resim.
Bütün olarak o resmi göstermek istemiş aslında yazar.Ayna'nın içine düşürmek istemiş okuyucuyu da.Keyifle okuduğum akıcı bir kitaptı.Herkese tavsiye ederim..
Evet, şimdi... Çukur gerçekten ince bir kitap. Şu ana kadar Japon edebiyatından hiç bir kitap okumamıştım, Japon kültürünün birazda olsa anlatıldığı 
Kirpinin Zarafeti 'ni okumuştum ama direkt Japon edebiyatını okumak başkaydı. Beğendim mi... Aslında evet, kısaydı hemencecik bitti akıcıydı ama sonunda yani ben bunu şimdi niye okudum dedim açıkçası. Kitapta değinilen hiç bir nokta sonuca bağlanmadı. Yazar ilginç bir şey yapmak istemişte sanki son anda e tamam bu kadar yazdık yeter o zaman deyip bitirmiş gibiydi.
Spoiler:
Büyük büyük çukurlar, hiç görülmemiş hayvanlar, kimsenin olmadığı bir şehir, susmayan ağustos böcekleri, gizlenmiş akrabalar ve hiç. Gerçekten ya, uzun bir kitap okusaydım ve sonu böyle olsaydı sinir krizi geçirirdim herhalde. Bu detaylara niye değinildi peki?
Kirpinin Zarafeti 'ni okumuştum ama direkt Japon edebiyatını okumak başkaydı. Beğendim mi... Aslında evet, kısaydı hemencecik bitti akıcıydı ama sonunda yani ben bunu şimdi niye okudum dedim açıkçası. Kitapta değinilen hiç bir nokta sonuca bağlanmadı. Yazar ilginç bir şey yapmak istemişte sanki son anda e tamam bu kadar yazdık yeter o zaman deyip bitirmiş gibiydi.
Spoiler:
Büyük büyük çukurlar, hiç görülmemiş hayvanlar, kimsenin olmadığı bir şehir, susmayan ağustos böcekleri, gizlenmiş akrabalar ve hiç. Gerçekten ya, uzun bir kitap okusaydım ve sonu böyle olsaydı sinir krizi geçirirdim herhalde. Bu detaylara niye değinildi peki?
Asa, eşinin tayini ile birlikte işini bırakır. Birlikte taşraya-eşinin ailesinin boş olan evine taşınırlar. Her şey yolunda görünmektedir, kira ödemedikleri için maddi olarak da daha rahattırlar hatta.. Ama bir gün Asa’nın bir çukura düşmesiyle düzenlerinde gözle görülmese de hissedilen değişiklikler başlar..
.
Tersine ve günümüz Alice hikayesi diyebiliriz Çukur için. Hiroko Oyamada kitabın başından itibaren diken üstünde tuttu beni, bir şey bekliyordum ama ne beklediğimi de bilmiyordum. Sonra beklediğim şeyin aslında tam da bu olduğunu anladım: ‘aynılaşmak’, ‘benzer olmanın bir olmaya dönüşü’.
Kitap sona erdiğinde bir yanım aslında ne okuduğundan emin değilken; diğer yanım Asa’yı çok iyi özümsedi. Çünkü dertleri ve çekinceleri ortaktı benimle.
1983 doğumlu Hiroko Oyamada’nın seçtiği dil de yakındı bana. Gerçekliğin gerçek olamayacak şeylerle anlatılması da.
.
Kısa, farklı ve akılda kalıcı bir eser arayışında iseniz Çukur’a bir şans verin derim.
.
Kapakta Ayşegül Karakaş’ın Sınır isimli resmi yer alırken; çeviride pek sevdiğim usta isim Hüseyin Can Erkin yer alıyor ~
Puan vermedi·96 syf.·
2024 682. kitabı
Gündelik hayatın kanıksanmış fakat rahatsız edici ayrıntılarıyla ince ince örülü Çukur, çocukluktan yaşlılığa, evden işe uzanan zorunlu rotalarda, özgünlüğe pek değer vermeyen bir dünyada sınırlarda bir kadının portresini çiziyo
r.Çağdaş Japon edebiyatının gelecek vaat eden yazarlarından Hiroko Oyamada’nın kaleminden hem Franz Kafka hem Komşum Totoro esintileri taşıyan Akutagawa ödüllü bir roman: 
Çukur
.Oyamada, geçici işini bırakarak tayini çıkan eşiyle taşraya taşınan Asa’nın hikâyesini anlatıyor.
İşsizliğin hayatında açtığı boşluğu keşfederken bir tavşan deliğinden aşağıya yuvarlanan Asa, kendi yaşamını, yaşamında oynadığı rolü irdeliyor ve bir seçim yapmak zorunda kalıyor., gğnletın getirisini yasıyor çifttimiz benden bu kadar gerisini sıze bırakıyorum
Hiroko Oyamada'nın kalemınden sade keyifli bir romanı gerıde bıraktık
Çukur iyi okumalar dilerim
Çukur
.Oyamada, geçici işini bırakarak tayini çıkan eşiyle taşraya taşınan Asa’nın hikâyesini anlatıyor.
İşsizliğin hayatında açtığı boşluğu keşfederken bir tavşan deliğinden aşağıya yuvarlanan Asa, kendi yaşamını, yaşamında oynadığı rolü irdeliyor ve bir seçim yapmak zorunda kalıyor., gğnletın getirisini yasıyor çifttimiz benden bu kadar gerisini sıze bırakıyorum
Hiroko Oyamada'nın kalemınden sade keyifli bir romanı gerıde bıraktık
Çukur iyi okumalar dilerim
5/10
2023 19. kitabı
Ne okudum ben..
Başından sonuna kadar hep bir şeyler bekledim ben değil bence okuyan herkes bunu bekledi, bir şeyler olacak ama ne.. Gerginlik ile bitirtti kendini başından beri hep gerdi değişik bir kitap deneyimi oldu benim için. Toplumda insanların tek tipleşmesini belli bir kesimde aynı şeyi yapan herkesin sanki aynı olması zorunluymuş hissinin tüm toplumda olmasını ve bunun çoğu kişiye normal gelmesini göstermiş yazar. Farklı olanların ise görülmediğini, onlara bakılmadığını anlatmış.
Yani bayılarak okumadım, vermek istediği şeyler bu yazdıklarım mıydı ondan bile emin değilim açıkçası. Yine de okuyun bakın derim kısacık akıcı dille yazılmış hemen biter zaten.
Çukur, çağdaş Japon edebiyatının genç yazarı Hiroko Oyamada’nın ödüllü romanı.
Japon edebiyatını her okuduğumda, bizim kültürümüzden izler taşıdığını düşünürüm. “Çukur” da aile yapısı, kadına bakış gibi konularda Türk kültürü ile oldukça benzerlik gösteriyor.
Novella diyebileceğimiz kısa romanda başkahraman Asahi’nin yaşadıkları “Çukur”metaforuyla anlatılıyor. Asahi; kocası Muneaki’nin işi nedeniyle kayınvalidesinin bitişiğindeki eve taşınıyor. Geldiği yeni mekânda; böceklerin, karıncaların, bilinen ve bilinmeyen hayvanların yer aldığı tekinsiz bir doğaya dahil oluyor ve burada eşinin ailesinin sırlarıyla yüzleşiyor. Gerilimin eser boyunca devam ettiği eserde okuru sürpriz bir son bekliyor.
İlginç bir hikayeydi. Daha çok, gece bir tarafımız açıkta kalınca gördüğümüz saçma ve birbirinden kopuk, alakasız rüyalar gibiydi. Ortalara gelene kadar her sayfada 'şimdi bir şey olacak' modundaydim. Sonra başka türlü bir şey olduğunu anlayıp beklemeyi bıraktım. Benim anladığım, hiç kimse için hayatını tamamen değiştirecek tavizler vermemeli. Kadın karakter bu tarz bir fedakarlıkta bulunduğu için kendisini dar bir çukura girmiş gibi hissediyor. Hatta bazen de çukura kendi isteğiyle giriyor. Genelde bu tip durumlarda her şeyden vazgeçip uyum sağlamaya çalışan ve böyle davrandığı için en çok yıpranan hep kadın oluyor.
