Puan
8.410 üzerinden
Rağmenlere rağmen..
Puan vermedi·504 syf.·
2019 14. kitabı
Hani okuduğumuz kitaplarda , yazarın, kahramanların ve hatta başka okurların hayatları vardır ya, o hayatları hissetmeyi seviyorum. Onların yerinde olduğumu hayal ediyorum. Bir çok kitapta böyle
10/10
2016 16. kitabı
Ece Temelkuran'ın anlatımını çok beğendim, dili sade gerçi hikayeyi çocukların ağzından dinlediğimiz için biraz da ama yetişkinlerin diyaloglarında da aynı akıcılığı, düzeni korumuş.
Ali ile Ayşe; 8 yaşındalar ve bütün hikayeyi onların dilinden dinleyip onların gözünden izliyorsunuz.
70li yılların sonu darbe yaklaşıyor, sokakları, insanları, sağ - sol ayrımını, sevdikleri ve sevmedikleri tarafları çocuk masumiyetinden dinlemek daha duygusal oldu sanki daha bi gözümü doldurdu. Oların hayal dünyalarına ait benzetmelerinden gerçeği nasıl yorumladıklarını aslında içlerinde ne fırtınalar koptuğunu gördüm yer yer gülmedim de değil ama.
ve Darbe... Sokağa çıkma yasağını, çatışmayı, işkenceyi, kaçışları Ali ile Ayşe'den dinleyin.
Aynı devirde yaşasanız bile yaşadığınız hayat farklı ise zamanın çok da önemi yoktur; önemli olan sizde bıraktığı izlerdir.
İyi okumalar dilerim.
6/10
2017 44. kitabı
“Bu devir geçmeyecek Önder.
Geçince biz de geçmiş olacağız.”
Devir kitabı, adeta 1980’lerin anlatıldığı bir hikaye. Bir dönemde yaşanmış acı olayların, ülkedeki iç kargaşanın romanlaşmış hali.
O döneme ait her ayrıntı ince ince işlenmiş hikayede.
Bu hikayede 80 darbesi ilk kez iki çocuğun gözlerinden anlatılıyor; Ali ve Ayşe...
Kitap oldukça akıcı bir kitap. Bunun yanında, bazen okuyanı bıktırıcı bir yazım tarzı da var sanki. Kitap gereğinden fazla kalınlaştırılmış bence.
Bir de bu kitapta dikkatimi çeken ayrıntı, yaşanan olayların "tek taraflı" anlatılması ve yorumlanması.
Çünkü bir yerde olumsuz bir olay ve bir kargaşa varsa, orada suçlu olan iki taraf vardır.
Ali ile Ayşe’nin çocukça hayalleri olacaktı…
Ama büyümek zorunda kaldılar.
Bir ülke sustuğunda, çocuklar duymaması gereken her şeyi hissetti.
Anneler bir şey söylemeden çok şey anlattı.
Ve biz, sayfaları çevirirken o karanlık dönemin içine sessizce adım attık.
Özellikle son bölümler…
İçimi en çok orası yaktı. Çünkü o noktada artık oyun bitmişti.
Gerçek, sessizce çocukların hayatına sızmıştı.
“Kitabı kapattım ama içimde bir sessizlik kaldı. O dönemi yaşamadım ama hissettim.”
Belki kafam patlayacak birgün. Çünkü hiçbir şeyi unutmuyorum ben...Zevkle okudum, yaşadığım şeylere tanık oldum, yalnız kalınca sadece kendimin hüzünlü şeyler düşündüğünü sanırdim, bu düşüncemden vaz geçtim :)