Kindî (Alchindus), Abbasiler döneminde Beytul Hikme de müdürlük ve çevirmenlik vazifesinde bulunmuş olan ilk İslam Arap filozofu. Kindî nin 4.gobekten dedesi, Hz. Ebû Bekir'in yiğeni. O, felsefeyi; insanın gücü oranında Yüce Allah'ın fiillerinin benzerini yapması olarak tanımlıyor, hikmet sevgisi açısından. En şerefli ilim olarak metafiziği görüyor. Felsefeyi öğrenecek kişinin matematiği bilmesi gerektiğini vurgulayarak matematiğe de ayrıca çok önem verdiğini dile getiriyor. İlimleri insani ve dini ilimler olarak iki kısma ayırıyor. Varlığın oluşunu heyula, sûret, mekan, hareket ve zaman ilkeleri çerçevesinde derinlemesine izah ediyor. Sebep konusunu irdeliyor, Allah'ın her şeyi yoktan yarattığı sonucuna varıyor, sudur nazariyesinden farklı olarak. İlk sebep olarak Allah'ı goruyor. Ruh/nefis, beden konusunda Aristo, Farabi ve İbni Sina nin görüşlerinden ayrılıyor. Nefsin bedenle birlikte ortaya çıktığını ileri sürüyor.
"İlk Felsefe Üzerine" adlı eserinde âlemin ezelîliğini savunan dehrîlere (ateistlere) karşı onun yaratılmış olduğunu mantıkî ve matematik delillerle temellendirmeye çalışıyor.
Ve dönemin kelamcilari gibi İslam'ı savunma amaçlı reddiyeler yazmış. Mutezilenin fikirlerine paralel olarak varlık düzeni çerçevesinde 'salah-aslah' ilkesini yorumlamış. Bir başka eserinde kulların fiillerinin değerine ve yine buna istinaden sebep-sonuc ilişkisine deginmiş.
Kindî'nin Mutezile ile aynı problemler üzerinde durmuş olması, mutezili olduğu anlamına gelmiyor ki mutezili eserlerde ismi geçmiyormus. Eflatun'un dikotomi yontemini hatırlatan kıyası hulf yöntemini kullanmis. 'Akıl Üzerine' adlı eseri ile aklın mahiyet ve fonksiyonlarını bir arada yorumlayan ilk İslam filozofuymus. Aristo, aktif akılla pasif akıl iliskisini; ışıkla görme duyusu arasındaki ilişkiye benzeterek