Söz Yangını
Senai DemirciYazar:
Senai Demirci
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 59 dk.
Sayfa Sayısı:
176
Basım Tarihi:
2008
Yayınevi:
Timaş Yayınları
ISBN:
9789752639270
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Senai Demirci ile yılllar önce Tıp Bayramında bir öğrenci etkinliğinde kitap söyleşisinde tanışmıştım. İnsanların belki de en çabuk unuttuğu ve şükür imtihanını en çok kaybettiği, Rabbin en güzel lütfu evlat nimetinde; insanların gaflette olduğunu anlatırken; kendi erkek kardeşini her aradığında, kızının kıymetini ve şükrünü hatırlatmak için kardeşine kendi ismiyle –Ahmet- diye seslenmek yerine, -Ayşe’nin babası - diye hitap ettiğini paylaşmıştı. O zamanlar pediyatrı stajında olduğumdan muhtemel, beni çok etkilemişti. Bir erkeğe göre fazlasıyla ince, nezih ve duygusal bir ruhun yazdıklarını merak edip almıştım kitaplarını…
Söz yangını, gıybet ve dedikodu hakkında okuduğum en orijinal kitaptı diyebilirim. Bildiğimiz dini ilmihal bilgilerinden ziyade ahlaken, vicdanen, manen, fıtraten, mantıken ve toplumsal olarak gıybetin çirkinliğini idafe edip, gerçekten hissettiren yazılardan oluşmakta. Eleştirileri itici değil, zira samimane kendisiyle yüzleşmek ve hesaplaşmak niyetiyle yazılmış. Tekrarlar çok olsa da seçilen kelimeler derin ve düşündürücü. Duygu yoğunlukta yazıldığı için arada yorulabilir , biraz sıkılabilirsiniz. Zaten kısa olan kitap aralıklı hatırlamak için de arada tekrar tekrar, parça parça da okunabilir diye düşünüyorum.
Aklımda en çok kalan ifade ise, gıybeti -dedikodu medeniyetinin kanlı ziyafeti- olarak tasvir etmesi…
Gıybet, bir kardeşinin gıyabında, yani bulunmadığı mekanda ve zamanda, doğru ama duyduğunda hoşlanmayacağı şeyleri başkalarına söylemendir. Gıybet, bir ifsat eylemidir; bir kötülüğü düzeltmez; aksine yeniden üretir, çoğaltır, sürekli kalır. Gıybet, bir fist eylemidir; içeriğinin doğruluğu bile Doğru olmasına yetmez, söyleyenin haklılığı bile hak olmasını sağlamaz. Gıybet, bir seyyiedir, Özünde kötüdür; iyilik taşımaz. Gıybet, bir nefret eylemidir; sevgiye ve barışa yönelik değildir. Gıybet, fasit bir eylemdir; yararlı değildir. Gıybet sahibine faydası yoktur.
Senai abimiz bu kitapta gıybetin tanımını farklı şekillerde yapmış:
√Allah işitmiyormuş gibi konuşmak (s.36)
√Kalbi kusurlara karşı duyarsızlaştırmak (s.50)
√Kalbi mühürlemek (s.50)
√Gönlün uykusu (s.56)
√Kalbin körlüğü (s.56)
√Bir nefret eylemi (s.69)
√Sosyal silah (s.70)
En can alıcı tanım ise şöyle:
√Bir cinayet işlendi. Öldürülen ortalıkta görünmüyor. Öldüren öldürdüğünün farkında değil. Öldürülen öldürüldüğünü bilmiyor. Cinayet kesin. Faili meçhul değil. Failine meçhuldü cinayet. (s.17)
Bütün insanlık olarak, bilerek veya bilmeyerek, sadece sevmediğimiz değil sevdiğimiz kişilerin bile arkasından o kadar rahatça gıybet edebilmemiz üzerine yazılmış eşsiz bir kitap.
Yaptıktan sonra tevbe etmeye, pişman olmaya bile gerek duymadığımız bu gıybet illetinin, örneğin bir zinadan daha kötü olduğunu çünkü Allah'ın kendisine karşı yapılan günahları affettiğini ancak kuluna karşı yapılanı kulunun affına bıraktığını iyice idrak ediyoruz bu kitaptan sonra.
Kesinlikle okunması gereken ve üzerinde iyice düşünülmesi gereken bir eser. Sonuçta Senai Demirci'den bahsediyoruz :)
Bir ateş gibi dillerimiz, yakıyor. Belki de ejderhanın ağzından çıkan alev, dilimizle yaktığımız ateşlerin temsilidir... Yakıyoruz kendimizi, kardeşimizi, geçmişimizi; kardeşimizin geçmişini, geleceğini, ân'ımızı..
Şu dil, her şeye dönüyor. Ama meyillerimiz kötüyü konuşmasından yana, neden? Neden hayrı, güzelliği, mutluluğu, neşeyi konuşmak bu kadar zor geliyor dilimize? Dil, kalptekini ikrar edermiş. Asıl problem kalbimizde olabilir mi?Hakikatte "kalbim(iz) temiz" olmayabilir mi?
Kimlerin karakterine etiketler yapıştırdık başkalarının gözünde?.. "Yalancıdır, laf taşır, ayyaştır.." Zanlarımız küçücük bir çocuktu; nasıl büyüttük katletmemiz gerekirken? Nasıl deliller topladık, zanlarımızı ispatlamak için.. Halbuki "gözünle görsen" buyuruyordu rahmetellil alemin, "gözünle görsen, gözünü ovuşturup bak." Biz gönlümüzü ovuşturmaktan bile geri durarak ne çok kardeşimizi kaybettik. Ne çok kardeşimizin etini, üstelik ölmüş etini yedik; seve seve.. İğrendik mi gerçekten?
Affet Allah'ım affet! Yanıldık, daraldık, içimize düşen öfke ateşini, gıybetle söndürürüz sandık. Affet Allah'ım affet! Bu yangını söndüren su, sabırdı; Sana bırakmak, tevekkül etmekti, unuttuk, vesveselere kulak verdik. Affet..
Gıybet etmenin zararı, bu kadar mı güzel anlatılır.. Zararının göremediğimiz boyutları bu kadar mı güzel gösterilir.. Tiksindim! Gıybetle ilgili okuduğum ilk eser olmamasına rağmen, bu kitapla gıybetten ciddi anlamda tiksindim ve hiç iftar yapmamacasına gıybet orucuna niyetlendim. Zanlarımı küçük çocukken öldürmeye karar verdim ve Rabbimden zanlarımın yerine iyisini (hüsnü zannı) bırakmasını istiyorum..
Sevgili Senai Demirci, hayra davet eden diliniz, hiç susmasın, hayrı güzelliği söylemeye devam etsin, var olun..
Kitap dilimizin ne kadar keskin bir bıçak olduğunu
Gerekmedikçe kılıfından çıkarmamamız gerektiğini
Olağanüstü bir biçimde aktarıyor..
Kullandığımız kelimeleri büyük hassasiyetle seçmeliyiz..
Amenna...
Ama şuraya bir hikaye bırakarak ayrılmak istiyorum..
Çünkü sesimizi yükseltmeyi bıraktığımızda
Sözümüzü yükseltmeye başlayacağımıza inanıyorum
Hintli bir düşünür öğrencileri ile gezinirken birbirlerine öfke içinde bağıran bir aile görmüş. Öğrencilerine dönüp “insanlar neden birbirlerine öfke ile bağırırlar?” diye sormuş.
Öğrencilerden biri “Çünkü sükûnetimizi kaybederiz.” deyince düşünür “Ama öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden bağırırız? O kişiye söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de aktarabilecekken niye bağırırız?” diye tekrar sormuş.
Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış:
“İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir.”
“Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur?
Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe yoktur” diye cevap verir. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.”
Daha sonra düşünür öğrencilerine bakarak şöyle devam eder:
“Bu nedenle tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözcüklerden uzak durun. Aksi takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz”
Dilimi gıybet ten nasıl koruyabilirimin cevabını en güzel şekilde veren kitap
Başkaları hakkında kötü konuşmanın nasıl yakıp kül edici bişey olduğunu oldukça etkileyici biçimde anlatmış yazar..
Kim bilir, belki de sen gıybetini ettiğim kusurundan çoktan tevbe ettin de, söz verdiği gibi, kötülüğünü sevaba dönüştürdü Rabbimiz. Ama ben senin terk ettiğin günahla, senin terk etmekle sevap kazandığın kusurla, üstelik ben işlemediğim halde, hâlâ günah kazanmaya devam ediyorum.
*
Allah’ın kulunun olmadığı yerde, hep Allah’ın olduğunu bilerek susar takva sahibi. Kulunun hatırını değil, Rabbinin hatırını sayar.
*
Mümin izzet sahibidir… Müminlerin yokluğunda, onların işitmesinden hoşlanmayacağı şeyleri söylemeyecek kadar izzetini dokunmaz bileceksin.
*
Kulunun, yüzüne söylendiğinde iğrenç bulacağı şeyi, onun yokluğunda söylenmesini iğrenç bulduğunu söyleyen Rabbimin huzurunda nasıl söylerim?
*
Fısıltıyla konuşmak, “Sana söylediğimi, sırf sana söylediğimi kimseler bilmesin.” Demektir. Hem ben söylerim, hem de “Ben söylemiş olmayayım.” Derim. Hem ben duyururum, hem “”Benden duymuş olma!” demeye getiririm. Senden iki yüzlü oyunuma katılmanı istemeye hakkım var mı? Senin de iki yüzlülük oyununda oynamaya hazır olduğunu varsaymam, en başta sana hakaret değil mi?
*
Gıybet ettiklerimle birlikte oturduğumda, ben “sadık olmayan” birileriyle oturuyorum. Gıybet ettiklerimin yanında oturduğumda, onları “sadık olmayan” biriyle, yani benimle oturtuyorum.
*
Gıybet etmemek üzere her sustuğumda, Allah’ı zikretmiş olacaktım. Üstelik hiç dudağımı kıpırdatmadan, kendime ve dostlarıma “Burada Allah var!” demiş olacaktım.
*
Nefesimi gıybet için harcamaya yeltendiğim anda susuverseydim, hiç nefes tüketmeden “Allah bilir. O Alim’dir…” diyebilecektim. O’nu anacak ve O’nun tarafından anılacaktım.
*
Müminin gıybetini yapamam. O yoksa yokluğunda iman ettiği/ emniyet ettiği Allah’ı var.
*
Mütevekkilin gıybetini yapamam. Çünkü o yoksa, onun Vekil’i var, Vekil diye tevekkül ettiği var.
*
Gıybet bir
"Bu zamana kadar ne kadar iğrenç bir şeyle meşgul olmuşum ben!" dedirten bir kitap. Her cümlesi ayrı güzel ayrı estetik ve tabiiki korkutucu. Öz eleştiri niteliğinde olması da ayrı bir incelik, katiyen "siz böylesiniz" demiyor "ben böyleyim, ne yazık ki ben de böyleyim" diyor yazar. İçerisinde aynı şeyleri dönüp dönüp ele almış bu açıdan olumsuz izlenim bıraksa da ele alış tarzı bu açığı kapatıyor bence. Okumayı düşünen arkadaşlar, okusun. Gıybetten daha da nefret edeceksiniz. İyi okumalar...
Bu kitabı okuyunca bütün kelimelerini seçerek konuşman gerektiğini düşünüyorsun.
Gıybet konusunda okumuş olduğum kitaplar arasında en iyilerden bir tanesi de bu kitap.
Teşekkür ediyorum 
senai demirci abimize
senai demirci abimize
Benim için alışılmışın dışında bir kitaptı.Gıybeti cinayete benzetmesi ve öyle bir cinayet ki herkes memnun demesi kadar çarpıcı cümlelerden etkilendim.Yazarını tebrik ederim.Hele Allahın 99 isminin bakış açısı ile gıybeti irdelemesi çok etkileyiciydi.
Yazar Hakkında
Senai DemirciYazar · 60 kitap
1964, Terme/Samsun doğumlu Senai Demirci, şair, yazar, televizyoncu ve hekimdir. Terme Atatürk İlkokulu’nu (1975), Terme Ortaokulu’nu (1978) ve Terme Lisesi’ni (1981) bitirdi. Sonra bir yıl Hacettepe Üniversitesi Yabancı Diller Yüksek Okulu İngilizce Bölümünde okudu. Oradan ayrılarak Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde başladığı tıp eğitimini 1990 yılında Marmara Üniversitesi’nde tamamladı.
Senai Demirci, 1990 yılında Malatya’da hekim olarak çalışmaya başladı, 1991-92 yıllarında Malatya İl Sağlık Müdür Yardımcılığı ve Malatya Sağlık Meslek Lisesi’nde meslek dersleri öğretmenliği yaptı. 1992-95 yıllarında İstanbul Sağlık Müdürlüğü’nde eğitim sorumlusu olarak görev aldı, ayrıca İstanbul’daki birçok özel hastanede başhekim ve kurumsal iletişim müdürü olarak görev yaptı; seminerler verdi.
Deneme, araştırma, öykü, günlük türlerindeki çalışmalara imza atan Dr. Demirci, hekimliğinin ve yazarlığının sanı sıra birçok televizyon ve radyo programlarının yapımcılığı ile metin yazarlığını üstlendi. Sinema yönetmenliği kursu alan Demirci, ”Bendeyar” adlı bir sinema filminde de rol aldı… “Sağlığınız” ve “Sağlık 2000” dergilerinde yayın danışmanlığı, “Çare” dergisinde genel yayın yönetmenliği “İzlenim” dergisinde yayın kurulu üyeliği, “Diyalog” dergisinde editörlük yaptı. “Yeni Dünya” ve “Zafer” dergilerinde deneme, makale ve şiirleri yayımlandı, “dualar.com” Internet sitesinde yazarlık yapıyor ve hekimlik mesleğini İstanbul’da sürdürüyor.
