The Beggar Student
Osamu DazaiYazar:
Osamu Dazai
Çevirmen:
Sam Bett
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
Aralık 2024
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 1940
Yayınevi:
New Directions
Orijinal Adı:
乞食学生 [Kojiki Gakusei]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9780811238588
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
çocuksu saflığa sığınmak..Duygu ve Düşünce
Bu incelemeyi yazma nedenim, Dazai’yi kendi bakış açımdan nasıl okuduğumu ve bende bıraktığı duyguları paylaşma isteğimdir. Çünkü inanıyorum ki bir metin, okurda bu kadar yoğun duygular uyandırıyorsa, bu hislerin ardı boş değildir.
Kitaptaki her sayfa üzerine sayısız şey söyleyebilirim. Bu yüzden metni doğrudan anlatmak yerine, sayfaları karıştırarak sıralı gitmek daha anlamlı olacak. Düşüncelerimi doğrudan dökersem, zihinsel bir dağınıklık yaratmak istemiyorum.
Bu kitabın basımını ilk alanlardan biri olmak, beni ayrıca mutlu ve heyecanlı kıldı. Çünkü Dazai üzerine kişisel bir hedefim vardı ve bu hedefin bir parçası olarak yeni bir eserini okumak benim için büyük bir adımdı. Kitabı elime ilk aldığımda arka kapak yazısı heyecanımı ikiye katladı. Dazai, yine yapacağını yapmıştı…
Kitabın son cümlesine dek Dazai'nin bu kez başka bir karakteri merkeze koyduğunu, onunla konuştuğunu düşünüyordum. Fakat son sayfa her şeyi yerinden oynattı. Bu detayı başta vermek istedim çünkü birazdan paylaşacaklarım bu bilgiyle daha da anlam kazanacak.
İlk Bölüm: Kendine Dair Sert Bir Başlangıç
Daha ilk sayfada Dazai kendini acımasızca eleştiriyor:
“Çok beceriksizim. Bende yazar olacak vasıf yok. Cahil biriyim. Derin düşüncelerim yok, parlak bir sezgim de yok.”
Ah Dazai… Sen bile fark edemedin ne kadar güçlü bir kalemin olduğunu. Bu başlangıç beni şaşırtmadı çünkü onun klasik “ben yetersizim” çıkışlarından biriydi. Oysa ki bu kitapta bile öylesine incelikli betimlemeler yapıyor ki, kendiyle ilgili bu kanaati neredeyse trajik kılıyor. Bir yazar karakteri üzerinden kendini anlatırken, yazılarını beğenmeyen, editörlerini hayal kırıklığına uğratacağını düşünen biri karşımıza çıkıyor. Ama Tamagawa Nehri kıyısından geçerken yaptığı doğa tasvirleri öylesine etkileyiciydi ki, bu cümleyi kuran
En sevdiği yazar Dazai olan biri olarak söylüyorum ki her ne kadar olumsuz eleştirilecek bir kişiliği olsa da bir o kadar da etkileyici bir yazar. O melankolik hissiyatı verme şeklini, hissettiği şeyi hiç yaşamamış olsanız bile yaşamış hissettirebilmesi benim için çok özel.
Osamu Dazai 
Meteliksiz Öğrenci
Osamu Dazai Meteliksiz Öğrencimeteliksiz öğrenciEdebiyat
Dazai yine yapmış yapacağını; "Meteliksiz Öğrenci" resmen insanın o bitmek bilmeyen onaylanma ihtiyacıyla dalga geçtiği bir eser. 32 yaşında, toplumun gözünde "başarısız" kalmış bir yazarın, 13 yaşındaki bir velet karşısında nasıl darmadağın olduğunu, kendini kanıtlamak için daracık öğrenci üniformalarına girip soytarılık yapışını izliyoruz. Aslında o kaotik gece, entelektüel maskelerin ne kadar eğreti durduğunun kanıtı; büyük felsefelerden bahsedip duruyor ama bir çocuğun tek bir alaycı sorusuyla bütün egosu yerle bir oluyor. Finaldeki o muğlaklık da insanın kendi travmalarıyla baş etmek için zihninde nasıl oyunlar kurduğunu çok iyi özetlemiş; cebinde harcanmamış elli yenle aynı masaya döndüğünde anlıyorsun ki, ne kadar uzağa gittiğini sanırsan san aslında hep aynı yalnızlığın içindesin.
Osamu Dazai’nin Meteliksiz Öğrenci adlı kısa anlatısı, yoksulluğu bir toplumsal sorun olarak değil, varoluşsal bir hâl olarak ele alan nadir metinlerden biridir. Dazai burada “parasızlık”tan çok, parasızlığın insanın benlik algısında açtığı çatlakla ilgilenir. Anlatıcı bir öğrencidir, ama öğrencilik kimliği bile metinde bir gelecek vaadi olarak değil, ertelenmiş bir hayal gibi durur.
Metin boyunca yoksulluk dramatize edilmez. Açlık, utanç ve küçük hesaplar vardır; fakat bunlar yüksek sesle anlatılmaz. Dazai’nin anlatıcısı kendine acımaz, okurdan da acımasını beklemez. Tam tersine, parasızlığını çoğu zaman ironik bir mesafeyle aktarır. Bu ironi, metni hafifletmez; aksine, anlatılan yoksunluğun ne kadar içselleştirildiğini gösterir. Aç kalmak olağan, umut etmek ise neredeyse gereksiz bir çaba gibidir.
Meteliksiz Öğrencinin asıl gücü, yoksulluğun insanı nasıl görünmez kıldığını göstermesindedir. Anlatıcı, çevresindeki insanlarla gerçek bir bağ kuramaz; çünkü parasızlık sadece cebini değil, sesini de boşaltmıştır. İnsan ilişkileri kırılgan, geçici ve çoğu zaman hesaplıdır. Yardım görmek bir lütuf değil, utanç kaynağıdır. Dazai, bu utancı dramatik bir çöküş olarak değil, gündelik bir alışkanlık gibi sunar.
Metin, Dazai’nin sıkça işlediği “yabancılık” duygusunu sade bir biçimde taşır. Anlatıcı ne toplumun içindedir ne de tamamen dışındadır. Bir yere ait olamamanın verdiği sessiz yorgunluk, satır aralarına siner. Bu yorgunluk, isyanla değil, kabullenişle ifade edilir. Okur, anlatıcının durumuna kızamaz; çünkü ortada haksızlıkla savaşan bir karakter değil, hayatta kalmaya çalışan bir bilinç vardır.
Dazai’nin dili yalındır; süs yoktur, duygusal yükselme yoktur. Bu sadelik, anlatılan yoksulluğu daha gerçek kılar. Metin, okuru etkilemek için çabalamaz; tam da bu nedenle
Selamlar. Pazar günü için bir oturuşta bitirmelik, çerezlik bir kitap arıyorken elim melankolik yazar Osamu Dazai'ye gitti. Gerek hayatı gerekse kitapları hem ilginç hem de karamsar. Kapalı bir hava gibi onu okumak...
Meteliksiz Öğrenci'de de yine o karamsar havayı buldum. Dazai isimli otuz iki yaşında bir yazar, içine sinmeyen yazısını dergiye verdikten sonra düşünceli bir hâle giriyor. Nehir kenarında yürürken nehirde sürüklenen bir genci görüyor. 'İnsan yiyen' bu nehirde yüzmemesi gerektiğini söylerken bu genç ile entelektüel bir tartışmaya giriyor. Gençlik, yetişkinlik karşılıklı konuşuluyor. Osamu Dazai onunla tartışırken aslında gençliğine özlem duyuyor, gençliğin o kibirli, umursamaz hâlini özlüyor. O yıllardaki kendini düşünerek biz okuyucuları da tartışmanın içine sokuyor.Ah, geçip giden gençlik nerede, diyerek sorguluyor hayatını..
Dazai kitapları genel olarak sade bir dille karşılıyor bizi. O yüzden yormayan, araya sıkıştırmalık yazarlardan biri benim için. Hayatı, kendisi, düşünceleri ve kitapları buhran dolu olsa da melankolik havasını seviyorum. Okumaya devam edeceğim, siz de yazarla tanışın bence. Keyifli pazarlar, keyifli okumalar..
"Gerçekten hissetmediğim şeyleri söylemek zorundayım sürekli, yoksa hayatta kalamam."
Yirminci yüzyıl Japon edebiyatının önde gelen yazarlarından, sıradışı hayatıyla da meşhur Osamu Dazai'den sanat, ölüm ve arzular üzerine bir kısa roman: Meteliksiz Öğrenci.
Otuzlu yaşlarda, Dazai isimli bir yazar içine hiç sinmeyen yazısını dergiye gönderdikten sonra rahatlama arayışıyla Tamagava Nehri'nin kıyısında yürüyüşe çıkar. Zihninde bir sürü düşünceyle nehri izleyen Dazai, nehirde sürüklenen bir genç görür ve onu kurtarmak için suya doğru koşar.
İkisi arasında entelektüel bir atışmaya dönüşen beklenmedik bir sohbet başlar. Liseyi terk eden bu gence kendini sevdirmeyi uman Dazai, kendini o gece çocuğun yerine bir film gösteriminde canlı anlatıcı olarak sahne almayı kabul edeceği birtakım garip durumların içinde bulacaktır.
Osamu Dazai bu kısa eserinde okuyucuya kendini küçümseyen, umutsuz, karamsar, kimlik kaygısı ve bunalımına giren toplumdan kopuk 32 yaşında bir yazar olan anlatıcının bir öğrenciyi ölümden kurtardıktan sonra yaptığı ironik ve entelektüel tartışmasını anlatır. Bu tartışma tekinsiz, samimiyetsiz bir atmosferde gerçekleşir. Osamu Dazai “ Meteliksiz Öğrenci ”de, aradaki yaş farkına rağmen insanın kendini karşısındaki kişiye kabul ettirmek için ne hallere düşeceğinin örneğini ironik bir biçimde dışa vurur.
Puan vermedi
"Hayat, bazen sadece katlanılması gereken uzun bir kış gibi gelir insana..."
Japon edebiyatının en aykırı, en melankolik ve en dürüst kalemi Osamu Dazai’den yine insanı kalbinden vuran bir eser: Meteliksiz Öğrenci. Dazai, bu kez bir genç kızın gözünden; yoksulluğu, toplumsal beklentilerin ağırlığını ve insanın iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen yalnızlığı anlatıyor.
Sadece parasızlığı değil; umutla umutsuzluk, yaşama arzusuyla her şeyden vazgeçme isteği arasındaki o ince çizgiyi öyle duru bir dille işliyor ki... Dazai’nin o kendine has karanlık ama bir o kadar da şeffaf dünyasını özleyenler için harika bir keşif.
Empati ya da saflık ? Bir düşün sen bu düzenin hangi tarafında yer alıyorsun
Ya da kimler sana hayal satıyor kilisenin cennetten toprak satması gibi?
Bir şiirde derler ki ," açlık çarık yedirir" diğer bir görüşte de kitabını yazmış Kunt Hamsun kocaman harflerle "AÇLIK" diye.
bir yürüyüş esnasında denk gelinen bir delikanlı bizleri kahramanımız ile bir maceraya çıkarıyor.
yalanın doğruya eğrinin de doğruya karıştığı bu yolculuk kahramanımızı bazen üzüntüye bazen de durup düşünmeye sevk ediyor.
Entelektüel bir atışmanın ortasında kalan kahramanımız kendisini bir anda garip olayları içinde bulur.
Empati, yalan, rastlantı ve hayal aleminin iç içe geçtiği bu kısa öyküyü eminim sizde seveceksiniz.
Genç adam, gençliğin tadını çıkar.
Dazai'ın diğer kitaplarına göre daha zayıf ve bir hikaye olarak yeterince olgunlaşamamış buldum. Yazarın düşünce yapısını anlatma, altyapısını oluşturan fikirlerini okura geçirmede bir sorunu yokken zayıf kısmı bunu yapış şekli oluyor. Anlatılan olay, kişiler, kitabın sonu gibi detaylar tatmin edemedi beni. Zaten akıcı bir dili var dazai'ın, burada da aynısı geçerli fakat metin olarak kendi tarzından farklı biraz. Bu farklılık iyi veya kötü olarak bakılamayacak düzeyde zaten. Yine de zevkli bir okuyuş sunuyor.
Reklam
Yazar Hakkında
Osamu DazaiYazar · 14 kitap
Takma adı Osamu Dazai olan ve bu isimle daha iyi tanınan Şuji Tsuşima, 1909'da Tsugaru Yarımadası'nın merkezi yakınlarında küçük bir kasaba olan Kanagi'de dünyaya geldi. Ailedeki siyasetçi olma geleneğine karşı çıkan Dazai gençliğinde yazar olmaya karar verdi. Yirmi yaşında Tokyo Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü'ne kaydını yaptırdı. 1935'te kısa hikayeleriyle ve 1936'da ilk romanı ile (Bannen- Alacakaranlık Yılları) Akutagava Ödülü'ne aday gösterildi. Ödül başka yazarlara verilse de Dazai'nin ünü yayıldı. Bunu takip eden on yılda otuzu aşkın edebi ve otobiyografik eser yayımladı (1944 basımı Mor Bir Serserinin Gezi Notları da dahil). Dazai'nin en iyi eserleri savaşın hemen sonrasına rastlar: 1947'de Şayo (Batan Güneş-YKY 1993), 1948'de Ningen Şikkaku (Artık İnsan Değil).
Hayatının büyük bölümünü intihar takıntısıyla geçiren Dazai, 1948'de metresiyle birlikte suya atlayarak intihar etti. Ama ölümünden kırk yıl sonra bile Japonya'da hâlâ ilgi gören bir yazardır.
