Yazar:
Ricardo Piglia
Çevirmen:
Pınar Savaş
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 12 dk.
Sayfa Sayısı:
148
Basım Tarihi:
Ocak 2020
Yayınevi:
Delidolu Yayınevi
Orijinal Adı:
La Ciudad Ausente
ISBN:
9786052349687
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
‘Kendi biçimini bulamamış olan her şey, der Rios, gerçeğin eksikliğinin acısını çeker.’
.
Junior bir gazetede çalışıyor ve aldığı duyum onu harekete geçiriyor : Bir kadının hafızasını içeren makinenin varlığı. Bir gazeteci için oldukça iştah kabartıcı bir konu elbette.
Ulaşmaya çalıştıkça öykülerle karşılaşıyor, çünkü hafıza öykülerden ibaret değil mi?
Ama hafıza yanıltır.
Öyküler birbirine karışır, görüntüler iç içe geçer.
Kişiler silikleşir, hafıza körelir bazen de raydan çıkar..
.
Konular hiç beklemediğim yerden çıktı bu sefer. Biraz polisiye biraz macera beklerken Piglia dedi ki ‘hayır daha fazlası lazım bana’.
Katmanlı ve bol çeşniliydi Yok Şehir. Her kısımda çarpıcı detaylar, sistem eleştirileri ve hafızaya odaklanma vardı.
Unutmak ve hatırlamak, ve yaşanılanların hepsini bir hazneye hapsedebilmek.. Gerçek ve kurgunun arasındaki şeffaf sınır bir de..
Yok Şehir, Arjantin’in kanlı siyasi tarihi ve ülkedeki totaliter rejimin, fütürist bir distopyayla anlatımı. Kurgu, Buenos Aires’te bir gazetecinin, Elena isimli bir kadının hafızasını ve anılarını kayda almış bir makineyi arayışıyla ilerliyor. Arka planda kolektif bilinç, dil ve gerçek ilişkisi, din ve inançlar gibi birçok sorgulamayla beraber siyasetten felsefeye, dilbilimden edebiyat tarihine kadar geniş bir yelpazede okurun ufkunu açacak bir metin Yok Şehir. Zihnin sınırlarını zorluyor, okuması pek kolay değil. Birkaç sayfa geriye gidip okuduğum yerler oldu. Edebi açıdan zor bir dili yok ama Piglia’nın okura sunduğu parçaları birleştirebilmek için okurun dikkatini yoğunlaştırması gerekiyor. Piglia’nın zekasına ve donanımına hayran kaldım. Kurgusuyla, kurguyu işleyişiyle, ele aldığı konular ve sunduğu fikirlerle kesinlikle okuduğum en iyi kitaplardan biri. Hem zihinsel açıdan doyurucu hem de okuru yıpratmayan bir kitap, bu dengeyi de çok iyi tutturmuş Piglia. Yazara Suni Teneffüs adlı eseriyle devam edeceğim. Latin Amerikan edebiyatı eserlerinden hoşlananlara, doyurucu, dolu dolu bir distopya okumak isteyenlere mutlaka tavsiye ederim.
Sistemlerin gün yüzüne çıkmasını istemediği gerçeklerin, muhabir Junior tarafından yüzümüze sertçe atılan bir tokat gibi ortaya koyduğu eser Yok Şehir.
Muhabirimiz Junior Elena isimli bir kadının, Arjantin’in yakın tarihine ilişkin hatırladığı bir hafıza makinesini bulmasıyla olaylar başlıyor. İşte bu andan itibaren otariter devletlerin topluma ne yaptığını, hayatı ve hayallerimizi bile bir kısmın isteğine göre yaşadığımızı fark ediyoruz. Eğer tüm dikkatinizi vermeden okursanız kitabı saçma diye adlandırırsınız. Ancak kitap bu zamana kadar okuduğum en iyi polisiye distopik kategorisinde yer aldı. Baskıların insan psikolojisi ile birleşmesi beni düşündürdü. Umarım siz de okur ve keyif alırsınız.
Yok Şehir
19.11.2020
Bir kadının hafızasına sahip bir makine peşine düşen muhabirin peşinde sistem ve yönetim eleştirilerinin olduğu bir çalışma.Kurgu ve dil pek cezbetmedi ama yazarın Son Okur kitabına bir şans vermeyi düşünüyorum.
Yazım hatası: 28.Syf.
Polisiye roman, politik roman, şehir romanı, fütüristik roman..
Kitapta, Buenos Aires’te muhabir olarak çalışan Junior’un, Arjantin’in yakın geçmişinin tanığı Elena’nın hafızasını barındıran bir makineden haberdar olmasıyla gerçeklerin yıllar sonra ortalığa saçıldığını görüyoruz.
Kişileri gözetleme, bireysel yaşamı yok etme, muhalifleri cezalandırma, dili iktidar lehine bozma biçimlerine bakıldığında bana 1984'ü anımsatan, Arjantin'in totaliter tarihinden bağımsız okunmaması gereken, okuması pek kolay olmayan, zaman zaman geriye dönüşler yaptırsa da zihnin sınırlarını zorlayan şahane bir kitap.
Parçalanmış Kolektif Belleğin Romanı: Yok Şehir·148 syf.·
7/10
Beğendi
·2025 44. kitabı
“Parçalanmış varlıklar en iyi parça parça betimlenirler.” — Rainer Maria Rilke’nin bu sözünü epigraf olarak alan Zygmunt Bauman, Postmodern Etik kitabında parçalanmış özneyle çağdaş etik arasında bir ilişki kurar. Ricardo Piglia’nın Yok Şehir romanı da benzer bir kayıptan, eksilmeden ve dağılmadan doğar. Arjantin diktatörlüğünün bastırılmış tarihsel belleğini yalnızca tematik olarak değil, biçimsel düzeyde de taşıyan bu roman, parçalı yapısıyla yaşanmış büyük bir travmanın anlatı düzeyindeki izlerini taşır. Öyle ki, romanın bir anlatı olarak tamamlanabilir olması bile travmanın inkârı anlamına gelir; çünkü travma, anlatılabilir değil, yalnızca dolaylı olarak sezdirilebilir bir yaradır.
Romanı okurken gözümde hep şöyle bir sahne canlandı: Arjantin’de bir klinik işkencehanede konuşturulmaya çalışan bir kişinin çığlıkları arasında, ağzından fışkıran veya kopan kimi sözcükleri yakalayıp yazıya geçirmeye çalışan bir gazeteci. Bu gazeteci, romanda Junior’dur. Onun görevi, eksik, parçalı ve travmatik anlatıları derleyerek anlamlı bir bütün çıkarmak değil, kırıklar arasında kaybolmuş bir hafızayı sezilebilir kılmaktır. Bu sahne, romanın hem duygusal hem yapısal olarak nasıl işlediğini özetler: Çığlıklar arasından kelime toplamaya benzer bir tanıklık biçimi.
Roman, belleği işleyen bir makinenin (Elena) çevresinde döner. Bu makine, yalnızca bir anlatı üreticisi değil; bastırılmış olanı tekrar eden bir bilinçdışı gibi çalışır. Anlattığı hikâyeler ne tam gerçek ne de kurmacadır. Onlar, kolektif bilinçdışından sızan travma parçacıkları gibidir. Bu parçacıkların birleştirilmesi, bir bütün yaratmaktan çok, bastırılmış olanın yankısını hissettirmek içindir. Bu yönüyle anlatı, klasik anlamda bir bütünlük değil, travmanın içsel süreksizliğini temsil eder.
Romanın biçimiyle içeriği
Reklam
Yazar Hakkında
Ricardo PigliaYazar · 5 kitap
Ricardo Piglia şu anda Arjantin'de yaşıyor. Üç romanı ve bir hikâye kitabı var. Hikâye kitabıyla Casa de Las Américas Ödülünü kazandı. Kitapları Portekizce, Fransızca, İtalyanca ve Almanca'ya çevrilmiştir.
