Ayşenur
@kitapaylog
Bursa
23 Mayıs
625 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Modern Türk edebiyatının en özgün kalemlerinden biri olan 
Aylin Balboa mizahla hüznü ustalıkla harmanladığı etkileyici bir esere imza atmış
Bu kitap; klasik bir olay örgüsünden ziyade bir yasın, sancılı bir ayrılığın ve bir kadının kendi parçalarını yerden toplama çabasının kronolojik olmayan, samimi bir dökümü gibi
Balboa’nın dili, hüzünle absürt mizahı aynı cümlede buluşturabilecek kadar güçlü. Acıyı kutsallaştırmak yerine onunla dalga geçerek evcilleştiriyor.
En çok hoşuma giden şeylerden biri de, çok alakasız gibi duran ama şaşırtıcı bilgileri araya ustaca serpiştirip zekice sunması ve bol bol güldürmesi oldu sanırım.
Osman’a yazılan o hayali mektuplar ve diyaloglar üzerinden ilerleyen anlatı, okuyucuya bir iç dökme samimiyeti sunarken teknik olarak postmodern bir kolaj hissi de veriyor.
Bu kitap, edebiyatımızın sahici işlerinden biri bence. Osman uzun mu kısa mı bilmem ama Aylin Hanım pek derin, o kesin
Reklam
Neredeyse 100 yıllık bir eser(1928) olmasına rağmen Acımak, bugün hâlâ insanın kalbine dokunmayı başarabilen nadir romanlardan biri. Bu kalitede bir eser okumayalı uzun zaman olmuştu, çok iyi geldi
Romanın en çarpıcı yanı “acımak” kavramının kendisi üzerine düşündürmesi.
Gerçekten acımak ne demektir? Acımak bir erdem midir, yoksa eksik bir anlayışın sonucu mu? Empati kurmadan, gerçeği bilmeden hüküm vermek ne kadar adildir? Kitap tam olarak yargının empatiye dönüşme hikâyesi gibi…
Reşat Nuri, bu kitapta bir dönemin ruhunu, eğitim sistemini, dinî duyguların istismarını, makam sahiplerinin ikiyüzlülüğünü ve Anadolu gerçeğini ustalıkla gözler önüne seriyor. Üstelik bunu didaktik bir dil kullanmadan, adeta bir ayna tutarak yapıyor.
Eski Türkçe kelimeler ve dönemin dili okuma hızımı biraz yavaşlattı ama bilmediğim kelimelerin anlamına bakmak ve tahmin etmeye çalışmak benim için ayrı bir zevkti
Zamana karşı direnen bir metni okumak, insanı başka bir döneme misafir ediyor
Kitaba puanım 10 üzerinden 9,5. Yarım puanı ise yalnızca bittiği için kırdım :) biraz daha devam etmesini isterdim.
Duygulanmaya, şaşırmaya ve en önemlisi kendi yargılarınızı sorgulamaya hazırsanız, bu eserle mutlaka tanışmalısınız.
Kitap, ebeveynlik konusunda oldukça değerli bilgiler içeriyor. Ancak dili zaman zaman akademik bir üslup taşıdığından, bazı bölümler okurda tekrar dönüp okuma ihtiyacı uyandırabiliyor. Buna rağmen, üzerinde durulmaya değer pek çok nokta var; nitekim altını çizdiğim birçok bölüm oldu.
Kitabın temel mesajı, ebeveynliğin merkezine çocuğa karşı nazik olmayı yerleştirmek gerektiği. Tüm diğer unsurların ötesinde, çocuğa karşı daima nazik olmanın öncelikli ve en önemli tutum olduğu özellikle vurgulanıyor.
Kendi adıma çıkardığım bazı önemli sonuçlar ise şunlar:
Çocuğunuz çatışabileceğiniz bir birey değildir. Ebeveyn olan sizsiniz!
Zaman zaman yorulabilir, yetişemeyebilirsiniz. Ancak bu yorgunluğu ya da öfkeyi çocuğunuza aktarmamalısınız.
Kendinize yetemezseniz, çocuğunuza da faydanız olmaz. Dolayısıyla çocuğunuzun mutluluğu, öncelikle sizin kendinizi iyileştirmenizden ve mutlu etmenizden geçer.
Ebeveynliğe tamamen kendinizi adayarak kişisel ve sosyal hayatınızı yok saymanız, sizi mutsuz ve kimliksiz bir anneye dönüştürür. Bu durumda, çocuğunuza da istemeden mutsuzluk aktarmış olursunuz.
Bu kitabı okurken birçok yerde kalbimin acıdığını, hatta bazı sayfalarda devam edemeyeceğimi düşündüm. Çok ilkel uygulamalarla sünnet edilen kadınların ömür boyu sürecek acılarına derinden üzüldüm.
Kitap boyunca, erkek egemenliğinin ne kadar kırıcı, bencil ve acımasız olabileceğini bir kez daha gördüm. Kadınların yaşadığı bu zulmün arkasında sadece yanlış gelenekler değil, aynı zamanda erkeklerin doyumsuz egosu vardı. Kadınları yaralayıp sakat bırakarak kendilerini yücelttiklerini sanan erkekler, aslında insanlığın en büyük utancına imza atıyorlar.
Çöl çiçeği, bir kadının gözyaşının, bir kız çocuğunun haykırışının dünyayı değiştirecek kadar güçlü olduğunu hatırlattı. Bu yüzden bu kitabı sadece bir hikâye değil, kadın dayanışmasının ve özgürlüğünün sembolü olarak görüyorum.
Reklam