Ama şimdi donuk bir camın önünde öylece durmuş,soğuktan titriyordu;yalnızdı ve damlaların aşağıya doğru süzülüşünü izliyordu -iki ve şimdi üç ve yeniden iki-,gözlerini dikmiş damlaların kendilerine görünmez raylar yaratmasına ve bunların üzerinde dönerek aşağıya inişine bakıyordu;kendi gözyaşlarının da ansızın akıp,üşümüş ellerinin üzerine düşmemesi için gözlerini kıstı. Yıllardır özlemle beklediği bu muydu?
Acılı bir ruh,yabancı bir diyarda yakınlarından biriyle karşılaşan bir yabancı gibi,kendine benzeyen,aynı duyarlığı paylaşan bir başkasıyla birleşince huzura kavuşur. Hüzün kalpleri sevinçten ve neşeden daha çok birleştirip yakınlaştırır. Aşk,gözyaşlarıyla yıkandığında,saftır,güzeldir ve sonsuzdur!