At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de, bırakamam yerlere gururumu
İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim.
"... saklamak istediğin bir şey var.
Ben gülmeye devam ediyordum.
Dedin ki:
-İşte sen böyle gülüyorsun. Bu tebessüm yok mu? Biz şairler buna 'acı tebessüm' deriz; insanın böyle bir tebessüm ile gülmesi için şurasında - kalbini gösteriyordun- büyük bir ıstırabı olmalıdır. "