Daha önce de yazar 
Barış Bıçakçı' nın birkaç kitabını okumuş ve sevmiştim. Bu kitap da 
Bizim Büyük Çaresizliğimiz altını çizip alıntıladığım cümlelerle doluydu.
Konusu ilk bakışta klasik bir aşk üçgeni gibi görünse de ( 2 erkek * tek kadın) , yazar hikayedeki iki adam arasındaki dostluğu daha göz önünde tutmuş , bu nedenle klişe aşk hikayelerinden farklıydı.
Zaten yazarın dilini seviyorum; bu yüzden kitabı da büyük bir keyifle okudum.
Barış Bıçakçı' nın birkaç kitabını okumuş ve sevmiştim. Bu kitap da Bizim Büyük Çaresizliğimiz altını çizip alıntıladığım cümlelerle doluydu.
Konusu ilk bakışta klasik bir aşk üçgeni gibi görünse de ( 2 erkek * tek kadın) , yazar hikayedeki iki adam arasındaki dostluğu daha göz önünde tutmuş , bu nedenle klişe aşk hikayelerinden farklıydı.
Zaten yazarın dilini seviyorum; bu yüzden kitabı da büyük bir keyifle okudum.
Herkes öldürür sevdiğini
Kitap biraz fazla abartılmıştır diye düşünüyorum kesinlikle okumanız gereken bir kitap öğüdü ve oluşturduğu beklentiyi ben de karşılamadı kısaca iyinin kötüsü denilir benim için tabi. Kitabın adı uyumsuz kalıyor hikayeye iyisi mi bu kitaba herkes öldürür sevdiğini konulabilirdi... Kitap iki arkadaşın yolculuğunu anlatıyor klasik; biri deli biri ise akılı deli demek biraz uyulması güç bence saf demek daha uygun olur ... Mutsuz son haricinde sizi şaşırtacak bir olay yok,tek düze anlatılmış bir hikaye ...
Ben beğenmedim yada bekletiyi yüksek tutmamdan dolayı olabilir...
Puan vermedi·559 syf.·
2026 102. kitabı
Sefiller ile Suç ve Ceza kitapları benim klasik ve kitap okuma alışkanlığı kazanmamda çok etkisi olmuş eselerdir. Belki ikisini de okuyalı 15 yıl olmuştur ve bana kitap okumayı sevdirdiklerinden benim için çok özel bir yere sahiptirler. Dolayısıyla Sefiller'in yazarı Victor Hugo'dan yine böylesine şahane bir eser okuduğum için çok mutluyum. Kitabın ilk 200 sayfası bir çok okura sıkıcı gelebilir. Yoğun Paris tasvirleri, Notre Dame Katedrali hakkındaki mimari bilgiler, kitabın başlangıç olarak çok fazla karakter içermesi okuru yoran etmenler gibi görünüyor. Fakat bu sıkıcı bölümlerde bile yazar benim çok fazla ilgimi çeken bir konuya değiniyor. Matbaanın icadıyla, bir çok kitabın basılacağından ve bu durumun mimariyi bitireceğinden söz ediyor. Gerçekten gününüzde eskisi kadar etkileyici, görkemli, mimari şaheser diyebileceğimiz eserlerin çok azaldığını görmek yazarı haklı duruma getiriyor. Sıkıcı diyebileceğim bu bölümleri geçtikten sonra akıcı, altyapısı hazırlanmış çok güzel bir hikayeyle karşılaşıyoruz. İnsanların göründüklerinden çok farklı olabilecekleri, toplum içerisindeki sınıf farklılıkları, fedakarlık, aşk ve saplantı gibi konular çok iyi işlenmiş. Ben çok severek okudum ve en kısa zamanda filmini de izleyeceğim.
Kitap dolu günler dilerim.
İstanbul'un Gölgesinde Bir Kimlik Arayışı
Puan vermedi
Kara Kitap, okuru yalnızca bir kayboluş hikayesinin peşinden sürüklemiyor; aynı zamanda kimlik, hafıza ve şehrin ruhu üzerine katman katman açılan bir anlatının içine davet ediyor.
Orhan Pamuk, dili ve kurgusuyla okuru sürekli düşünmeye iten bir atmosfer kurarken, özellikle İstanbul'u bir fon olmaktan çıkarıp romanın yaşayan karakterlerinden biri haline getiriyor. İlk sayfalardan itibaren merak duygusunu diri tutan eser, klasik bir polisiye beklentisiyle okunursa şaşırtabilir; çünkü asıl gücünü sorularından ve sembollerinden alıyor.
Bu roman sabır isteyen, sindirilerek okunmayı hak eden eserlerden biri. Zaman zaman yoğun ve katmanlı anlatımı nedeniyle okuru zorlayabilse de, sunduğu edebi zenginlik bu emeğin karşılığını veriyor. Her bölüm yeni bir bakış açısı kazandırırken, metnin altındaki anlamları keşfetmek okuma deneyimini daha da özel kılıyor. Edebiyatta farklı anlatım tekniklerini, güçlü atmosferi ve derinlikli karakterleri sevenler için unutulması güç bir okuma deneyimi sunuyor
Yapayalnız yaşayan insanlar; tek bir söze, tek bir insana ve yaşanacak küçük de olsa tek bir olaya nasıl da muhtaçtırlar... Bazen küçücük anlara, ufacık mutluluklara bile uzun yıllar tutunup kalabilirler. Çünkü bu güzellikler başlarına her an gelmez; bu yüzden o anı sürekli hatırlayarak içlerindeki yaşama sevincini diri tutmaya çalışırlar.
Kitabın başrolü de tam olarak böyle biri, hatta tam bir klasik Rus edebiyatı karakteri diyebiliriz. Dostoyevski’nin daha önce iki eserini daha okumuş ve bu yalnız, kimsesiz karakter tipinin iki farklı halini o kitaplarda da görmüştüm. Bu eserdeki fark ise karakterin, diğer ikisine kıyasla daha genç ve daha kibar olması.
Hikayesi bir gece vakti karşılaştığı bir kadınla başlayıp yine o kadınla bitiyor. İşte o an anlıyoruz ki, bu yalnız insanın artık ömrü boyunca anısına tutunup yaşayacağı o kısa hatıra, bu saniyelerden ibaret... Ama bu anı onun hayatına nihayetinde mutluluk mu getirir, yoksa bitmek bilmeyen bir hüzün mü?
Merhaba kitapsever dostlarım
Kitabın Adı- Şeytanla Dans
Kitabın Yazarı- Lorraıne Heath
Kitabın Sayfa Sayısı- 400
Kitabı Çeviren- Buse Barış Katı
“Şeytanla dans etmenin bedeli cehennemi mesken etmektir.”
Londra sokaklarının karanlığından aristokrasinin zirvesine tırmanmış, adı cinayetle ve tehlikeyle anılan bir adam: “Şeytan Kont” Lucian Langdon. Ve sevdiklerini korumak için gerekirse şeytanın ta kendisiyle bile pazarlık etmeye kararlı, güçlü bir kadın: Leydi Catherine Mabry.
Kitaba başlarken klasik bir tarihi aşk romanı okuyacağımı sanıyordum ama Lorraine Heath beni çok şaşırttı! Hikaye, alışılmışın dışında çok cesur ve tehlikeli bir anlaşmayla başlıyor. Catherine’in birini ortadan kaldırması gerek, Lucian’ın ise geçmişinden gelen ve sokaklarda beraber büyüdüğü kadını bir “leydi” gibi sosyeteye hazırlayacak birine ihtiyacı var.
Peki ya bu karanlık anlaşmanın ortasında, her iki karakterin de birbirinin ruhundaki yaraları saracağını kim bilebilirdi?
Diyaloglar o kadar zekice yazılmış ki, okurken hem karakterlerin gururlu duruşlarına hayran kalıyorsunuz hem de aralarındaki çekim ekranı yakıyor! Eğer entrika, sınıf çatışmaları, sokak çetelerinin hüzünlü geçmişi ve nefretten doğan güçlü bir tutku arıyorsanız, aradığınız kitap kesinlikle bu.
Siz bu kitabı okudunuz mu? Lorraine Heath kalemini seviyor musunuz? Yorumlarda buluşalım!
Kitaptan Alıntılar
”Hatırlamanın unutmaktan daha sıkıntı vereceğini hiç bilmezdim.”
”Bazen bir şeyin hayalini kurmak, onu gerçeğini yaşamaktan daha çok memnun eder.”
”Bir insanın başarılarından çok hatalarından öğreneceğine inanan bir insanım.”
”Çaresizlik zaman zaman ahmaklığa sebep olurdu.”
.
.
