merdüm-i dîdeme bilmem ne füsûn etti felek
giryemi kıldı füzûn, eşkimi hûn etti felek
şirler pençe-i kahrımda olurken lerzân
beni bir gözleri âhûya zebûn etti felek
Yavuz Sultan Selim
Birbirimizden pek farkımız yok. Ancak ağır hastalandığımız ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi. O yitirdiğimizin ne iyi, ne eşsiz bir insan olduğun, ne büyük iyilikler yaptığını, ancak o son demde anlıyoruz.