Boris Vian Günlerin KöpüğüEdebiyat
Puan vermedi
Absürd edebiyatın dibi, evde beslenen fareler. Sokaklardan akan irinler, kokteyl veren piyano, çalışmadan kazanmak. Nilüfer hastalığı, Sartre takıntısı. İki farklı okur tepkisi vardır kitaba: mükemmel ya da berbat ortası yoktur. Ben mükemmelcilerdenim. Okuyun efenim keyiflidir
Osmanlaşan her şeye ve herkese okkalı bir selam durma vaktiDuygu ve Düşünce
**Buraya kitabın ne kadar şahane, ne kadar derin olduğuna dair afili bir cümle yazmak isterdim ama Osman, inanır mısın içimden gelmiyor. :))
**
Aylin Balboa okumak, durup dururken sol şeritte giderken el frenini çekmek gibi bir şey.
Araba takla atıyor, sen içinden fırlıyorsun ama düşerken "Manzara da fena değilmiş ha" diyorsun.
İşte bu kitap tam olarak bu. Hayatın bizi fırlattığı o uçurumda, düşüş hızımızı hesaplamak yerine yere çakılacağımız ana kadar kahkahayla küfretmenin kitabı. :))
Acıyı Mikserle Çırpmak
Kitap bize ne anlatıyor? Aslında hiçbir şeyi ve inanın bana her şeyi.
Kalp kırıklığı var, gitmeler var, kalmaların anlamsızlığı var, bir de tabii ki Osman var.
Ama şu an konumuz tam olarak Osman değil.
Balboa, edebiyat dünyasının o çok sevdiği "ağlak ve asil acı çekme" seanslarına öyle bir tekme atıyor ki, kendimizi bir anda kendi dramımızla dalga geçerken buluyoruz.
Acıyı yok mu sayıyor? Hayır; acıyı alıyor, içine biraz tuz, biraz biber gazı, biraz da absürtlük katıp önümüze bir kokteyl gibi koyuyor. İçiyorsun, için yanıyor ama "Bir tane daha versene" diyorsun.
"Osmanlaşan" Her Şeye ve Herkese Okkalı Bir Selam Durma Vakti
Sonuç olarak Osman –ve Osmanlaşan tüm o eski sevgililer, o bitmek bilmeyen sosyal hikâyelerimiz, üzerimize dikilmeye çalışılan o daracık roller– bu hikâye gerçekten sizden uzun.
Çünkü siz bittiniz, gittiniz, sıranızı savdınız. Hatta muhtemelen şu an bir yerlerde hayatınıza çok normal, çok steril ve çok sıkıcı şekillerde devam ediyorsunuz. Ama bizim o bıraktığınız enkazdan, o incecik kırıklardan çıkardığımız yangın hâlâ sönmedi. Sönmesin de zaten.
Kitap bittiğinde içinizde tuhaf bir hafiflik kalıyor. Hani eviniz yanmıştır da, artık kurtaracak hiçbir şey kalmadığı için oturup küllerin üstünde çay demlersiniz ya, tam olarak
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hiç yaşlanmayan iyi çocuk Zafer Algöz...
Usta oyuncu Zafer Algöz'ün bazen keyifli, bazen buruk anılarını kaleme aldığı harika bir kitap olmuş. Sadri Baba'dan, Fatma Ana'ya, Paşa'dan Kenterler'e kadar müthiş bir sanatçı topluluğu içinde yaşanmış, hayatın tam ortasından anılar.
Okurken hem o dönem sanatçı, tiyatrocu olmanın zorluklarını, hem de verilen değer ve gösterilen saygıyı anlıyorsunuz. Çekirdekten yetişme, konservatuvarda yatılı okumuş küçük Zafer'in sonunda amacına ulaşmasını ise, saygı duruşuyla karşılıyorsunuz.
Plajda elinizde kokteyl, yağmurda kahve fincanınız, her nerede hoşça vakit geçirmek isterseniz orada okunabilecek harika bir komedi eseri. Mutlaka okuyun, içiniz ferahlasın. Emeğine sağlık Zafer Usta...
Bir Kokteyl Sana En Fazla Ne Yapabilir?Edebiyat & Roman
Sıradan bir akşam vakti girdiğiniz bir barda içtiğiniz bir içecek sizi hayatta en çok değiştirmek istediğiniz ana götürseydi ne yapardınız? Nawoo tam olarak bunu yaşıyor işte. Ama o değiştirmek istediği an gerçekten değiştirmesi gereken bir an mı? Bundan tam olarak emin değil. Değişen bir şey birçok şeyi tetikleyecek ve karakterimiz bunun farkında. Kaybetme duygusunu iliklerine kadar yaşayan, anda kalamayan geçmiş için pişmanlık, gelecek için kaygı yaşayan kararsız bir adamın hikayesi bu. Başrolümüz her ne kadar kararsız olsa dahi alacağı karar da vicdanı ve hayalleri arasına onu sıkıştırmış durumda ve ciddi bir karar.
Bir hikayeden daha fazlası. Bireysel farkındalığı arttıracak bir kitap. Şimdi ve buradaya odaklanmanın önemini ve kıymetli olanın içinde bulunduğumuz an olduğunu sık sık yüzümüze çarpan bir anlatı. Bir solukta bitti, diyebilirim. Akıcı dili ve öğretileriyle oldukça keyif alarak ve heyecanlanarak okudum.
Kitabın bence tek sorunu muğlak biten sonu. Diğer her detayı çok anlamlıydı. Yaş kısıtlaması olmaksızın herkese tavsiye edebileceğim bir kitap.
Geçmiş Gelecek Günlere Gidelim - Antik EfsaneFantastik
Ormanın derinliklerinde yatan bir sır. Yol çalışmasında ortaya çıkan delilik. Acaba ne kadar eski? Antik Efsane bizleri aristokratların, uzayın derinlikleri ile buluştuğu ve günümüze de intikal eden fantastik bir maceraya davet ediyor.
Kristo, Maya ve arkadaşları denize girip eğlenceli bir gün geçirirler. Yunanistan’ın ılıman havasında ve mis gibi doğasında bisikletlerine binip eve gitmek isterlerken yol kapanır. Çocuklar endişelenir ve kestirme olan arka yolu tercih ederler. O yol onları ormana yani havada asılı gibi görünen aynalara götürür. Ne olduklarını anlayamazlar. Hem korku hem çekinceler hem de içlerindeki maceracı ruh Luka’yı başka bir boyuta, Kristo’yu başka bir zamana ve diğerlerini de gerçeklikten gerçekliğe ulaştırır. Maya tüm bu olaylara tanıklık eder ve aynalardan kaçmayı başarır.
Değerli hocam 
Murat Dektaş bilim, serüven, fantastik, tarihi bir arada kullanıp sentezlemenin kokteyl versiyonunu yapmış. Görmek beyinde başlar gözde biter. Hem gözde hem kalpte hem de damakta hoş bir tad bırakan güzel bir eser okuyacaksınız. 
Antik Efsane kitabının geliştirici editörü 
Merve Çalışır olarak benim de güzel katkılarım oldu. Bu projede yer aldığım için çok mutluyum.
Medeniyet kıvılcımlarını ilk çağlara taşımak doğru mu? İnsanlığın tarihine müdahale edebilme fırsatınız olsa siz neler yapardınız? Güneş patlamalarına bir el uzatma olarak yakınlık ne hissettirirdi? Uzayın derinliklerinde uçmak ve yeni zihin keşifleri yapıp kendinizle, arkadaşlarınızla bir daha karşılaşmak için 1000K keyifle okusun.
Murat Dektaş bilim, serüven, fantastik, tarihi bir arada kullanıp sentezlemenin kokteyl versiyonunu yapmış. Görmek beyinde başlar gözde biter. Hem gözde hem kalpte hem de damakta hoş bir tad bırakan güzel bir eser okuyacaksınız. Antik Efsane kitabının geliştirici editörü Merve Çalışır olarak benim de güzel katkılarım oldu. Bu projede yer aldığım için çok mutluyum.
Medeniyet kıvılcımlarını ilk çağlara taşımak doğru mu? İnsanlığın tarihine müdahale edebilme fırsatınız olsa siz neler yapardınız? Güneş patlamalarına bir el uzatma olarak yakınlık ne hissettirirdi? Uzayın derinliklerinde uçmak ve yeni zihin keşifleri yapıp kendinizle, arkadaşlarınızla bir daha karşılaşmak için 1000K keyifle okusun.
İngilizce basımını okudum Türkçesini okumak isteyenler 27 öykülük çevirisi 
Yarın Berbat Bir Gün'den okuyabilir...
Öncelikle; Kitap 20. yüzyılın ilk yarısında Amerikan toplumunu keskin gözlem gücüyle dissect eden edebi karakterini de ortaya koyuyor. Yani ve kısaca “ Amerikan toplumunu ayrıntılarına ayırarak inceleyip, didik didik ederek, parçalara bölüp analiz ediyor diyebiliriz...
Parker’ın öykülerinde en çok hoşuma giden şey, karakterlerin gerçekliği değil; onların saklamaya çalıştıkları gerçeklerdir. Kimse dürüst değildir, aslında kimse kötü de değildir herkes yalnızca kendi kırılganlığının etrafında ihtiyatla dolaşır. Parker bu kırılganlığı öyle güzel bir mizahla örüyor ki, bir satırda gülerken diğer satırda içiniz titriyor..
Öyküleri okurken sık sık şöyle bir düşünceye kapıldım:
İnsanların birbirleriyle konuşamamasının kaç çeşidi olabilir?
Bir telefonun çalmaması, bir vedanın çok uzun sürmesi, bir cümlenin yarım kalması… Parker’ın dünyasında bütün bunlar dramatik birer olay değil, hayatın olağan gıcırtılarıdır. İnsan zaten böyle bir varlık değil midir? Ne hissettiğini söyleyemeyen, söylediğinde utanan, söylemediğinde pişman olan… Parker, bu iç burkan döngüyü alaycı bir gülümsemeyle izletiyor bize...
Belki de en çarpıcı yönü, zamansızlığıdır. 1920’lerin kokteyl partilerinde geçen aynı iç sıkıntısının bugün bir Instagram mesajında saklı durduğunu görmek şaşırtıcı. Yüz yıl geçmiş ama aynı boşluğu hala taşımak insanın garip tutarlılığı. Parker’ın öyküleri bunu kanıtlıyor: teknoloji değişir, dekor değişir, ama aşkın ritmi ve yalnızlığın sesi değişmez.
Kitabın adı Yarın Berbat Bir Gün olunca, hem gülümseten hem hafifçe iç burkan bir umutsuzluk hissi doğuyor. Karakterler de böyle: yarınlarından çok umutları yok ama yine de aynı hevesle hazırlanıp dışarı çıkıyorlar.
Yarın Berbat Bir Gün'den okuyabilir...
Öncelikle; Kitap 20. yüzyılın ilk yarısında Amerikan toplumunu keskin gözlem gücüyle dissect eden edebi karakterini de ortaya koyuyor. Yani ve kısaca “ Amerikan toplumunu ayrıntılarına ayırarak inceleyip, didik didik ederek, parçalara bölüp analiz ediyor diyebiliriz...
Parker’ın öykülerinde en çok hoşuma giden şey, karakterlerin gerçekliği değil; onların saklamaya çalıştıkları gerçeklerdir. Kimse dürüst değildir, aslında kimse kötü de değildir herkes yalnızca kendi kırılganlığının etrafında ihtiyatla dolaşır. Parker bu kırılganlığı öyle güzel bir mizahla örüyor ki, bir satırda gülerken diğer satırda içiniz titriyor..
Öyküleri okurken sık sık şöyle bir düşünceye kapıldım:
İnsanların birbirleriyle konuşamamasının kaç çeşidi olabilir?
Bir telefonun çalmaması, bir vedanın çok uzun sürmesi, bir cümlenin yarım kalması… Parker’ın dünyasında bütün bunlar dramatik birer olay değil, hayatın olağan gıcırtılarıdır. İnsan zaten böyle bir varlık değil midir? Ne hissettiğini söyleyemeyen, söylediğinde utanan, söylemediğinde pişman olan… Parker, bu iç burkan döngüyü alaycı bir gülümsemeyle izletiyor bize...
Belki de en çarpıcı yönü, zamansızlığıdır. 1920’lerin kokteyl partilerinde geçen aynı iç sıkıntısının bugün bir Instagram mesajında saklı durduğunu görmek şaşırtıcı. Yüz yıl geçmiş ama aynı boşluğu hala taşımak insanın garip tutarlılığı. Parker’ın öyküleri bunu kanıtlıyor: teknoloji değişir, dekor değişir, ama aşkın ritmi ve yalnızlığın sesi değişmez.
Kitabın adı Yarın Berbat Bir Gün olunca, hem gülümseten hem hafifçe iç burkan bir umutsuzluk hissi doğuyor. Karakterler de böyle: yarınlarından çok umutları yok ama yine de aynı hevesle hazırlanıp dışarı çıkıyorlar.