a
Anı
105 üye · 277 yeni gönderiTakip
Anılar ve hatıralar üzerine paylaşımlar.
Öyle anlar oldu ki ölmeyi özledik..
Nadire Mater'in 
Mehmedin Kitabı'nda Güneydoğu'da askerlik yapan gençlerin yaşadıkları doğrudan kendi anlatımlarıyla aktarılıyor. Bence kitabın en güçlü yanı da bu. Araya giren yorumlar ya da yönlendirmeler yerine askerlerin kendi seslerini duyuyorsunuz. Bu da anlatılanları çok daha gerçek ve etkileyici kılıyor. Kitabı okumak benim için hiç kolay değildi. Sayfalar ilerledikçe çatışmalarda hayatını kaybeden askerleri, mayınlara basarak uzuvlarını kaybeden gençleri, gazi olarak yaşamına devam etmeye çalışan insanları ve yaşadıkları psikolojik yıkımı okumak gerçekten ağırdı. Bir yandan da çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan bölge halkının yaşadıkları vardı. Köylerin boşaltılması, insanların sürekli korkuyla yaşaması, gündelik hayatın bile büyük bir mücadeleye dönüşmesi insanın içini burkuyor. Kitabı okurken sık sık durup düşündüm. Çünkü anlatılanlar kurgu değil, yaşanmış hayatlar.
En çok etkilendiğim noktalardan biri, bu askerlerin çoğunun henüz çok genç yaşta bu deneyimleri yaşamış olmasıydı. Daha hayatlarının başındayken ölümle bu kadar iç içe kalmaları, arkadaşlarını kaybetmeleri ve yaşadıkları travmaları yıllar sonra bile aynı ağırlıkla anlatmaları beni derinden etkiledi. Bazılarının anlattıkları birkaç cümleden oluşuyor ama o birkaç cümlenin taşıdığı yük çok büyük. Özellikle kaybettikleri arkadaşlarını anlatırken hissettikleri çaresizlik ve suçluluk duygusu satırlara açıkça yansıyor.
Kitap boyunca hiçbir tarafın acısının diğerinden daha önemsiz gösterilmediğini hissettim. Hem askerlerin hem de bölgede yaşayan sivillerin hayatlarının çatışmalardan nasıl etkilendiğini görmek, savaşın aslında herkesten bir şeyler götürdüğünü bir kez daha gösteriyor. Okurken sürekli aynı düşünce aklıma geldi. Savaş bittiğinde bile insanlar yaşadıklarıyla yaşamaya devam ediyor. FizikselAnı
Nadire Mater'in Mehmedin Kitabı'nda Güneydoğu'da askerlik yapan gençlerin yaşadıkları doğrudan kendi anlatımlarıyla aktarılıyor. Bence kitabın en güçlü yanı da bu. Araya giren yorumlar ya da yönlendirmeler yerine askerlerin kendi seslerini duyuyorsunuz. Bu da anlatılanları çok daha gerçek ve etkileyici kılıyor. Kitabı okumak benim için hiç kolay değildi. Sayfalar ilerledikçe çatışmalarda hayatını kaybeden askerleri, mayınlara basarak uzuvlarını kaybeden gençleri, gazi olarak yaşamına devam etmeye çalışan insanları ve yaşadıkları psikolojik yıkımı okumak gerçekten ağırdı. Bir yandan da çatışmaların ortasında yaşamaya çalışan bölge halkının yaşadıkları vardı. Köylerin boşaltılması, insanların sürekli korkuyla yaşaması, gündelik hayatın bile büyük bir mücadeleye dönüşmesi insanın içini burkuyor. Kitabı okurken sık sık durup düşündüm. Çünkü anlatılanlar kurgu değil, yaşanmış hayatlar.
En çok etkilendiğim noktalardan biri, bu askerlerin çoğunun henüz çok genç yaşta bu deneyimleri yaşamış olmasıydı. Daha hayatlarının başındayken ölümle bu kadar iç içe kalmaları, arkadaşlarını kaybetmeleri ve yaşadıkları travmaları yıllar sonra bile aynı ağırlıkla anlatmaları beni derinden etkiledi. Bazılarının anlattıkları birkaç cümleden oluşuyor ama o birkaç cümlenin taşıdığı yük çok büyük. Özellikle kaybettikleri arkadaşlarını anlatırken hissettikleri çaresizlik ve suçluluk duygusu satırlara açıkça yansıyor.
Kitap boyunca hiçbir tarafın acısının diğerinden daha önemsiz gösterilmediğini hissettim. Hem askerlerin hem de bölgede yaşayan sivillerin hayatlarının çatışmalardan nasıl etkilendiğini görmek, savaşın aslında herkesten bir şeyler götürdüğünü bir kez daha gösteriyor. Okurken sürekli aynı düşünce aklıma geldi. Savaş bittiğinde bile insanlar yaşadıklarıyla yaşamaya devam ediyor. FizikselBu dünya imtihan dünyası, kim neyle imtihan edilir bilemeyiz..
Naci Bayburt'u ilk olarak YouTube'daki videoları üzerinden tanıdım. Anlattığı olayların gerçekliği, sahadan gelen detaylar ve sakin ama etkileyici üslubu bende merak uyandırdı. Bu yüzden 
Kan Donduran Anılar kitabını da aynı ilgiyle okumaya başladım.
Kitap genel olarak beklentimi karşıladı diyebilirim. En güçlü tarafı, tamamen gerçek olaylara dayanması ve bu olayların süslenmeden, doğrudan aktarılması. Özellikle olay yeri inceleme süreçlerine dair verilen bilgiler, sıradan bir okurun pek bilmediği detayları görünür kılıyor. Bu yönüyle kitap sadece bir anı derlemesi değil, aynı zamanda suç ve adli süreçlere dair öğretici bir metin niteliğinde. Benim okuma deneyimimi olumsuz etkileyen iki önemli nokta vardı. Kitabın başında yaklaşık 12 sayfanın eksik olması oldukça can sıkıcıydı. Hikâyeye giriş kısmında kopukluk yarattı. Ayrıca metin boyunca dikkat çeken imla hataları da kitabın genel kalitesini düşüren unsurlar arasında. Bu tür bir içerikte, editöryal sürecin daha özenli olması gerektiğini düşünüyorum.
Tüm bunlara rağmen kitap, içerdiği olayların çarpıcılığı sayesinde etkisini koruyor. Okurken bazı bölümlerde gerçekten rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleşiyorsunuz. Bu da kitabın adını fazlasıyla hak ettiğini düşündürüyor..Anı
Naci Bayburt'u ilk olarak YouTube'daki videoları üzerinden tanıdım. Anlattığı olayların gerçekliği, sahadan gelen detaylar ve sakin ama etkileyici üslubu bende merak uyandırdı. Bu yüzden Kan Donduran Anılar kitabını da aynı ilgiyle okumaya başladım.
Kitap genel olarak beklentimi karşıladı diyebilirim. En güçlü tarafı, tamamen gerçek olaylara dayanması ve bu olayların süslenmeden, doğrudan aktarılması. Özellikle olay yeri inceleme süreçlerine dair verilen bilgiler, sıradan bir okurun pek bilmediği detayları görünür kılıyor. Bu yönüyle kitap sadece bir anı derlemesi değil, aynı zamanda suç ve adli süreçlere dair öğretici bir metin niteliğinde. Benim okuma deneyimimi olumsuz etkileyen iki önemli nokta vardı. Kitabın başında yaklaşık 12 sayfanın eksik olması oldukça can sıkıcıydı. Hikâyeye giriş kısmında kopukluk yarattı. Ayrıca metin boyunca dikkat çeken imla hataları da kitabın genel kalitesini düşüren unsurlar arasında. Bu tür bir içerikte, editöryal sürecin daha özenli olması gerektiğini düşünüyorum.
Tüm bunlara rağmen kitap, içerdiği olayların çarpıcılığı sayesinde etkisini koruyor. Okurken bazı bölümlerde gerçekten rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleşiyorsunuz. Bu da kitabın adını fazlasıyla hak ettiğini düşündürüyor..
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bazı hikâyeler ne kadar da birbirine benziyordu..
Ercan Kesal'ın 
Peri Gazozu kitabını okurken, metnin beni en çok içine çeken tarafı, belirli nesneler üzerinden kurduğu hafıza dünyası oldu. Bir gazoz şişesi, bir fotoğraf, bir eşya... Her biri yalnızca bir detay değil, geçmişe açılan bir kapı gibiydi. Bu anlatım biçimini özellikle sevdim, çünkü bana göre insan en çok böyle küçük, somut şeylerin etrafında hatırlıyor hayatı. Kesal da tam olarak bunu yapıyor: Büyük sözler söylemeden, küçük şeylerin içinden büyük duygular çıkarıyor.
Kitap boyunca yalnızca bireysel anılarla değil, toplumsal hafızayla da yüzleşiyoruz. Yazarın doktorluk deneyimlerinden süzülen hikâyeler, insanın en savunmasız hâline tanıklık ediyor. Hastane koridorlarında dolaşan çaresizlik, bekleyiş ve kayıp duygusu çok sarsıcıydı. Özellikle ölümle bu kadar doğrudan temas eden anlatılar, metne ağır ama gerçek bir derinlik katıyor.
Bununla birlikte darbe dönemine dair anlatılanlar, kitabın en yıkıcı taraflarından biriydi benim için. Kayıplar, adaletsizlikler, yarım kalmış hayatlar ve en çok da annelerin feryatları. Bu bölümleri okurken sadece bir dönemi değil, o dönemin insanlarda açtığı derin yaraları hissettim. Kesal'ın dili burada da abartıya kaçmadan, oldukça sade ama bir o kadar da çarpıcı. Bu sadelik, anlatılan acıyı daha da görünür kılıyor.
Benim için Peri Gazozu, sadece bir anı kitabı değil; hem kişisel hem de toplumsal hafızanın iç içe geçtiği, insanı durup düşünmeye zorlayan bir anlatı. Küçük nesnelerden yola çıkarak kurduğu o büyük hikâye, geçmişle bugün arasında güçlü bir bağ kuruyor. Okurken sık sık kendi hayatımı, hatırladıklarımı ve unutmayı seçtiklerimi düşündüm. Bu yönüyle kitap, sessiz ama derin bir yüzleşme alanı açıyor..Anı
Ercan Kesal'ın Peri Gazozu kitabını okurken, metnin beni en çok içine çeken tarafı, belirli nesneler üzerinden kurduğu hafıza dünyası oldu. Bir gazoz şişesi, bir fotoğraf, bir eşya... Her biri yalnızca bir detay değil, geçmişe açılan bir kapı gibiydi. Bu anlatım biçimini özellikle sevdim, çünkü bana göre insan en çok böyle küçük, somut şeylerin etrafında hatırlıyor hayatı. Kesal da tam olarak bunu yapıyor: Büyük sözler söylemeden, küçük şeylerin içinden büyük duygular çıkarıyor.
Kitap boyunca yalnızca bireysel anılarla değil, toplumsal hafızayla da yüzleşiyoruz. Yazarın doktorluk deneyimlerinden süzülen hikâyeler, insanın en savunmasız hâline tanıklık ediyor. Hastane koridorlarında dolaşan çaresizlik, bekleyiş ve kayıp duygusu çok sarsıcıydı. Özellikle ölümle bu kadar doğrudan temas eden anlatılar, metne ağır ama gerçek bir derinlik katıyor.
Bununla birlikte darbe dönemine dair anlatılanlar, kitabın en yıkıcı taraflarından biriydi benim için. Kayıplar, adaletsizlikler, yarım kalmış hayatlar ve en çok da annelerin feryatları. Bu bölümleri okurken sadece bir dönemi değil, o dönemin insanlarda açtığı derin yaraları hissettim. Kesal'ın dili burada da abartıya kaçmadan, oldukça sade ama bir o kadar da çarpıcı. Bu sadelik, anlatılan acıyı daha da görünür kılıyor.
Benim için Peri Gazozu, sadece bir anı kitabı değil; hem kişisel hem de toplumsal hafızanın iç içe geçtiği, insanı durup düşünmeye zorlayan bir anlatı. Küçük nesnelerden yola çıkarak kurduğu o büyük hikâye, geçmişle bugün arasında güçlü bir bağ kuruyor. Okurken sık sık kendi hayatımı, hatırladıklarımı ve unutmayı seçtiklerimi düşündüm. Bu yönüyle kitap, sessiz ama derin bir yüzleşme alanı açıyor..
Peri Gazozu’nu dinleyerek bitirdim. Kısa kısa anılardan oluşan, yer yer dramatik ve hüzünlü bir anlatımı var. Devrimci bir ruha sahip doktor-yazarın hayatından kesitler sunan, biyografik yönü güçlü bir kitap. Özellikle seslendirme çok başarılı; duyguyu dinleyene iyi geçiriyor. Anı tadında, sade ama etkileyici bir dinleme deneyimiydi.
Eski Türkiyede dış politikaAnı
Eski diplomat, büyükelçi ve monşer kuşağının son temsilcilerinden olan Yalım Eralp’in anılarını kaleme aldığı bu kitapta son elli yılın dış politikası ele alınıyor. Dışişlerinde yaşanan siyasi çekişmeler, Türkiyeye uygulamam ambargo, Çiller-Yılmaz kavgaları gibi pek çok konu hakkında anılarını kitaplaştırmış. Dış politikaya ilgi duyanların okuması gereken bir kitap.
Puan vermedi·208 syf.·
2025 5. kitabı
Geçtiğimiz günlerde Penguen Kitabevi'nin bir mağazasında vakit geçirirken 
Yurdanur Demir'in hazırladığı 
Sınıf Mücadelesine Adanmış Bir Ömür isimli kitaba denk geldim. Vaktim olduğu için yalnızca kitabın arka kapak yazısını okumakla kalmayıp içinden birkaç sayfa da okudum. Genel olarak eser ilgimi çektiği için aynı gün internet üzerinden sipariş ettim ve okumaya başladım.
Kitap, 1932 yılında Şambayat'ta doğmuş Memet Turhan'ın anılarından oluşuyor. Kitabı hazırlayan Yurdanur Demir ile sohbet tarzında yazılmış olan eser; Memet Turhan'ın çocukluk yaşlarından başlayıp günümüze dek çeşitli şehirlerde yaşadıklarını ve bu sırada Türkiye'de olan biteni, başta DİSK bünyesinde mücadelelerini, gerek legal gerek ise de illegal faaliyetlerini, yaşadığı mutluluklarını ve üzüntülerini, Türkiye'nin pek çok farklı noktasında yürüttüğü sendikal çalışmalarını, başta eşiyle olmak üzere aile hayatını, gerek siyasi gerek ise de toplumsal konulardaki düşüncelerini, kırgınlıklarını ve uğradığı ihanetleri ancak tüm bu yaşadıklarına rağmen ideolojisine bağlılığını ve geleceğe yönelik umutlarını samimi bir üslupla aktarıyor.
Her ne kadar çeşitli konularda -hatta pek çok konuda- farklı düşünüyor olsak da Türkiye Cumhuriyeti tarihine ve bu tarihin kırılma noktalarına yaşayarak şahit olmuş bir sosyalistin, bir sendikacının ve bir muhalifin anılarını okumak genel anlamda keyifli, düşündürücü ve etkileyiciydi. Cumhuriyet tarihimizde olan biteni bir sendikacının, bir sosyalistin gözünden okumak ve tekrar değerlendirmek isteyen ve siyasi anı yazılarından hoşlanan tüm okurlara bu eseri önerebilirim.
Yurdanur Demir'in hazırladığı Sınıf Mücadelesine Adanmış Bir Ömür isimli kitaba denk geldim. Vaktim olduğu için yalnızca kitabın arka kapak yazısını okumakla kalmayıp içinden birkaç sayfa da okudum. Genel olarak eser ilgimi çektiği için aynı gün internet üzerinden sipariş ettim ve okumaya başladım.
Kitap, 1932 yılında Şambayat'ta doğmuş Memet Turhan'ın anılarından oluşuyor. Kitabı hazırlayan Yurdanur Demir ile sohbet tarzında yazılmış olan eser; Memet Turhan'ın çocukluk yaşlarından başlayıp günümüze dek çeşitli şehirlerde yaşadıklarını ve bu sırada Türkiye'de olan biteni, başta DİSK bünyesinde mücadelelerini, gerek legal gerek ise de illegal faaliyetlerini, yaşadığı mutluluklarını ve üzüntülerini, Türkiye'nin pek çok farklı noktasında yürüttüğü sendikal çalışmalarını, başta eşiyle olmak üzere aile hayatını, gerek siyasi gerek ise de toplumsal konulardaki düşüncelerini, kırgınlıklarını ve uğradığı ihanetleri ancak tüm bu yaşadıklarına rağmen ideolojisine bağlılığını ve geleceğe yönelik umutlarını samimi bir üslupla aktarıyor.
Her ne kadar çeşitli konularda -hatta pek çok konuda- farklı düşünüyor olsak da Türkiye Cumhuriyeti tarihine ve bu tarihin kırılma noktalarına yaşayarak şahit olmuş bir sosyalistin, bir sendikacının ve bir muhalifin anılarını okumak genel anlamda keyifli, düşündürücü ve etkileyiciydi. Cumhuriyet tarihimizde olan biteni bir sendikacının, bir sosyalistin gözünden okumak ve tekrar değerlendirmek isteyen ve siyasi anı yazılarından hoşlanan tüm okurlara bu eseri önerebilirim.