e
Ergenlik
8 üyeTakip
Çocukluk dediğin şey, büyük olaylardan çok küçük ritüellerdir.Ergenlik
Anomali – 
Dilge Güney
Anomali bir “kayıp arkadaş” hikâyesi gibi başlıyor ama daha ilk bölümde niyetini belli ediyor:
Bu kasabada ters giden şey yalnızca yolların karışması, labirentleşmesi değil… Çocukların içindeki oyun yerinin yavaş yavaş kapanması.
Mu, Nastya ve Razka’nın dünyasında oyun; en normal, en doğal hâl. “Koşulsuz ve daima” oyun isteği… Ta ki Sukha’nın o cümlesiyle her şey yön değiştirene kadar:
“Oyun oynama isteğini kaybettiren bir durum var kasabada, anomali bu işte.”
Bu tek cümle, kitabın kalbini açıyor. Çünkü anlatılan şey; dışarıdan bir canavar değil, içeriden büyüyen bir dönüşüm.
Dilge Güney, yetişkinliğe geçişi didaktik bir “büyümek zor” dersine çevirmiyor; tam tersine, masalın ve oyunun diliyle konuşuyor.
Kasabanın sokakları “taş dolup daralırken”, okur şunu hissediyor: Büyümek bazen bir yol bulma meselesi değil; yolun kendisinin değişmesi.
Çocukların her gün geçtiği yerlerin birden “başkalaşması” bu yüzden çok etkili bir metafor: Dünya aynı gibi duruyor ama senin içindeki harita değişiyor.
Kitap, karanlık bir atmosfer kuruyor ama bunu korkutmak için değil, çocukluğun kırılganlığını korumak için yapıyor. Orman “kurtların evidir”; masalların içindeki tehlike, gerçek hayatın eşiğine dönüşüyor. Çocuklar bazen bağırarak aramak isterken, bazen sessiz kalıp dinliyor; çünkü bazı kayıplar sesle değil, içten başlar.
Ve araya serpiştirilen küçük detaylar (pasta savaşları, saklambaç, ballı süt, masal kahramanları…) kitabın duygusunu güçlendiriyor:
Çocukluk dediğin şey, büyük olaylardan çok küçük ritüellerdir.
Anomali de tam o ritüelleri hedef alıyor.
Sonuç olarak Anomali; macerası olan, dili akıcı bir roman ama asıl kalıcılığı şuradan geliyor:
“Normal” sandığımız şeyin aslında ne kadar kırılgan olduğunu ve büyümenin bazen bir “ilerleme” değil, vedalaşma
Dilge Güney
Anomali bir “kayıp arkadaş” hikâyesi gibi başlıyor ama daha ilk bölümde niyetini belli ediyor:
Bu kasabada ters giden şey yalnızca yolların karışması, labirentleşmesi değil… Çocukların içindeki oyun yerinin yavaş yavaş kapanması.
Mu, Nastya ve Razka’nın dünyasında oyun; en normal, en doğal hâl. “Koşulsuz ve daima” oyun isteği… Ta ki Sukha’nın o cümlesiyle her şey yön değiştirene kadar:
“Oyun oynama isteğini kaybettiren bir durum var kasabada, anomali bu işte.”
Bu tek cümle, kitabın kalbini açıyor. Çünkü anlatılan şey; dışarıdan bir canavar değil, içeriden büyüyen bir dönüşüm.
Dilge Güney, yetişkinliğe geçişi didaktik bir “büyümek zor” dersine çevirmiyor; tam tersine, masalın ve oyunun diliyle konuşuyor.
Kasabanın sokakları “taş dolup daralırken”, okur şunu hissediyor: Büyümek bazen bir yol bulma meselesi değil; yolun kendisinin değişmesi.
Çocukların her gün geçtiği yerlerin birden “başkalaşması” bu yüzden çok etkili bir metafor: Dünya aynı gibi duruyor ama senin içindeki harita değişiyor.
Kitap, karanlık bir atmosfer kuruyor ama bunu korkutmak için değil, çocukluğun kırılganlığını korumak için yapıyor. Orman “kurtların evidir”; masalların içindeki tehlike, gerçek hayatın eşiğine dönüşüyor. Çocuklar bazen bağırarak aramak isterken, bazen sessiz kalıp dinliyor; çünkü bazı kayıplar sesle değil, içten başlar.
Ve araya serpiştirilen küçük detaylar (pasta savaşları, saklambaç, ballı süt, masal kahramanları…) kitabın duygusunu güçlendiriyor:
Çocukluk dediğin şey, büyük olaylardan çok küçük ritüellerdir.
Anomali de tam o ritüelleri hedef alıyor.
Sonuç olarak Anomali; macerası olan, dili akıcı bir roman ama asıl kalıcılığı şuradan geliyor:
“Normal” sandığımız şeyin aslında ne kadar kırılgan olduğunu ve büyümenin bazen bir “ilerleme” değil, vedalaşma
Yetişkinlerin ergenlik çağındaki gençlere minnet duyması çok tuhaftı. Ve biraz da korkutucuydu. Sanki bir anda birbirlerine denk oluyorlardı ve dünyada güvenli bir alan kalmıyordu. Çocuklukları bir anda bitmiş gibi oluyordu. Yetişkinliğin eşiğindeydiler ve içeri girmek için bekliyorlardı. Ne yetişkinlerdi, ne değillerdi. Bazen çok güzeldi bu, bazense berbat.
Reklam
Beynindeki tüm nöronlar aynı anda ayağa kalkıp halay çekerken, gelecekte beyninin yaşayacağı sorunları kim ne yapsın?
Reklam
Reklam