h
Hapishane
6 üyeTakip
Dostoyevski’den okuduğum 7. kitap oldu. Dostoyevski kitaplarını her zaman kendi yaşantısından yola çıkarak yazıyor. Bu kitapta 4 yıllık kürek mahkumluğu zamanından etkilenerek, orda yaşadıklarını gözlemleyerek yazılmış.
Rusya’da hapishanedeki insanların hayatını, ruh sağlıklarını, birbiri ile olan ilişkilerini, günlük hayatta yaptıkları aktiviteleri, hapishanede olan bazı etkinlikleri, soylulara karşı bakış açısını, Rus hukuk sistemini, yolsuzlukları, içki içmek için yapılan ticaretleri, yaşam koşullarının berbatlığını, özgür hayata olan özlemi ve daha bir çok konuyu ele almış bir eser.
Romanın kurgusu ise toprak sahibi bir ailenin oğlu olan Aleksandr Petroviç Goryançikov'in kıskançlık nedeniyle karısını öldürüp kürek cezasına çarptırılmasını ve Sibirya'da on yıllık cezasını çekerken yaşadıklarıdır.
Kitapta hem eleştiri hem de psikoloji türü ön planda. Her Dostoyevski kitabı gibi aslında.
Konu malum; bir köye tek başına sürgün. Mesele ise bu mu emin bile değilim. Gündelik akışının içinde mevsimler geçerken, siz bir ilişki kurmaya ya da kurmamaya özen gösterirken, bir şekilde sadece var olmaya odaklanmışken -bu arada var olmak, olmak demek değildir- ne zaman biteceği belli olmayan bir sürgün hikayesi. Tamam yazar tüm hayata bir hapishane ya da sürgün yeri olarak bakma kısmında bizi tutuyor ama Pavese gözüyle ne kadar da çok hayvanlara benziyoruz. Yemek yiyoruz, üşüyoruz, yürüyoruz, yüzüyoruz, istiyoruz. Anlamsız konuşmalar yapıp bazen merhamet gösteriyor bazen avlıyor bazen de av oluyoruz. Küçük bir köyde sürgün olan bir karakter bile her şeyden elini eteğini çekmiş olsa da bir güç savaşın içine girmekten kendini alıkoyamıyor. En iyi durumda daha en kötü durumda da gücümüzü ispat etmeye çalışıyoruz.
Reklam
Hapishane edebiyatıHapishane
Bu kitabı okuyalı çok uzun süre oldu fakat hatırladığım kadarıyla bir hapishanedeki insanların hayatlarından bahsediyordu ama kitabı okurken çok etkilendiğimi hatırlıyorum hatta Bernard Malamud’un “Tamirci” kitabı ile kıyaslama yaptığımı ve bu türde okuduğum en başarılı iki kitap olduklarını söylediğimi hatırlıyorum.
Julius Fuçik, (1903-1942) çocukluğunda tiyatro, müzik ve sanat ile ilgilenmiş, ondan sonraki dönemlerde okuma sevdası ile başlayıp yazarlık ile devam etmiştir.
Babasının fabrika işçisi olması nedeniyle kendisi de babası ile bir çok defa vardiyalara gitmiş ve işçi sınıfının sıkıntılarını küçük yaşta görmüştür. Çocukluğunu ve gençliğini geçirdiği bu ortam üniversitede sosyalist hareketlere katılmasında etkili olmuş, özellikle bu hareketlerin dergi gibi basılı yayın bölümlerinde kendini göstermiştir. Dönemin Sovyetler Birliğine bir kaç defa giderek toplantılara katılmış ve 2 yıla yakında Sovyetler Birliğinde yaşamıştır.
Dönemin Çekoslavakyasında Kominist Partinin üyesi olarak çalışmış ve bir çok yayının çıkmasında bizzat etkili olmuştur.
Nazilerin Çekoslavakyayı işgali sırasında, tutuklandı 1.5 yılı aşkın Prag’da hapis yattı. Bu süre zarfında bir çok işkenceye maruz kalan Julius Fuçik, ölümden dönmesine rağmen sağlam yapısı nedeni ile yaşamayı başardı.
Hapiste kaldığı dönemde Çek Gardiyan ‘Adolf Kolinsky’nin kendisine gizlice kalem kâğıt vermesi ile hapishanede geçen yaşamını günlük şeklinde yazmaya başladı. Ve yine aynı gardiyan sayesinde bu yazılar gizli bir şekilde parça parça hapishane dışına kaçırıldı. Naziler tarafından ölüm cezası verilen Julius Fuçik’in idamı Eylül 1943 tarihinde Berlin’de infaz edildi.
Darağacında Röportaj kitabı da parça parça dışarıya kaçırılan yazarın günlüğünün, 2 yıl sonra eşine teslim edilmesi ile basılarak gerçekleşti.
Darağacında Röportaj aslında tam bir dönem kitabı değil. Yazar bu günlükleri tutarken sadece bilinmek istemiş ve gelecek nesillerin üzerine inşaa ettikleri yaşamı, bazı insanların hangi işkencelerle, ölümlerle hapislerle yani bir insanın katlanabileceği sınırları geçen zorluklarla elde ettiklerini ölümsüzleştirmek amacı gütmüş. Kitapta beni en çok
Cezaevindeki Çaresiz KadınlarHapishane
Öncelikle ön yargı kırıcı kullanacağım ve adalet sistemimizin koruyuculuğu gereği bazen insanlar tedbir amaçlı (kendileri zarar görmesin) diye de bu yolu yaşamış olabiliyor. Keza ben de bu amaçla 11 gün kaldığım bir ceza evi tecrübesi öncesinde bu kitabı okumuştum. Hani insanlar hastanelerin acillerine gitmezler ya bu kitap da sizi gitmek istemediğiniz yerde yaşanılan kısa kısa gerçeklerle buluşturuyor.
Əkbəri və minlərlə inqilab şəhidini xatırlamaq...Hapishane
İnqilabın Ayətullah Xomeyni başda olmaqla İslamçı dəstələr tərəfindən oğurlanmasının ardından "İnqilab Keşikçilərinin" bu yola birgə çıxmış olduqları solçu kəsimə,kommunistlərə, sosyalistlərə qarşı zülmlərini siyasi məhbusun gözündən görmə imkanı verdi bu kitab. İran elə bir coğrafiyadır ki, keçmiş himnlərində deyildiyi kimi "Hər rəngdən,dildən olanlar bir ad, nişan altında birləşib".
Kitab çoxmillətli,çox inanclı və eləcədə fərqli fərqli dünyagörüşü və siyasi baxışlara sahib milyonlarla insanın yurdunun qurtuluşu üçün verilən mübarizənin qurbanlarının gözündən inqilabın Evin həbsxanasında olan "müdafiəsini" göstərir.
Əkbərin Evin həbsxanasındaki yaşamı,orda şahid olduqları,özünün və eləcə də digər məhkumların məruz qaldıqlarını oxuduqca özümü xəyanətə uğramış sol inqilabçı kəsimdən biri olaraq görür, "beləmi düşünmüşdük biz inqilabı?" sualı səhifələr irəlilədikcə daha sıx sıx beynimdə təkrarlanırdı.