İki insan arasındaki ilişki, sevgi, sadakat ve paylaşımın bir senfonisidir.
Aldatmanın ruhunda bir çatlak vardır; sevdiği insana verdiği sözü, ona sunduğu güveni bilinçli ya da bilinçsiz şekilde yıkan bir çatlak.
"Kadın onu aldattı mı?" dedi.
"Hayır, bundan uzak durdu; kendisinden biraz uzaklaşma olanağını, yabancı bir şeyleri, belki şiddetli duygulardan arınmış bir başka yaşamı soluma olanağını esirgedi ondan. Kadın, onu aşırı ilgisiyle boğabilmek için onu terk etmiyor, adam bu ilgide kadının ona gösterdiği bütün nefreti ve onda esinlediği uzaklaşmayı görüyor. Kadın, bundan böyle yaşantıları olan boşluğu temsil edebilmek iÇin başka bir varlık nedenine sahip olmadığından, onu izliyor. Adam daha sakin. Ama umutsuzluğu başka hiçbir oyalanma bulamıyor. Adam sessiz. Söylediklerine kayıtsız kalarak konuşuyor. Suskunluğunu sonsuz derecede hüzünlü, aşağılanmış, horgörülesi bir şey kılarak susuyor. Mutsuz genç insanlar. Hüzünlü ev."
Şeyler arasındaki ilişkilerin –şeylerin ve ilişkilerin var olduğunu kabul edersek– bir tanrının ya da bir şeytanın veya her ikisinin birden açıklayamayacağı kadar karmaşık olduğu, sanırım kimsenin aklına gelmedi hiç.