l
Lügat
4 üyeTakip
- KEMMİYET VE KEYFİYETLügat
Keyfiyet; bir şeyi başka bir şeyden, bir hadiseyi başka bir hadiseden, bir durumu başka bir durumdan ayıran —ki bu ayrılık farklılık da ifade edebilir, zıtlık da— bütün esaslı niteliklerin bütünüdür; o “şey”i, o “hadise”yi, o mevzuyu diğerlerinden ayıran vasıfların tamamıdır.
Kemmiyete gelince… Bir şeyin, bir hadisenin dışa dönük yönüdür; dış durum ifadesidir. Bu, bir şeyin, bir hadisenin değişimleri ve dengeden dengeye geçişi boyunca vuku bulan form, kalıp ve şekil değişimi özelliklerinin vasıflandırılmasıdır.
Sayfa 99 - 3. Levha, ZIT KUTUPLAR ARASI MUVAZENE, “GENEL OLARAK: Kemmiyet ve Keyfiyet”, 1987, İbda Yay.·Kitabı okudu
Şerefli, mübarek... Peygamber torunu Hazret-i Hüseyin'in soyundan olan... Yükseklik, yücelik... Büyüklük... İnsanlar arasında geçerli ve makbul olma... Büyük bir makam sahibi olma... İftihar, övünme... Ağaç dibine su toplanması için yapılan havuz... İçiciler, içenler... Bir içim su... Fahriye... Su kenarında olan taife... Pir... Gönül... Tilki... Hayran... Aşık... İzzet... Kerem... Kerim... Torun... Müjde... Kabir ... Lisân... Atın alnındaki beyazlık...
Ekim 1991, ŞEYHİN ELİNDE EMİN, Tablo: Şerif, İbda Yay.
Genç ve güzel sevgili... Yonca otu... Tertib edip sıraya koyan... Nizâmî... Maaş... Islak, nemli, çok yaş, rutubetli... Taze... Nevzad... Yaş hurma... Hayr... Lisân... Kabir... Örtü... Yumuşak... Yılan... Kıymet verilen iş... Bir kimsenin yapmaya mecbur olduğu iş... Yapılması birisine havale edilen şey... Yerleştiren... Vazeden... Asıl lûgat mânâsı cihetinden... Alçak, bayağı... Terk etme, bırakma... Beyaz ve güzel yüzlü adam... Açıklık, sarihlik... Bir okunuşta mânâsı anlaşılacak ifade... Kapalı olmayan... Meydanda, belli... Sert mizaçlı kimse... Islah etmek... Topluluk, cemaat... Tilki... Engel olmak... Hapsetmek... Bodur kimse... “Olmak...” Fikir ve görüş isabeti... Ölçülü olma... Esinti zamanı... Yürürken sallanmak... Hamur yapmış Ebucehil karpuzu... Asil... Sabit... Cumartesi günü... Ördek... Vasiyet...
Sayfa 193 - Ekim 1991, NAMAZDA VÂRİ SIRRI, Te'feül: Vazife, İbda Yay.
Deniz, derya... Denizin ortası, derin yeri... Aslan... Esad... Kara... Suya dalan... Vesvese... Külhancı... Bazı nebatlardaki ince zar... Gömlek... Döl yatağını kaplayan ince zar... Ulu, şerif kimse... Kabir... Hayr... Perde... Saç dibine düşen bit yavrusu... Büyük deniz... Çok adet... Küçük kene... Tam olgun, kâmil... Bağlanmış... Bir şeyi şundan bundan toplamak... Hareket ettirmek... Davar önüne sıçramak... Yara... Yaralı kimse... Yalnız adam... Kelime, söz... Her milletin dili... Yerden toplanan şey... Meşhur olmuş dört İncil kitabından biri... Kısa tüylü yük devesi... Ses, sadâ... Ayna... Tarlada kalan başakları toplama... Hizada olma... Mustafa...
Ekim 1991, ŞEYHİN ELİNDE EMİN, Tablo: İstikbal, İbda Yay.