Havanın nazlı dalgacığı göğsümde oynaştığında tüm varlığım susuyor ve dinliyor. Çoğu zaman, gözlerim göğün ya da o kutsal denizin sonsuz maviliklerinde, kendimden geçtiğimde, ruhuma eş bir ruh sanki bana kollarını uzatıyor ve ben kimsesizlik acısından sıyrılarak tanrısal bir yaşama doğuyorum sanırım.
Her şeyle bir olabilmek; budur tanrıların yaşamı ve insanların mutluluğu.
Ne güzel bir şey böyle bir yerde yaşamak! Tatlı bir duygu dolaşıyor damarlarımda. Hava bir bebeğin öpüşü gibi temiz ve taptaze. Güneş pırıl pırıl, gökyüzü masmavi, daha ne ister insan? Tutkulara, isteklere, üzüntülere yer yok burada!