o
Okuyor
5 üyeTakip
Ah o andaki sesim! Nasıl tanıyordum bu sesi ve hıçkıran bütün vücudumu. Bütün ömrümde kaç defa rüyalarımdan kulaklarım-da hep aynı gözyaşlarıyla ıslak bu sesle ve içimde bu korkunun ta kendisiyle uyanmıştım. Korku... Korku ve insan, korku ve insan talihi, insanin insana hücumu, o hiç yere düsmanlık.Fakat neyi aldatabilirdim, kime anlatabilirdim? Insan neyi anlatabilir? Insan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz…
Reklam
"Yüzüne gülümseyip gülünü elinden aldılar... Demek insanlar alçalınca , vahşi hayvandan daha tehlikeli olabiliyor..."
"Çocukluğumda ne kadar rahattım. İçimde iki, üç kişi birden konuşmazdı. Bir tek kişiydim ve sadece kendi yaşantımdan haberdardım."
Sayfa 116
Reklam
Reklam