t
Tarikat
6 üyeTakip
Tarikat/Açığı GörmeTarikat
Hipoteze göre, "ait olma ihtiyacı insan motivasyonunun temel öğelerinden biridir... ve insanların yap-tıkları şeylerin büyük bölümü, ait olmak amacıyla yapılmaktadır." Sigmund Freud ve Abraham Maslow gibi başka düşünürler de aynı iddiayı ortaya at-mışlardı ama Baumeister ve Leary deneysel kanıtlar bulma peşindeydi. Top-lanan verilerin sayısı şaşırtıcıydı (yazdıkları yirmi altı sayfalık makalede üç yüzden fazla kaynaktan alıntılar var). Veriler, ait olma isteğinin düşünceleri-mizi ve duygularımızı derinden etkilediğini gösteriyor. Bu duygunun olmadı-ğı durumlarda kötü etkiler yaşanıyor, hissedildiği zamansa sağlığı ve tatmin duygusunu artırıyor.
Evrim süreci bu konuya kısmen de olsa açıklık getiriyor. Primat olduğu-muz zamanlarda ağaçlardan inip açık bozkırlarda gezerken hayatta kalmak için bir grubun parçası olmak şarttı. İşleri paylaşacak ve arkamızı kollayacak birilerine ihtiyacımız vardı. Ait olmak bizi hayatta tutuyor, olmamaksa bizi tarih öncesi canavarlardan birinin öğle yemeği hâline getiriyordu.
Günümüzdeyse hâlâ kaybolmamış olan bu aidiyet duygusu, eylemleri-mizi başkalarının zamanlamasına uydurmamıza yardımcı oluyor. Birçok akademisyenin keşfettiği gibi, sosyal uyum senkronizasyonu artırıyor.20 Ya da Simmons'un sözleriyle, "Ait olma duygusu varsa, daha güzel bir ses elde edersiniz. Provalara daha düzenli katılım sağlanır, koristlerin yü-zünde daha güzel gülümsemeler olur." Ancak ait olma dürtüsü yaradılı-şımızda olsa bile, bazen ortaya çıkması biraz çaba gerektirebiliyor. Grup koordinasyonu bağlamında bu duygu üç şekilde tezahür ediyor: kodlar, kıyafetler ve temas.
/
Bir Değişik Tarikat Hikayesi
Jean-Christophe Grangé ’nin yeni romanı 
Küllerin Günü , Komiser Niemans ve ortağı Ivana’nın maceralarının devamını konu alıyor. 
Son Av ’ın bıraktığı noktadan bir süre sonra başlayan roman, “huysuz” Niemans ile “küçük slav” Ivana’yı bu kez izole bir topluluğun içerisine atıyor. Niemans dışarıdan, Ivana ise içeriden, bu “masum” topluluğun sırlarını açığa çıkarmaya çalışıyorlar.
“Masumiyetin hüküm sürdüğü bir dünyada, katili öldürmeye sevk eden ne olabilir?
Günah nedir bilmeyen bir toplumda nasıl olur da kan akar?
Ya tam tersiyse…
Suçlu, o topluluktaki tek masumsa…”
Kitabın arka kapak sözü, her defasında olduğu gibi okuyucuya bir bilmece veriyor. Küllerin Günü boyunca bu bilmece üzerinde düşünmek veya düşünmemek ise okura kalıyor.
Şiddetin Ne Olduğunu Bilmemek?
Tebliğciler adındaki bir topluluk, Fransa toprakları içerisinde “ayrı bir cumhuriyet” kurmuştur. Alsace kırsalında, Domaine adını verdikleri bölgede yaşayan bu topluluğun üyelerine Anabaptistler’de denmektedir. Bu topluluk için “izole” tanımını kullanmak yeterli olmayabilir. Sanki Domaine varmış da dışarısı yokmuş gibi davranırlar. Ünlü olmalarının en önemli sebebi olan şaraplarını “dış dünyaya” satarak geçinmelerine rağmen, kendi yasalarını ve düzenlerini kurmuşlardır.
Bu topluluğun bir “lideri” de yok. Lider rolüne en yakın olarak gördükleri kişi Jakob. Domaine’in dış dünya ile bağlantısını sağlayan rahip. Kendisi ayrıca topluluğun vaizi. Lider denmemesine rağmen bölgeyi çekip çeviren, bölgenin yüzlerce yıllık düzeninin devam etmesini sağlayan kişi. Tebliğciler, kendilerini tamamen Tanrıya adamış “sevgi dolu” bir topluluk. Hatta onlara sorarsanız, topluluklarında şiddetin ne olduğunu bilen hiç kimse yok. Kavga etmeyi bile. Kulağa mantıklı geliyor, değil mi?
Ama bu sevgi dolu toplulukta Samuel isimli bir rahip, Domaine’inTarikat
Jean-Christophe Grangé ’nin yeni romanı Küllerin Günü , Komiser Niemans ve ortağı Ivana’nın maceralarının devamını konu alıyor. Son Av ’ın bıraktığı noktadan bir süre sonra başlayan roman, “huysuz” Niemans ile “küçük slav” Ivana’yı bu kez izole bir topluluğun içerisine atıyor. Niemans dışarıdan, Ivana ise içeriden, bu “masum” topluluğun sırlarını açığa çıkarmaya çalışıyorlar.
“Masumiyetin hüküm sürdüğü bir dünyada, katili öldürmeye sevk eden ne olabilir?
Günah nedir bilmeyen bir toplumda nasıl olur da kan akar?
Ya tam tersiyse…
Suçlu, o topluluktaki tek masumsa…”
Kitabın arka kapak sözü, her defasında olduğu gibi okuyucuya bir bilmece veriyor. Küllerin Günü boyunca bu bilmece üzerinde düşünmek veya düşünmemek ise okura kalıyor.
Şiddetin Ne Olduğunu Bilmemek?
Tebliğciler adındaki bir topluluk, Fransa toprakları içerisinde “ayrı bir cumhuriyet” kurmuştur. Alsace kırsalında, Domaine adını verdikleri bölgede yaşayan bu topluluğun üyelerine Anabaptistler’de denmektedir. Bu topluluk için “izole” tanımını kullanmak yeterli olmayabilir. Sanki Domaine varmış da dışarısı yokmuş gibi davranırlar. Ünlü olmalarının en önemli sebebi olan şaraplarını “dış dünyaya” satarak geçinmelerine rağmen, kendi yasalarını ve düzenlerini kurmuşlardır.
Bu topluluğun bir “lideri” de yok. Lider rolüne en yakın olarak gördükleri kişi Jakob. Domaine’in dış dünya ile bağlantısını sağlayan rahip. Kendisi ayrıca topluluğun vaizi. Lider denmemesine rağmen bölgeyi çekip çeviren, bölgenin yüzlerce yıllık düzeninin devam etmesini sağlayan kişi. Tebliğciler, kendilerini tamamen Tanrıya adamış “sevgi dolu” bir topluluk. Hatta onlara sorarsanız, topluluklarında şiddetin ne olduğunu bilen hiç kimse yok. Kavga etmeyi bile. Kulağa mantıklı geliyor, değil mi?
Ama bu sevgi dolu toplulukta Samuel isimli bir rahip, Domaine’inReklam
TARİKAT: EDEP ve İRFAN YOLU...Tarikat
Şeyh Abdülgafur Efendi: "Tarikata giren kimsenin kalbindeki, "Allah'ı anmakla başlayıp, "O'nu hiç unutmamak" şahikasına yükselme hâline de "seyrü sülûk" adı verilmiştir ki, bu da "edep ve irfan yolunda yürümeye devam" mânâsındadır..."
Sayfa 79 - III. Kısım, Medine-i Münevvere -Nurlu Belde'de Elli Yıl-, Seyyid Hasan Fehim Arvasî Efendi ile Şeyh Abdülgafur Efendi'yi ziyarette yapılan sohbetten, Kaynak Yayınları
Sen hiç aşık oldun mu?...Tarikat
Üstadım Ali Haydar Ahıskavî (Kuddise Sirruhû) tarikata girmek istediğini söyleyen kimselere mizaçlarının bu yola sülûk etmeye istîdatlı olup olmadığını öğrenmek için: “Şimdiye kadar çok fazla sevip değer verdiğiniz bir şey var mı?” diye sorardı. Tâlip faraza: “Ben atımı çok seviyorum.” gibi bir cevap vermiş dahi olsa: “Senden mürid olur." der ve ihvanlığa kabul ederdi. Eğer tâlip: “Hayır şimdiye kadar hiçbir şeyi husûsî olarak çok sevmedim.” diyen kimseyi de müridliğe kabul etmez: “Bir şeyi çok sev de öyle gel.” derdi.
Reklam
Reklam