Önermiyorum
Tavsiye etmiyorum ..
Ben kitabı okurken çok koptum. Yani sonunda ters köşe yapmayı anımsamış yazar fakat bana sadece kopuk geldi.
Çok okunanlar listesinde görmüştüm bu sebeple almıştım. Okumasam da hiç bir sey kaybetmişim..
Mutlu olabilmek de bir sanat :))·192 syf.·
5/10
2026 45. kitabı
"Beni bu güzel havalar mahvetti..." demiş 
Orhan Veli Kanık
Sanırım beni de biraz bu sıcaklar mahvetti...
Bertrand Russell 'ın 
Mutlu Olma Sanatı 'nı bitirdim. İçinde altını çizdiğim, üzerinde düşündüğüm yerler oldu. Ancak hem sıcak havaların getirdiği odaklanma zorluğu hem de kitabın bana mesafeli gelen dili nedeniyle bir türlü içine giremedim. Kitabı elime aldığımda, ikinci sayfadan sonra koptum genelde..
Kitabın dili sade ve anlaşılır, bu noktada herhangi bir şikayetim yok. Lakin kitabın 1930'larda yayınlanmış olması, daha güncel eserlere nazaran onu geri plana düşürüyor. Daha samimi bir dili olmasını tercih ederdim, çünkü basma kalıp fikirleri dikte eden değil, ruhu olan kitapları seviyorum.
Elbette yazıldığı dönemde yenilikçi ve özgün sayılabilir ama günümüz şartlarında eksik kalıyor.
Yazara haksızlık etmemek adına şunu da belirtmek isterim ki, oldukça makul söylemleri mevcut. Sürekli kendine odaklanmak yerine yeni uğraşlar edinmek, çabalamak ve hatalarını kabullenmek, onlarla yüzleşmek yönünde söylediklerini sevdim.
Okunabilir mi?
Yeter ki bana bir şeyler katsın da diyorsanız elbette tercih edilebilir.
Herkese keyifli okumalar diliyorum
Orhan Veli Kanık
Sanırım beni de biraz bu sıcaklar mahvetti...
Bertrand Russell 'ın Mutlu Olma Sanatı 'nı bitirdim. İçinde altını çizdiğim, üzerinde düşündüğüm yerler oldu. Ancak hem sıcak havaların getirdiği odaklanma zorluğu hem de kitabın bana mesafeli gelen dili nedeniyle bir türlü içine giremedim. Kitabı elime aldığımda, ikinci sayfadan sonra koptum genelde..
Kitabın dili sade ve anlaşılır, bu noktada herhangi bir şikayetim yok. Lakin kitabın 1930'larda yayınlanmış olması, daha güncel eserlere nazaran onu geri plana düşürüyor. Daha samimi bir dili olmasını tercih ederdim, çünkü basma kalıp fikirleri dikte eden değil, ruhu olan kitapları seviyorum.
Elbette yazıldığı dönemde yenilikçi ve özgün sayılabilir ama günümüz şartlarında eksik kalıyor.
Yazara haksızlık etmemek adına şunu da belirtmek isterim ki, oldukça makul söylemleri mevcut. Sürekli kendine odaklanmak yerine yeni uğraşlar edinmek, çabalamak ve hatalarını kabullenmek, onlarla yüzleşmek yönünde söylediklerini sevdim.
Okunabilir mi?
Yeter ki bana bir şeyler katsın da diyorsanız elbette tercih edilebilir.
Herkese keyifli okumalar diliyorum
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yılanların öcü serisinin üçüncü ve son romanı Kara Ahmet Destanı. İsmi çok iddialı olmuş öncelikle destan diye ne anlatmış bilmiyorum bu kez merkezde Ahmet var gibi ancak tam da öyle değil. Bayram köyü terk etmiş şehre yerleşmiştir orda hastanede hademe olarak az bir paraya çalışır bir de gecekondu kondurur şehre yaşar gider. Karısını da aynı hastanede çalıştırır. Bayram hastanede tanıştığı bir elemana takılır bu adam nurcudur normalde diğer kitaplarda görmediğimiz şekilde bayram dindar beş vakit namazını terk etmeyen birisine dönüşür. Romanda ben tam olarak burda koptum yazardan. Çünkü yazar öyle keskin sınırlar çiziyor ki katılmak mümkün değil. Ya Müslüman gericisindir ya da solcu ilerici sosyalistsindir. Başka şansın yok. Muhteşem köy romanları yazan Fakir Baykurt belki de bu yüzden toplum tarafından yeterince benimsenmedi. Bu romanda karataştan çıkıyoruz önce şehre sonra Ankara’nın üniversitelerinde sağ sol kavgalarının içine dalıyoruz. Açıkçası bu yüzden bu seriden sıkıldım bu son romanı zor okudum. Yine de okunmalı o dönem için çok açık her türlü siyasi kültürel konu bütün çıplaklığıyla işlenmiş. Bir diğer sorun da kitap ucu çok açık bitti. Bayram köyü bıraktığına pişman oldu ama ya diğerleri. Ahmet’e ne oldu? Irazcaya ne oldu? Muhtara Haceliye ne oldu? Abdullah Utku’ya ne oldu? Bilmiyoruz
Yazardan okuduğum ilk kitap ama muhtemel son kitap olacak. Okurken öyle zorlandım ki. Metinden çok dipnot var desem çok mu abartmış olurum ki? Onları okuyacağım diye olaylardan öyle koptum ki. Okumasam bu sefer de aklım kalıyor veya metni net anlamıyorum. Eski kelimeler çok. Özellikle de eski argo kelime çok. On iki kabadayı hikâyesini okuyacağım derken ben böyle şamata, hır gür, sokak ağzı falan beklemiştim.
Dönem kitapları okumayı severim ama ne yazık ki bunu sevmedim. Yazarın anlatımı aşırı dağınık. Olaya kendinizi veremiyorsunuz bir türlü. Her şey kopuk kopuk gidiyor.
Ben okurken çok zorlandım. Manzum roman okuyabilirim diye düşünmüştüm hatta hafife alıp hızlıca bitiririm diye elime aldım ama çok zor okuması. Ben hikayeden koptum. Bu tarz eserleri kendi dilinden okumak sanırım daha kolay olur. Çevirisi de epey emek isteyen bir iş. Okudum bitti ama ben de bittim.
Oğuz Atay’ın dili ve anlatım biçimi alışılmış romanlardan oldukça farklı. İç konuşmalar, oyunlar, şiirler, listeler, alaycı ifadeler ve bilinç akışı iç içe geçiyor. Bu nedenle kitabın bazı bölümleri oldukça akıcıyken bazı bölümleri yorucu ve karmaşık gelebiliyor. Ben de zaman zaman anlatıdan koptum ve sıkıldım. Ancak kitabı bitirdiğimde bu karmaşanın bile karakterlerin zihinsel dağınıklığını ve hayata karşı yaşadıkları yabancılaşmayı yansıttığını düşündüm.
Tutunamayanlar kolay okunan, herkese aynı şekilde hitap edecek bir kitap değil. Sabır isteyen, bazı yerlerde insanı yoran, fakat üzerine düşünüldüğünde çok şey bırakan bir eser. Kitabı okurken hem güldüm hem üzüldüm, hem sıkıldım hem de merakla okumaya devam ettim. Kısacası neredeyse her duyguyu yaşadım. Belki de bu yüzden kitap bittiğinde bende yalnızca bir hikâye değil, uzun süre düşünmeye devam edeceğim bir his bıraktı.
Romanda dini ifadelerin ve kavramların zaman zaman mizahın ya da eleştirinin bir parçası olarak kullanılması konusunda ise kararsız kaldım. Fakat roman hakkındaki fikirlerimi tamamen olumsuz etkilemedi diyebilirim.
Çok uzattım özetlersem:
Benim için Tutunamayanlar, toplum içinde kendisine yer bulamayan insanların romanı olduğu kadar, kendisini anlamaya ve anlatmaya çalışan herkesin de hikâyesiydi. Kusursuz bulduğum bir kitap olmadı; ancak beni etkileyen, düşündüren ve bittikten sonra bile zihnimde yaşamaya devam eden güçlü bir eser oldu.
