7/10
İnsan, milyarlarca galaksi içeren bu devasa evrende nerede duruyor?
Olağanüstü iddialar, olağanüstü kanıtlar gerektirir.
Biz yıldızların maddesinden yapılmışız.
Yani vücudumuzdaki karbon, oksijen ve diğer ağır elementler, milyarlarca yıl önce yaşamış yıldızların içinde oluşmuştur. Bir anlamda evren, kendisini bizim aracılığımızla gözlemlemektedir.
“The nitrogen in our DNA, the calcium in our teeth, the iron in our blood … were made in the interiors of collapsing stars. We are made of starstuff.”
Bence Kozmos, Zamanın Kısa Tarihi’nden sonra okunabilecek en iyi kitaplardan biridir.
Tanrıların Doğuşu: TheogoniaEdebiyat
Theogonia okumak beni epey zorladı. Kim kimden geldi, kim kimi yedi derken kayboldum. Anlamak için birçok vlog izlemek durumunda kaldım. Batı medeniyetini anlamak için iki Yunan mitolojik kaynağı kritik önem taşıyor: Homeros'un İlyada'sı ve Theogonia. Müzikten resme, heykelden bilimsel buluşların isimlerine, şirket adlarına kadar hepsi bu mitlerden besleniyor. Batı medeniyetinin kökü Yunan mitolojisi. Olayları anlamamda en çok katkı sağlayan içeriği Emel Kalender hazırlamış(YouTube Kanalı) youtu.be/xCcYmFXQSzc?si=... Kitabı mükemmel bir forma sokmuş aslında; hem resim sanatıyla hem heykellerle içeriği zenginleştirmiş.
Theogonia, tanrıların soy ağacını anlatan basit bir masal kitabı değil; evrenin hiçlikten varoluşa, düzensizlikten düzene, vahşetten adalete geçişinin yani Kaos'tan Kozmos'a büyük dönüşümün epik hikâyesidir.
Ancak bazı eleştiriler de yapmak lazım: Antik Yunan medeniyetinin dünya çapında Batı medeniyetini şekillendirmesinin asıl nedeni Roma İmparatorluğu'dur. Romalılar bu kültürel zenginliği benimseyip geliştirmeseydi Akdeniz havzası ve dolayısıyla Batı medeniyeti bu kadar etkilenmeyecekti. Hatta Romalılar bu kadar hevesli olmasaydı, Yunan mitolojisi belki de yerel bir medeniyetin mitleri olarak kalacaktı.
İyi okumalar dilerim.
İlk kitabın finalinden sonra merakla hemen ikinci kitaba başlamıştım. Bugünde sizlere Kozmos serisinin ikinci kitabı hakkındaki düşüncelerimi söyleyeceğim.
Öncelikle 2. Kitapta kaos uygulamasıyla alakalı daha fazla bilgi öğrenmiş olmak çok hoşuma gitti. Yazar özellikle Kaos’un nasıl kurulup amacının ne olduğunu olay örgüsünün içerisine çok güzel bir şekilde işlemişti. Özellikle bu bilgileri öğrenirken bir yandan Ana erkek karakterlerimiz diyebileceğimiz (Arın, Mete, Dora, Uzay, Kutay, Berk ve Demir’den bahsediyorum૮₍ ´ ꒳ `₎ა) yedi erkek karakterin neler yaptığını bu uygulamada nasıl oyunlar oynadığınıda flashback sahneleriyle okumak aşırı ilgimi çekti. Umarım ilerki kitaplarda da böyle flashback sahneleri olur.
Olay örgüsünde özellikle Toprak’ın gözünden okusakta Melina ile sahnelerinin olması ve bu sahneler sayesinde Melina’nın düşüncelerini, anılarını okuyabilmek benim çok hoşuma gitti. Ayrıca kısacıkta olsa Toprakla sahnesi olmasıda çok güzeldi. Ben çok çok inanmaya başladım birbirlerine iyi geleceklerini^^
Fakat bu noktada ortada olan hoşlantı durumları çok çok zıt ve tehlikeli durumda. Toprak abisi Arın ile Elsa’yı seviyorlar. Elsa aylardır yurt dışında yaşıyordu fakat bu kitapta geri dönüyor. Kendisinin daha önceden Arın ile bir geçmişi olmuş ve anladığım üzere Arını unutmak için geldiği gibi Toprakla yakınlaşmaya çalışıyor. Açıkçası bana en baştan ber hiç iyi birisi gibi hissettirmedi. Toprak’a karşı tutumuda hiç içime sinmedi. Arın’ında Elsaya olan hislerinin geçtiğini çok fazla düşünmüyorum bu yüzden bu aralarında yaşanan aşk üçgeni tamamen bir yıkıma yol açıcakmış gibi hissediyorum. Umarım gerçekten iyi olanlar çok yara almadan olur her şey. ⚞(⸝⸝>⸝⸝<⸝⸝)⚟
Birazcık Toprak’ın gözünden okumayı anlatıcak olursam. Melina’nın anlatımından okurkende seveceğimi
Acelesi Olanlar İçin Astrofizik, evrenin en büyük sorularını mümkün olduğunca sade ve anlaşılır bir dille ele alan popüler bilim kitaplarından biri. Büyük Patlama'dan karanlık maddeye, galaksilerden kozmik ölçekteki yerimize kadar pek çok konu kısa bölümler halinde sunulmuş. Tyson'ın zaman zaman mizahi ve iğneleyici üslubu da okumayı akıcı hâle getiriyor. Kitabın amacı daha çok, okurda merak uyandırmak ve evrene farklı bir gözle bakmasını sağlamak.
Kitap, Carl Sagan'ın meşhur "soluk mavi nokta" perspektifini hatırlatan, ufuk açıcı bir okuma deneyimi sunuyor. Özellikle, son bölüm olan "Kozmik Yaklaşım Üzerine Düşünceler" bölümü, insan ve evren ilişkisine dair önemli paragraflar barındırıyor. deGrasse Tyson'la tanışmasam da benim için "iyi bir öğretmen".
Hemen Her Şeyin Kısa Tarihi adlı kitap, benim için sadece bilgi veren bir eser değil, aynı zamanda insanın evrendeki yerini sorgulatan etkileyici bir yolculuktu. Bill Bryson, bilim gibi çoğu zaman karmaşık görünen konuları sade ve anlaşılır bir dille anlatmayı başarıyor. Kitabı okurken kendimi bir ders kitabının içinde değil, merak uyandıran bir keşif hikâyesinin içinde hissettim. Evrenin oluşumundan dünyanın şekillenmesine, canlıların ortaya çıkışından insanlığın serüvenine kadar uzanan geniş bir anlatım sunuyor. En çok hoşuma giden yönlerinden biri, bilim insanlarının başarılarının yanında yaşadıkları zorluklara ve hatalara da yer vermesi oldu. Bu sayede bilim, uzak ve ulaşılmaz bir alan olmaktan çıkıp daha insani bir boyut kazandı.
Kitap boyunca insanın ne kadar küçük bir varlık olduğunu, buna rağmen ne kadar büyük soruların peşinden gittiğini düşündüm. Bill Bryson'ın anlattığı her konu, beni günlük hayatın telaşından çıkarıp milyonlarca yıllık bir zaman dilimine götürdü. Özellikle evrenin büyüklüğü ve yaşamın ortaya çıkışına dair bölümler derin bir hayranlık uyandırdı. Bununla birlikte kitap, bilimin kesin cevaplardan çok bitmeyen bir arayış olduğunu da gösteriyor. Okudukça öğrenmenin sonunun olmadığını ve merak duygusunun insanı sürekli ileri taşıdığını hissediyorsunuz. Benim için bu eser, sadece bilimsel bilgiler sunan bir kitap değil; aynı zamanda insanın kendisini, dünyayı ve evreni daha iyi anlamasına yardımcı olan değerli bir rehber niteliğinde. Okumayı bitirdiğimde zihnimde yeni sorular ve daha fazla öğrenme isteği bırakması, kitabın en güçlü yönlerinden biri oldu.
İyi okumalar dilerim.
Sinekli Bakkal /İnceleme/Edebiyat
Puan vermedi·475 syf.·
2026 131. kitabı
Halide Edip Adıvar’ın Doğu ile Batı arasındaki o devasa medeniyet çatışmasını bir mahallenin dar sokaklarına, ahşap evlerine ve insan hikayelerine sığdırdığı anıtsal eseri Sinekli Bakkal, II. Abdülhamid döneminin o baskıcı atmosferinde saray aristokrasisi, tekkelerin mistik felsefesi ve halkın saf kültürü üzerinden muazzam bir Türkiye panoraması çizen köklü bir kültürel röntgendir. Romanın kalbinde atan Rabia, geleneksel Doğu müziğini ve kadının dirençli gücünü şahsında birleştirirken, onun İtalyan müzisyen Peregrini ile olan ilişkisi sıradan bir aşk hikayesi olmanın çok ötesine geçerek iki farklı dünyanın estetik ve felsefi bir sentezine dönüşür. Kendi edebi penceremden bu çok katmanlı mahalleye sızdığımda ise, bu eseri sadece tarihsel bir dönem romanı değil, bugün bile içinden çıkamadığımız o kimlik arayışımızın en dürüst aynası olarak okuyorum; çünkü bana göre Halide Edip, Doğu’yu körü körüne yüceltip Batı’yı şeytanlaştıran ya da tam tersi geçmişini tamamen reddeden o sığ aydın kompleksini bu romanda yerle bir etmiştir. Yazarın mahalle ölçeğinde kurduğu o mikro kozmos, aslında kendi köklerinden kopmadan dünyayı kucaklayabilmenin, yani "kendin kalarak" zenginleşmenin mümkün olduğunu gösteren muazzam bir felsefi reçetedir; nitekim kitabın kapaklarını kapattığınızda, kulağınızda bir ramazan ilahisinin huzuru ile bir Batı klasiğinin tınıları birbirine karışırken asıl medeniyetin ihtişamlı saraylarda değil, insanı insan kılan o kadim hoşgörüde ve kültürel sentezde saklı olduğunu çok derinden kavrıyorsunuz.