Cengiz Aytmatov'un istisnasız her kitabını bayılarak okudum ve okumadığım kitabı kaldıysa onu da aynı heyecanla okurum ya. Yine mükemmel doğa tasviri sade ve ama etkili bir olay örgüsü. Bir yandan masallar yoluyla tarihsel bağ kırıntıları var bir yandan o yaşanılan döneme ve dönemin insanlarına eleştiri var. Kısa da olsa insan Cengiz Aytmatov okuyunca doyuyor cidden. Bu arada Orozkul okuduğum romanlardaki en kötü karakterlerden biri olabilir ya kitabın sonunda kazanmış gibi olması biraz can sıkıcı sadece ama Cengiz Aytmatov bu kitaba gelen eleştirilere kitabın sonunda gayet güzel cevap vermiş.
İnsan yalnız olunca neler neler düşünür.. gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını, ilk aşk maceralarını... O pek gerilerde kalan yılları, erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak, düşünmek de hoş bir şeydi. Niye böyle olur? Bunu da bilmez insan. Ama zaman zaman bunları düşünmekten, o günleri yeniden yaşıyor gibi olmaktan hoşlanır.