Bir rüzgâr değdi en ince yerime,
Sessizce kırıldım, duymadı kimse.
Yaprak yaprak döküldüm gecenin içine,
Toplayamadım kendimi, sığmadım kendime.
Aynada yabancı bir yüz, bakışlar uzak,
Zaman sanki ruhuma kurulmuş bir tuzak.
Kelimeler yorgun, cümleler paramparça,
Bir yanım gurbet oldu, bir yanım darmadağınık.
Biriktirdiğim ne varsa avuçlarımda,
Rüzgâra savrulan küller gibi şimdi.
Adım adım yürüdüğüm o yollarda,
İzim bile kalmamış, silinmiş gibi...
Şimdi hangi parçamdan başlasam bilemedim,
Kırıkları batıyor kalbime, temizleyemedim.
Bütün aynaları kırdım da şu şehirde,
Bir tek kendi dağılmışlığımı gizleyemedim.