...... GİTMEZ
1 Derûnumdan benüm lâle-sıfat dâğ-ı nihân gitmez
Bu rûşendür ki gitdün od yanan yirden nişân gitmez
2 Hatunla çünki el bir itdi zülf-i anber-efşânun
Kıyâmet oldı zâhir fitne-i âhir zamân gitmez
3 Bugün gördüm gözümle çıkdı cânum seyre düşmenle
Meded ol dem benümle seyre ol rûh-ı revân [gitmez)
4 Dokındı sîneme tîründe kaldı anda peykânun
Kemân-ebrû bilürsin cânı tenden râygân gitmez
5 Diyâr-ı 'ışka gel lutf eyle iy h`oca heves kılma
O yolda bahr-i âteş vardur andan kârbân gitmez
6 Şeb-i zulmetde kaldum reh-nümünum
Hızr-ı eşk olsun Sıyâmî âh-ı âteş-pâreden hergîz duhân gitmez
Kapı çalınmadan hiçbir şey başlamayacak.
Kadın ve ÇiçekKitap Alıntısı
“Hasta düşmemin nedeni laleye dair kaygılarım değil, sizi görememenin verdiği kederdir.”
Vakit akşam, günlerden gecikmiş bir cumaydı. Irmakla karşılaştım. Bana konuşacağını bile bilmeden başlangıçta, bir merak başlangıçta. Irmak bana konuşsun istedim. Konuştu vakti gelince. Öğrendim. Kendi özgeçmişimi yazabilecek en uygun kişi olduğum hususunda endişeliydim ya yine de hayat ne ise, kendi hayatımda onun özetini çıkarmak istedim. Hayat, çarpma demekti. Ben, kalbimin iki çarpıntısı arasında ne kadar hayat varsa o kadar hayattım.
Sayfa 85
Hiç görmediğim halde var olduğundan kuvvetle emin olduğum yerin adıydı hayat. Bir mesneviden düştüm gerçeğe, kendi seçimimdi.
Sayfa 84