sana gitme demeyeceğim
ama gitme lavini,
adını gizleyeceğim
sen de bilme lavinia.
bilinmedik bir hüzün var içimde, bir gariplik. anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik...
belki bizim kusur bildiklerimiz bizim güzel olmamızı sağlıyorsa.
dindarlığınızı tanrıya gösterin, bana insanlığınız lazım.
aslında bütün insanları sevebilirdim, sevmeye ilk senden başlamasaydım…
gitmek istiyorsa, bırakacaksın gitsin. aklı seninle olmayanın bedeni yanında olsun ister misin?
kadından meleklik bekliyorsan,ona cennetini sunacaksin.
yerin seni çektiği kadar ağırsın
kanatların çırpındığı kadar hafif..
kalbinin attığı kadar canlısın
gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç…
sevdiklerin kadar iyisin
nefret ettiklerin kadar kötü..
`can yücel` // `güle güle seslerin sessizliği`
Geceki ağlayıp sızlamalarıyla bunalmış ruhun bir volkan gibi titrediği, bunaklığın ve bahtsızlığının lavını evrene boşaltmaya hazır olduğu o sabahlar…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İçimdeki ateş, kızıl bir nehre döküyordu tüm lavını.
Kanla kaplıydı bu nehir, Lacivert'le aramızdaki o masum ancak artık adını koyamadığım ateşin mezarıydı.
Her kesiğimde, bu nehre akıtmıştım kana karışmış gözyaşlarımı.
Geceki ağlayıp sızlamalarıyla bunalmış ruhun bir volkan gibi titrediği, bunaklığının ve bahtsızlığının lavını evrene boşaltmaya hazır olduğu o sabahlar…
bunlar esrimenin, yaralanmanın uzantısı, çatlağı. votkanın lavını
yudumlayan o oğlanın gecesine papatya sarkıtmak için öldürme-
ye kalktınız beni. süratli bir tiksinmeydi bu. ekseninden kayan
bir yanılsama biçimi.
Geceki ağlayıp sızlamalarıyla bunalmış ruhun bir volkan gibi titrediği,, bunaklığının ve bahtsızlığının lavını evrene boşaltmaya hazır olduğu o sabahlar..