Bu slogan ilk olarak 1990’lı yıllarda Kürt kadın hareketi içinde ortaya çıktı. Bu hareket özellikle PKK içindeki kadın örgütlenmeleriyle ilişkilidir.
“Kadın özgürlüğü olmadan toplum özgür olamaz. Kadınların kurtuluşu toplumsal dönüşümün merkezindedir.” gibi fikirler özellikle PKK’nın kurucusu Bebek Katili Abdullah Öcalan tarafından geliştirilen ideolojik çerçevede yer aldı. Bebek Katili, 1990’lardan sonra yazılarında kadın özgürlüğünü devrimci dönüşümün temel unsuru olarak tanımladı.
Slogan özellikle Suriye’nin kuzeyindeki YPJ bölgesinde kadın örgütleri ve silahlı terörist yapılanmaları tarafından sıkça kullanıldı. Böylece slogan Kürt silahlı eylem, yani terörist hareketinin sembollerinden biri haline geldi.
Özetle, bu sloganı kullanan her kimse, özünde PKK sempatizanıdır.
Sedat Temel
@Hermes0
·Duygusal aşırılık yerine kişisel disiplin, kişiliksizce boyun eğiş yerine kendi özgürlük ve bağımsızlığına değer verme becerisi; budalaca 'sevgili'nin yabancı görüntüsünü içine almak ve yansıtmak yerine kendi kişiliğini ortaya koymak. Bekâretin ikiyüzlü maskesi yerine aile mutluluğuna hakkı olduğunu sergilemek, son olarak da aşk ilişkilerine yaşamda daha önemsiz bir yer vermek. Artık karşımızda ’kadıncağız', erkeğin gölgesi durmuyor, - karşımızda duran bir kişilik, insan olarak kadındır.
Ida
Bir sloganı bağlamından koparıp onu tek bir politik çerçeveye sıkıştırmak tarih anlatmak değildir.
Fanon’un anlattığı kolonyal bakış tam da böyle çalışır: Sömürgeleştirilen halkların sözünü kendi bağlamında anlamak yerine onu dışarıdan kurulmuş bir anlatıya yerleştirir. Böylece bir halkın özgürlük talebi ya da politik dili, kendi tarihinden koparılmış olur.
Kürtlerin -özellikle Kürt kadınlarının- ürettiği bir sloganı bu şekilde okumak analiz değil; Fanon’un tarif ettiği o eski kolonyal refleksin bugünkü tekrarından ibaret.
Ama tabii böyle yapınca sloganın ortaya çıktığı gerçek tarihsel bağlamla uğraşmaya da gerek kalmıyor.
İnsanı yıldırım gibi çarpan güzellikleri geçen yıllara meydan okuyan, otuz altı yaşındayken on beş yıl önceki hallerinden daha çekici olan kadınlar vardır, hiç onlardan birine rastladınız mı? Tutkulu bir ruhun yaşadığı yüzleri ışıldar; her hatlarında zeka parlar; her gözeneklerinin özellikle de ışıkta kendine özgü bir parıltısı vardır.
Ida
Baştan çıkarıcı gözleri cezbeder, reddeder, konuşur veya susar. Yürüyüşleri masum ve alımlıdır; sesleri en cilveli yumuşak ve şefkatli tonların ahenkli zenginliğini sergiler. Kıyaslamalara dayandırdıkları övgüleri, en alıngan izzetinefisleri bile okşamayı bilir. Kaşlarının bir hareketi, en küçük bir göz kırpışları, büzülen dudakları yaşamlarını ve mutluluklarını onlara bağlamış olanları dehşete boğar. Aşk konusunda deneyimsiz ve sözlere kanan bir genç kız baştan çıkarılabilir, ama yukarıdaki türden kadınlar söz konusu olduğunda bir erkek, tıpkı Mösyö de Jaucourt gibi, saklandığı çalışma odasının dibinde kapıyı çeken hizmetçi kadın tarafından iki parmağı kırıldığında bağırmamayı bilmelidir. Bu güçlü denizkızlarını sevmek insanın hayatıyla oynaması manasına gelmez mi?
Ben herkesin ‘pis’ bulduğu şeylerden hoşlanıyordum.
Ida
Toplumun tiksintiyle dışladığı şeyler — beden, salgılar, cinsellik, aşırılık, ölüm — aslında arzunun en yoğun olduğu yerlerdir.
Canan her gün biraz daha kötüleşiyordu. Ama cıvıl cıvıl, umut dolu gözlerle bakıyorduk hayata. Zaten Ölüm Orucunu anlamlı kılan da buydu biraz. Ölüme yatırmışsın bedenini ama her zaman yaşama isteğini canlı tutacaksın. Bir saniye fazla yaşamak için mücadele edeceksin. Teslim olmak yok.
Ida
Bir kez daha severken yaşamı delicesine direnişimizin büyüklüğünü düşündüm. Yaşamı severken delicesine, ölümden korkmamak ne demektir? Nasıl etmeli, nasıl anlatmalı bunu insanlara?
Yaşamı bu kadar severken, açlığa yatırdığımız bedenlerimizi düşünün. Düşünceleriyle ve kimlikleriyle yaşamak isteyen bizlerin başka bir şansı olsaydı, ölüme yatar mıydık sanıyorlar?
Biz de sevdiğimizle kol kola sahil kıyılarında gezmek istemez miydik? Ailelerimize bunca acıyı yaşatmak, onları bizsiz bir hayata mahkûm etmek bizi çok mu sevindirirdi? Hayır. Bin kere hayır.
Ama ülkemizde yaşanan bu vahşete ve katliamlara nasıl ‘dur’ denilebilir? Elbette farklı görüşleri olanlar da vardır ülkemizde. Ama bir kez şunu düşünsünler: Eğer ölümlerimizle bu vahşete dur demeyi göze alamazsak, bizi dikkate alır mı sanıyorsun zalimler?
Bunca insanımızı uğurlarken ölümsüzlüğe hâlâ inadını sürdürüyorsa zalimler, dostlarımızın da bir kez daha düşüncelerini gözden geçirmesi gerekmez mi?
