"(Yaşını) hiç göstermiyorsun." İşte arada sırada duyduğumuz basmakalıp bir söz. Söylendiği kişiye göre insanı sevindirebilir ya da üzebilir. Bu ifadenin olumlu haliyse ("Yaşını gösteriyor") genelde üçüncü tekil şahısta, birine acıyarak bir başkasına sır verir gibi, orada olmayan bir kişi için kullanılır: "Yaşını gösteriyor" ya da daha da ısrarcı bir şekilde "Yaşını çok gösteriyor." "Göstermek" yaş için kullanıldığında tersini ifade eder, sanki birisi yaşını göstermiyor da yaş kendini gösteriyor gibidir. Yaşını gösteren kişi, yaşına maruz kalmış, zamanın yaptıklarına edilgen bir şekilde tahammül etmiş, fiziksel görünüşü için geçen zamanı suçlayan, yaşlandığını açıkça ifade eden, hatta yaşlanmayı bekleyen kişidir.
Ida
"Ölçü alır" gibi, "kaderimizi ya da ipleri elimize alır" gibi yaş almıyoruz. Daha ziyade "soğuk alır" gibi ya da "nem alır" gibi yaş alıyoruz. "Göstermek" ve "almak" fiillerinin ne demek istediği muğlaktır, biz mi yaşı alır gösteririz, yoksa yaş alınır ve gösterilir mi? Etken ve edilgen çatı arasında gidip gelen başka deyimlerde başka fiillerle kullanılır: "Yaşımız ilerliyor," sanki bir yere gidiyormuşuz gibi ama vardığımız zaman ise ilerlemiş olan yaş olur, sanki bir arabadan bahseder gibi: "Arabanız ilerledi". Yaş mı ilerler? Biz mi yaşta ilerleriz? "İlerlemiş bir yaşa geldi" dediğimiz zaman bu ikisi neredeyse iç içe geçmiş gibi görünür.
"(Yaşını) hiç göstermiyorsun." İşte arada sırada duyduğumuz basmakalıp bir söz. Söylendiği kişiye göre insanı sevindirebilir ya da üzebilir. Bu ifadenin olumlu haliyse ("Yaşını gösteriyor") genelde üçüncü tekil şahısta, birine acıyarak bir başkasına sır verir gibi, orada olmayan bir kişi için kullanılır: "Yaşını gösteriyor" ya da daha da ısrarcı bir şekilde "Yaşını çok gösteriyor." "Göstermek" yaş için kullanıldığında tersini ifade eder, sanki birisi yaşını göstermiyor da yaş kendini gösteriyor gibidir. Yaşını gösteren kişi, yaşına maruz kalmış, zamanın yaptıklarına edilgen bir şekilde tahammül etmiş, fiziksel görünüşü için geçen zamanı suçlayan, yaşlandığını açıkça ifade eden, hatta yaşlanmayı bekleyen kişidir.
Ida
Yaşını gösteren kişi, yaşına ve onun emirlerine boyun eğendir; yaşını göstermeyense tam tersine aktif ve sağlıklı bir hayata, yaşlanmanın etkilerini yavaşlatan veya hafifleten bir enerjiye sahip kişiler için kullanılır. Yaşımı göstermemek için spor yapıyorum, göbeğimi içeri çekiyorum, rejim yapıyorum, spa'lara ve deniz terapilerine gidiyorum, kremler ve fondötenler kullanıyor, makyaj yapıyorum. Bunların hepsini genç görünmek, daha genç göstermek, yani yaşımdan daha genç göstermek için yapıyorum.
Aşk bir orduydu üstüme yürüyen
Muzaffer bir ordu dört yanımı kuşatan
Gözüm açık düşlediydim mutluluğu
Vazife neyse onu yapmak üstüne kurulu
Ve özgürce aramak üstüne kavgayı
Bıkmadan usanmadan aramak kavgayı
Yüreğime karşı insanlığın
Aklıma karşı doğanın kavgasını
Ida
Bin bir Sfenks dört dönüyor etrafımda
Kükrüyorlar suratıma bil bakalım hadi bil
Nasıl da isterdim biliyorum demek
İşte yanıt bu demek her birinin suratına
Ama ne tuhaf canavarmış şu karşımdaki
Bilmece sormuyor ki cevabını bulayım
İnsanın bu dünyaya fırlatılmış olması, Heidegger'in kendi deyimiyle onun yurtsuzluğunun da bir göstergesidir. Dasein'ın varoluşu, bu dünyaya fırlatılmış olmakla anlamlı hale gelir ve kendisi, fırlatılmış bir varlık olarak açığa çıkma olanaklılığına sahip bir Bulunuş'tur, bir Anlama'dır,
Ida
“Heidegger, "insan" sözcüğü yerine "Dasein" sözcüğünü kullanmıştır. Bu anlamda kastedilen, tek insan olarak bir defalık varoluşunu ele almaktır. Heidegger'e göre, ontolojik olarak anlamı unutulan varlığa ulaşmanın yolu "Dasein"dır. Dasein diğer varlıklar arasında kendi varlığını konu edinebilen tek varlıktır. Eğer bir varlık öğretisi kurulacaksa bu ancak bir Dasein analitiği ile mümkün olacaktır. Çünkü Heidegger'e göre, Dasein analitiği her türlü varlıkbilime olanak tanıyan bir zemindir”