Malum uygulamadan yolculık boyu dinlediğim ikinci kitap. Ama nedense somut şekilde elimde tutup okuyup Leporellanın psikolojik tahlillerini,hayvani yanının betimlenişini ve tesbitleri altını çizerek okusaydım dedirtti. Utanarak da söyluyorum Zweig`la tanışma kitabımdı. İyi ki de tanışmışım devam edeceğime eminim.
Viyanaya sürüklenen içi çürümüş,duygusuz,hayvani yönleri ağır basan bir hizmetçinin platonik aşkı,hırsı ve diğer tüm psikolojik tahlillerini içeriyordu. Oldukça sürükleyici ve merak uyandırıcıydı. Mutlaka okunmalı.
Beş Kasvetli Hikâye
Stefan Zweig’in bu kitabı 5 öyküden oluşuyor ve genel olarak oldukça kasvetli, karanlık bir atmosfere sahip. Zweig’ın psikolojik derinliği ve ince üslubu burada da kendini gösteriyor ancak öykülerin büyük çoğunluğu yalnızlık, mutsuzluk, pişmanlık ve insan ruhunun karanlık yanları üzerine kurulu.
Öykülere Kısa Kısa Bilgiler:
Ay Işığı Sokağı: Kitaba adını veren öykü. Bir liman kentinde treni kaçıran bir adamın, ay ışığı altındaki sokaklarda duyduğu bir sesin peşine düşerek yabancı bir hayatın içine girmesi ve yaşadığı duygusal sarsıntı.
Leporella: Zeki ama kaba ve itici bir hizmetçi kadının, efendisine aşırı bağlılığı yüzünden giderek tehlikeli bir saplantıya dönüşen hikâyesi.
Nişan: Savaş sırasında düşman topraklarında mahsur kalan bir Fransız albayın çaresizlik, onur ve hayatta kalma mücadelesini anlatan trajik bir öykü.
Leman Gölü Kıyısında Olay: Savaş yüzünden memleketinden kaçan bir firarinin, gölde ölmek üzereyken kurtarılması ve ailesine, vatanına duyduğu derin özlemi.
Avare: Lise çağını çoktan geçmiş, hâlâ okula gidip öğretmen ve arkadaşlarından zorbalık gören bir gencin iç dünyası ve isyanı.
Zweig’ın karakter analizleri güçlü olsa da, beş öykünün de ağır ve umutsuz havası birleşince kitap boğucu bir etki bırakıyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Stefan Zweig'in Ay Işığı Sokağı kitabıyla karşınızdayım. Bu kitapta beş adet öykü bulunuyor. Bu öyküler içinde en beğendim Leporella oldu. Kısacık bir kitaptı günlük hayatın koşuşturmasında bir çırpıda okunacak bir kitap ama ben pek sevemedim.
Ay Işığı Sokağı:
Fransa’nın bir liman kentinde dolaşan bir gezginin, duyduğu arya sesiyle yöneldiği sokakta tanımadığı insanların kırılgan ve huzursuz yaşamlarına tanıklığı anlatılıyor bu öyküde.. Bu kısa serüven, insanın geçmişten kurtulamayan pişmanlığını, yorgunluğunu ve çaresizliğini ; özellikle birini kaybetmenin ağırlığı, öykü boyunca yoğun bir şekilde hissediyorsunuz.
Leporella:
Crescenz, sevgisiz ve yalnız büyüdüğü için gördüğü en küçük ilgiyi bile hayatının merkezine koyar. Aidiyet ve sevgi arayışı zamanla saplantılı bir bağlılığa dönüşür ve kendi benliğini yok edecek kadar yıkıcı hale gelir. Zweig bu kısa öyküde, insanın sevilme ihtiyacının ne kadar güçlü olduğunu ve ölçüsüz bağlılığın insanı nasıl tüketebileceğini etkileyici bir şekile anlatmış.
Nişan:
Savaşın karanlık atmosferinde geçen bu öykü, insanın onuru ve fedakârlığını anlatırken aynı zamanda hayatın ne kadar kolay harcanabildiğini gösteriyor. Kahramanlığı yüceltmekten çok, savaşın geride bıraktığı trajediyi ve insanı nasıl çaresiz bıraktığını hissettiriyor. Zweig, insanların hayatta kalmak için bazen her yolu deneyebileceğini etkileyici bir şekilde anlatmış.
Leman Gölü Kıyısında Olay:
Savaş sonrası insanların yaşadığı yurtsuzluk ve yalnızlığı etkileyici bir şekilde anlatılıyor.Sınırlar ve bürokrasi yüzünden çaresiz kalan insanların, kendi hayatları üzerinde bile söz sahibi olamayacak kadar sıkıştığını gösterirken savaşın insan ruhunda bıraktığı derin yıkımı da hissettiriyor.
Avare:
Bir öğretmenin küçümseyici ve aşağılayıcı tavırları, öğrencinin ruhunda derin
Birbirinden farklı 5 öyküden oluşan Ay Işığı Sokağı;
Ay Işığı Sokağı, Leporella, Nişan, Leman Gölü Kıyısında Olay ve benzeri hikâyelerle insan psikolojisinin en karanlık ve en kırılgan taraflarını etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Karakterlerin yalnızlığı, içe attığı acıları ve ruh hâlleri öyle derin işlenmiş ki, kısa olmasına rağmen biz okurları etki alanına alıveriyor.
Stefan Zweig’ın kaleminden çıkan Ay Işığı Sokağı, beş kısa öyküden oluşan bir derleme. Kitap adını bu beş öykünün ilkinden alıyor. Diğerleri ise Leporella, Nişan, Leman Gölü Kıyısında Olay ve Avare.
Zweig’ın diğer kitaplarına nazaran bu kitapta dikkatimi en çok çeken şey her hikayenin bir finali olmasıydı. Çok az Zweig eserinde hikayelerin tamamı biter. Her ne kadar kitap çok etkileyici olmasa da bu özelliğiyle ayrıcalıklı bir yere sahip diyebilirim. Hikayelerin içerisinde en çok beğendim hikaye Leporella oldu.
Stefan Zweig'ın iki farklı öyküsünü içeren bir derlemedir:
1.Dadı
Bu öykü, bir ailenin yanında uzun yıllar çocuk bakıcılığı yapmış bir kadının (Dadi) trajik hikayesini anlatır.
Daı hayatını baktığı çocuklara ve hizmet ettiği aileye adamıştır.
Ancak y"işlevini yitirdiğinde" veya aile içi dengeler değiştiğinde, yıllarca süren bu emeğin karşılığında gördüğü muamele oldukça soğuk ve acımasızdır.
Zweig, bir insanın tüm hayatını başkalarına adamasının ardından gelen yalnızlığı ve terkedilmişliği ustalıkla işler...
Sadakat, nankörlük ve sınıf farkını dile getiriyor...
2.Leporella
bu öykü, Zweig'ın psikolojik tahlil gücünün zirvelerinden biridir.
Crescence adındaki, duygularını dışa vurmayan, adeta bir makine gibi çalışan kaba saba bir hizmetçi kadının hikayesidir.
Baron adında çapkın ve bencil bir adamın yanına işe girer.
aron ona ilk kez "insanca" bir ilgi gösterdiğinde (aslında onu sadece kendi çıkarları için kullandığında),
Crescence ona köpeksi ve marazi bir sadakatle bağlanır. Bu saplantılı sadakat, kadını Baron'un önündeki "engelleri" kaldırmak için korkunç kararlar almaya kadar sürükler.
Saplantılı bağlılık, duygusal uyanış ve trajedi işler...