suu
@liamindericeketi
geçer elbette geçer günlük süt ömrü gibi
10 yaşındaydım, evimizdeki kitaplığı karıştırıyordum, ablam liseye yeni başlamıştı, yeraltı edebiyatına merak salmıştı ama babam kızardı hep. en azından odana koy şu kitapları, kardeşinin dikkatini çekmesin derdi. yalan yok kapağı hep çok dikkatimi çekerdi de içinde sanki zararlı şeyler varmış gibi karıştırmaya korkardım hep. -aynı şekilde kardeşimin hikayesi kitabının kapağı da öyleydi.- 3 yıl geçti ben birgün ablama sordum, neden dikkatimi çekmemesi gerekiyor ki bu kitap? dedi ki her şey çok karanlık. senin güneşli günlerini soldurmak istemiyorum, hepsi bu. ama böyle deyince içimdeki merak daha bi harlanırdı. birgün oturduk konuştuk, bak dedi 11. sınıf olduğunda bu kitabı oku ve hakkında konuşalım, belki o zaman bu kitap için yeterli birisi olmuş olursun. günler geçti aylar geçti yıllar geçti. ben lisede bir yıl hazırlık okumaya karar verdim, 11. sınıfa geçiş vaktim bir yıl uzadı, aşık oldum, aşık olduğum kişi bu kitabın bende çok şey değiştireceğini söyledi. zamanı hep çektim kendime doğru. çok merak ediyordum, her yandan herkes bir şeyler söylüyordu ve ben en çok bilgiye açık zamanımdaydım. oturdum bu yaz, dedim vakit geldi. zaten ne kalmış şunun şurasında, yakında ehliyetin bile olacak. alt tarafı bir kitap diye sakinleştirmeye çalışıyorum kendimi ama bu kitap hep büyümüş olduğumun bi simgesi olarak koyulmuş önüme, bunu okuduğumda artık çok şey başarmış olacağım , haliyle sakin de kalamıyorum.
içim içime sığmıyor, aklım beş karış havada ve ben herkese kendimi kanıtlamak istiyorum.
evet, okudum, bitti, gözümde tabiki bu kadar büyütmem normal gelmeyebilir, değil de zaten. sadece rüzgarın nereye eserse beni oraya savurduğu bi dönem, ergenlik, kitap karanlık mı? evet. kaldırabildim mi? evet.
kitabı ilk bitirdiğim günler her şey çok daha farklı geliyordu. taşlar tam
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Buna çok fazla kafa yoruyorsun, değil mi? Sürekli aslında nasıl olması gerektiğini düşünüyorsun." (sf 91/Sky beyciğimiz)
evvveet sevgili okuyucu, ben de sürekli aslında nasıl olması gerektiğini düşünenlerdenim.
Hayatım bu şekilde ilerlememeliydi, bu kaybı yaşamamalıydım, daha çok sarılmalıydım, kötü kitaplarda zaman harcamamalıydım...
Laurel'da benim gibi (hatta belki senin gibi) sürekli aslında nasıl olması gerektiğini düşünen, olayları yoluna koymaya çalışan ama hayatı sürekli olarak çılgınca patlaklar veren bir insan.
Fark şu ki Laurel'ın ablası sadece Laurel'ın bildiği şekilde ölmüş, ablasıyla birlikte birçok şeyini kaybetmiş.
Onun ölümüyle çekip giden bir annesi, kendi kabuğuna çekilen bir babası olduğunu da unutmamak lazım elbette.
Öncelikle bu benim ikinci okuyuşumdu, tekrar okuyacağım ve büyük ihtimalle tekrar tekrar aşık olacağım.
Bu kitabı bu kadar abarta abarta sevmemin sebeplerinden biri Kurt Cobain ve Amelia Earhart'ı bu kitapla tanımış olmam. Evet sevgili okuyucu, gülebilirsin. Nirvana'nın solistinin Kurt Cobain olduğunu bile bilmiyordum..
Aynı zamanda birçok güzel şiir ve şarkıyla yine bu kitap sayesinde tanıştım. Bu yüzden yeri bende çok ayrı ve unutulmazdır.
Mektuplar.. Evet mektuplar.
Mektupların dilinden bahsetmeme gerek olmadığını düşünüyorum, zaten kendisi her cümlesi alıntı yapılası bir kitap.
İsmi ilk duyunca 'o ne öyle yağğ öyle kitap adı mı olurmuş kahkakkahkah' gibi tepkilere maruz kalsa da -kendi arkadaşlarımdan biliyorum- bence fazlasıyla anlamlı bir isim.
Çünkü kızımız diyor ki mesela
"Bazı şeyler var ki artık bu dünyada olmayanlar dışında kimseye söyleyemem."
Yani içimden bir ses bu incelemeyi uzat da uzat da uzat, içini dök, bas spoiyi dese de..
Kitabı okumayanlara söyleyebileceğim çok bir şey yok.
Alın okuyun ve kitap
Evet, Suç ve Ceza beni Raskolnikov'un baltasıyla kafama vurulmuşçasına sarstı.
Kitap Raskolnikov'un ''topluma zarar veren bir 'bit'i öldürmek topluma iyilik midir, yoksa suç mudur?'' düşüncesiyle kendisinin bir nevi savaşını anlatıyor.
Raskolnikov'un içsel diyalogları ve içinde bulunduğu duygu değişimlerinin ne kadar iyi yansıtıldığını anlatmama gerek yoktur zaten, resmen okumadım, yaşadım.
Razumihin karakterine de illa değinmek istiyorum.
Razumihin, şimdiye kadar okuduğum kitaplardaki en sadık, en vefakar karakterlerden biriydi.
Okuyup da Razumihin'i sevmeyen çok az insan vardır herhalde.
Onun dışında kitabın başlarında diline alışmakta çok zorluk çektim, sanki bir bölümü atlamışım gibi sürekli bir önceki sayfaya dönüş yapmak zorunda kaldım ama ilk 150 sayfayı geçtikten sonra böyle bir şey kalmadı, 400. sayfadan sonra da 'tamamen' akıcı bir şekilde ilerledi.
Evet, ben hala kitabın etkisinden çıkamadım, ve büyük ihtimal ne yazdığımı, nelerden bahsettiğimi bile zar zor fark edebilecek bir haldeyim. Kesinlikle bir kez okuyup rafa kaldırılabilecek bir kitap değil, belli yaş gruplarında tekrar tekrar okunması gereken bir kitap.
16 gün okuduğuma değecek bir kitap.
Hele o son cümlede aldığım haz bile kitabı tekrar tekrar okumam için yeterli.
..
Hatta kitap bitince fark ediyorsunuz ki hepimiz birer Raskolnikov'uz aslında.
Bazılarımız az, bazılarımız çok.
Hepimizde öldürme potansiyeli var, hepimiz katil olabiliriz.
Ve kitap bitiyor, Raskolnikov hala aklınızdan çıkmıyor.
Oruç Aruoba denince hemen 'kullandığı kısa çizgileri ve her kullandığı kelimeye göbek bağıyla bağlı virgül'leri gelirdi aklıma. Sadece birkaç şiirini okumuşken bile böyleydi bu durum.
Şimdi Oruç Aruoba'nın bir kitabını okudum, ve artık aklıma onlarca şey geliyor bu güzel şair hakkında.
Oruç Aruoba sadece kelimeleri yan yana koymuyor, aynı kelimeleri evire çevire binlerce anlam koyuyor önünüze.
Bi kere kullandığı dil acayip samimi. Şiirlerin altında Özlem Çeken'e (sana, evet sana) yazdığı notları yüzünüzü illaki güldürüyor.
Evet, bu kitap bir 'Özlem Çekene ( yine sana ) Kılavuz'. Size yol gösteren değil, sizi tarif eden bir kılavuz.
Kitabı bitirdiğimde anladım ki ben de bir Özlem Çeken'mişim. Sen gibi, o gibi, hepimiz gibi.
Yani, ben, şimdi, diyorum ki
Oruç Aruoba mutlaka okunmalı!
Bu kitap mutlaka okunmalı!
Özlem, senindir - sizin...
Özleminiz-siniz...
Özlem-in
iz...
HEEEY! 1. KİTAP İLE İLGİLİ SPOILER YOKTUR!
Karanlık Zihinler'in sonunda nasıl ağlamıştım nasıl ağlamıştım.. O yüzden başlarken biraz korkmuştum. Açıkçası genel yorumlarda da Karanlık Zihinler'den sonra bu kitabın olmadığı düşünülse de benim serideki en en en sevdiğim kitaptı. Hatırlıyorum, o gün okula gitmemiştim ve oturup 1 günde bitirmiştim. Okuma rekorumda 560 oldu bu sayede..
..
Ruby artık sınırlarını aşma yolunda, cesaretli bir 'kahraman' olarak çıktı karşımıza. Hala kendinin bir canavar olduğunu düşünüyordu ama olsun, yavaş yavaş olacak bunlar :"D
Ne kadar 'kahraman' olduğunu belirtsem de; bencil bir kahramandı bence. Mesela Liam'ım hayatı konusunda oldukça bencildi bence.
..
Onun dışında 4 yeni karakterimiz vardı. Hepsine alışılır da, Cole'e alışamadım ben. (Cole 1. kitaptan hatırladığımız üzere Liam'ın abisi)
..
Onun dışında yine sonunda kafamızda soru işaretleri bırakan, evet evet, o bir kısımda oldukça üzen bir kitaptı.
Özellikle bu kitapta Liam'ın 'ben neden sana sarhoşum' tarzı hareketlerini sevdim ben. Çünkü o bir Liam :"))
..
