M.
@lirikk
74 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·432 syf.·
Beğendi
·2026 18. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·440 syf.·
Beğendi
·2026 17. kitabı
Sadece dışarı bakmak yerine içe bakarsanız, bir iç ve bir de dış amacın olduğunu
keşfedersiniz. Makro-kozmosun mikroskobik bir yansıması olduğunuzdan,
evrenin de sizinkinden ayrılamayan bir iç ve dış amacı olduğu açıktır. Evrenin
dış amacı, biçim yaratmak ve biçimlerin etkileşimleri sayesinde kendini
deneyimlemektir; oyun, dram, rüya, adına ne derseniz. İç amacı ise biçimi
olmayan özünü uyandırmaktır. Sonrasında iç ve dış amaçların birleşmesi gelir: O
özü - bilinci - biçim dünyasına getirerek dünyayı değiştirmek. Bu değişimin
nihai amacı, insan zihninin hayal edebileceği ya da kavrayabileceği her şeyin
ötesindedir. Yine de, bu dönemde bu gezegen üzerinde bu değişim
gerçekleşmektedir ve sorumluluğu da bizlere verilmiştir. Bizim aracılığımızla iç
ve dış amaç, yani dünya ve Tanrı birleşecektir.
Evrenin genişleyip büzülmesinin hayatımız üzerinde ne gibi bir etkisi olduğuna
bakmadan önce, evrenin doğası hakkında söylenen hiçbir şeyin mutlak gerçek
olarak kabul edilmemesi gerektiğini aklımızdan çıkarmamamız gerekir. Ne
kavramlar ne de matematik formülleri sonsuzluğu açıklayabilir. Hiçbir düşünce,
bütünün enginliğini kapsayamaz. Gerçeklik birleşmiş bir bütündür ama düşünce
onu parçalara ayırır. Bu da temel yanlış algılara kapı açar; birbirinden ayrı
olaylar ve şeyler var, bunun nedeni şudur gibi. Her düşünce bir bakış açısı
anlamına gelir ve her bakış açısı - doğası gereği - sınırlama getirir. Yani sonuçta
mutlak bir gerçekliği olamaz. Sadece bütünün kendisi mutlak gerçeğe sahiptir
ve o da ne düşünülebilir ne de söze dökülebilir. Düşünce sınırlarının ötesinden
görülen ve bu yüzden insan zihni için kavranamaz olan şey şudur: Her şey
şimdide olur! Olmuş olan ve olacak olan her şey, zihinsel bir yapı olan zamanın
dışında, şimdidedir.
Egonun başka insanlara ihtiyacı vardır ama asıl ikilemi,
derinlerde onlardan korkması ve nefret etmesidir. Jean Paul Sartre'ın "Cehennem
başka insanlardır" sözü, aslında egonun sözüdür. Paranoyaya yakalanmış bir kişi,
sürekli olarak cehennemi yaşar ama içinde belli ölçülerde egosal kalıpların
kendini gösterdiği herkes, cehennemi belli bir ölçüde hisseder zaten. İçinizdeki
ego ne kadar güçlüyse, o kadar büyük olasılıkla hayatınızdaki sorunlar için başka
insanları suçlarsınız. Sizin de başkaları için hayatı zorlaştırma olasılığınız
yüksek olur. Ama elbette ki bunu kendiniz göremezsiniz. Durum daima
başkalarının size bir şeyler yapması şeklindedir.
Paranoya dediğimiz zihinsel hastalık, aynı zamanda kendini her egoda bulunan
başka bir semptom olarak da ifade eder ama paranoyada daha aşırı bir biçime
bürünür. Bu rahatsızlığa yakalanmış olan kişi ne kadar zulme uğradığını,
insanların arkasından işler çevirdiğini ya da tehdit edildiğini düşünürse, kendi
benlik duygusunu o ölçüde evrenin merkezi olarak görür ve başka insanlar
açısından kendini o denli özel ve önemli hisseder. Kurban olma duygusu, başka
insanlar tarafından haksızlığa uğramış olma hissi, ona kendini çok özel
hissettirir. Kendini kandırma sisteminin temelini oluşturan hikâyede, genellikle
kendisini hem kurban hem de dünyayı kötü güçlerden kurtaran potansiyel
kahraman olarak görür.
Mutluluğu aramayın. Ararsanız bulamazsınız, çünkü arayış, mutluluğun
antitezidir. Mutluluk daima kaçıcıdır ama mutsuzluktan özgürleşmeyi hemen
başarabilirsiniz; hikâyeler uydurmak yerine gerçeklerle yüzleşerek. Mutsuzluk
doğal iyiliğinizi ve içsel huzurunuzu, dolayısıyla gerçek mutluluk kaynağınızı
gizler.