Ben sana hep üşüyordum.
Çünkü kıştım,
Nakıştım,
Bakıştım.
İnkar etmiyorum da bunu.
Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
Ve lütfen inkar etme
Sana en çok ben yakıştım.
Yaz başıydı gittiğinde. Ardından,
senin için üç lirik parça
yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz
bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.
Çıkılmış bir yolun ilk durağında
bir mevsim bekledim durdum.
Çünkü ben aşkın bütün
çağlarından geliyordum.
Sanırım lirik sözcüğü en
çok yüzüne yakışıyordu
yüzündeki küskün kedere,
gür kirpiklerinin altından
kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
çerçevesine sığmayan
munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
leibniz şunu diyordu: "tanrı günah işleyen bir adem yaratmadı. günah işleyecek bir adem yaratmış değil. adem'i yarattı ama adem'in içindeki günah işleyeceği bir dünyayı da yarattı."
Bunca yıl yaşadım
Elime ne geçtiyse yitirdim
Biraz daha yaşayacağım
Yalnız bir şey biriktirdim
Bir bakış, bir görüş, bir duyu, bir düşünce
Belki aç kalacağım
Suçlanacağım ölünce
Biraz yazdım, artık hep yazacağım
Hüzünden baş alamadım
Görünce