Özgür Rosto, okulumuzun kütüphanesine gelen hediye kitaplardan biriydi. Dikkatimi çektiği için bir süre önce okumaya karar vermiştim. (Her zaman olduğu gibi içimden geldiği şekilde tazecik bir inceleme yazmayı istiyorum.) Öncelikle kitabın kahraman bakış açısıyla yazılması ve keyifli, akıcı bir anlatıma sahip olması çok güzeldi. İçerisinde farklı birçok konunun olması da ayrıca dikkatimi çekti ve kitabın başkahramanı; dili kullanırken kendi akranlarına kullandığı deyimlerin, kavramların açıklamalarını yapıyor. Söz varlığı açısından da besleyici bir içeriği var, diyebiliriz. Yani kitabı elinize aldığınızda hemencecik kapatıp kenara koyamıyorsunuz ama sayfalar ilerledikçe bunun bir çocuk kitabı olduğunu unutmayan yanımla okuduğumda beni rahatsız eden bazı detaylara rastladım. Şöyle ki: s.68’de babası, kızıyla güzellik algısı hakkında konuşurken “Seda’yı düşün, epey kiloludur ama hayatta tanıdığım en zarif ve alımlı kadınlardan biri odur.” Baba-kız (7) sohbetinde bir babanın “alımlı” ifadesini, bir arkadaşı hakkında bu yaştaki bir çocuğuna bahsetmesi beni okurken düşündürdü. Bir başka durum ise akrabalık ilişkilerinin ve isimlerinin çok karmaşık verilmesi belki de bana çok karmaşık geldi, bilemiyorum. İki tane Kadriye ve Orhan var, Kaş Kadriye-Kaş Orhan ve Kaşlı olmayan diye ayrılmış. Günlük hayatta da elbette aynı isimde birden fazla tanıdığımız var ama bu durum; kitapta daha anlaşılır verilebilirdi, diye düşünüyorum. Esin, Serdar, oyuncu olan ahbaplar, yazarlar, Mehdi Dede, Tonton, Naynay Dede, Tati, Lolo, Mine ve daha nicesi… Bu kişiler ve diğerleri de olaylarda adı geçen ama çok da diyaloglarda olmayan kişiler olduğu için ben de kısa sürede okumama rağmen olayları okurken bazı kısımlarda karakterleri hatırlamakta güçlük çektim. Bir başka mevzu ile izahıma devam
Bir Mikrosefali Hikayesi
Okuduğum en iyi hikâye kitaplarından biriyle geldim bugün. Sade bir dil, akıcı bir üslup. İtiraf etmeliyim ki ilk kez mikrosefali hastalığından haberdar oldum.
Mikrosefali Hastalığı: bebeğin beyninin hamilelik sırasında olması gerektiği gibi gelişmemesi ya da doğduktan sonra büyümenin devam etmemesi nedeni ile bebeğin kafasının beklenenden daha küçük olmasına neden olan nörolojik gelişim bozukluğudur.
Konusu: Lolo, mikrosefali hastalığına sahip zihinsel engellidir. Doğup büyüdüğü kasabada herkes tarafından sevilen, kurbağa yakalayarak geçimini sağladığına inandığı bir aktivitesi vardır. Bir gün her zaman yemek yediği lokantaya, bölgeye yeni gelen bir savcının geldiğini görür. Lolo yabancıları sevmediği gibi onu da sevmez. Kısa süre sonra aralarında kargaşa yaşanır ve tüm kasabalı mahkemelik olur. Lolo'yu da tımarhaneye götürmek için gelip alırlar...
Hikâye özetini burada bırakayım. Kitapta çok fazla isim var ve bunlar aşina olduğumuz isimler olmadığından başlarda birazcık isim karışıklığı yaşayabilirsiniz.
Kitabı okuduktan sonra hissettiğim ilk şey, ' Neden bu kitabın filmi yok?' Olur da bir gün yönetmen olursam ilk yapacağım film bu olur diye içimden geçirdim.
Çok ince ayrıntılara denk geleceğinizden emin olarak kitabı mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.
Lolo'nun Kurbağaları - Bir Mikrosefali Hikayesi 
Neçirvan Bozkaplan
Lolo'nun Kurbağaları - Bir Mikrosefali Hikayesi Neçirvan BozkaplanLolo'nun Kurbağaları - Bir Mikrosefali HikayesiNeçirvan Bozkaplan · Ceren Kültür Yayınları · 014 okunma
Serinin 3.kitabi; çok büyük bir heves ile başladım okumaya, ilk 2 kitabın devamı sandım ama ucundan başından ilk 2 kitapta 4 5 kere ismi geçen bir karakterin halini anlatan bu kitap, hanımın çiftliği ile alakası çok az seviyede tutulmuş.. ilk iki kitap çiğ köfte ile ayran iken, bu kitap ketçap yani alakası yok derecesinde.. iyi okumalar dilerim.. bağımsız olarak değerlendirmek gerekirse çok iyi bir kitap ama seri şeklinde değerlendirmek lazım gelirse kitabın diliyle lolo
:)
Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2022 24. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 05 Nisan 2022 01:50
EŞEKLERİN BİLGELİĞİ
Kaotik Bir Dünyada Sükunet Arayışı
"Kaç yıl oldu saymadım köyden göçeli
Mevsimler geldi geçti görüşmeyeli"
Andy Merrifield, Barış Manço'nun "Arkadaşım Eşek" şarkısını dinlemiş olsaydı, kitabında mutlaka yer verirdi. Barış Manço'nun eşekle olan yarenliğine. Ya da Murat Kekili'den "Eşek Gözlüm"'ü dinlemiş olsaydı; onun söylediği şarkıda eşeklerin dünyanın en güzel gözlerine sahip olduğunu uzun uzun anlatırdı.
Ya Fakir Baykurt'un "Eşekli Kütüphaneci" kitabını okumuş olsaydı; çocuklara bilgi götüren gezgin kütüphaneciden bahseder alıntılar yapardı.
Ve tabii Kemal Sunal. En güzel onun ağzına yakışıyor "Eşşoğlueşek" lafı. Eğer seyretmiş olsaydı Kemal Sunal filmlerinden birini; anlam veremezdi televizyonda oynarken bu lafın biplenmesini.
Nasreddin Hocayla tanışmış olsaydı bir şekilde; en az Don Kişot'un uşağı Sanço'nun eşeğini anlattığı kadar yer verirdi kitabına.
Andy Merrifield, "Gribouille" isimli eşekle Fransız kırsalındaki yapmış olduğu yolculukta bir çok kitaptan alıntılar verir.
Kitap, tıpkı içerisinde bahsettiği eşeğin karakteristik bir özelliği olan yavaşlık gibi ağır ilerler. Ama emin adımlarla. Eşekler hakkında uzman olmasanız da pek çok şey öğrenmiş oluyorsunuz. Belki de bakış açınız değişiyor bu sevimli hayvanlara karşı.
Yalnız kitaplardan alıntı yapmıyor, filmler, mitoloji, şiirler ve ressamlara da yer veriyor Andy. Bunlardan biri var ki, benim en çok ilgimi çeken Lolo isimli eşeğin yaptığı resimler.
Revaçta olan sanat akımları, ortalıkta caka satan şarlatanlar, modern sanat denen sanat akımı Dorgelés'i canından bezdirmiştir. Ayrıca Kübizm'den de pek hazzetmemektedir. Herkes ben sanatçıyım, ressamım diyerek ortada dolaşmaktadır. gelin görün ki bunlardan çok azı gerçekten sanatçıdır.
Derken o günlerde moda olan "izm"lerle dalga
Lola ve Komşu Çocuk1000Kitap
İçinizi sıcacık ısıtacak bir roman arıyorsanız tam size göre :) çok başarılı, yazarın kalemi gayet güzel herkese şiddetle tavsiye ediyorum. Duygusal kitap severler kesinlikle okumalı. Lolo o kadar tatlı ki yaşı küçük olmasına rağmen aşkta doğru kararı veriyor sonunda:) Değerlendirmem 10 üzerinden 10 çok başarılı bulduğum bir kitap oldu açıkcası
Koş Amok Koş!Edebiyat
Önsözlerden nefret ettiğim kadar başka bir şey varsa , o da arka kapak yazıları.Özellikle Zewing kitaplarında, arka kapak yazılarını hiç okumuyorum, çünkü yazar zaten kısacık bir öykü yazıyor ve elimizde kalan son birkaç gizem parçasını da arka kapakta görmek, içimdeki bütün okuma keyfini kaçırıyor!
Stefan Zewieg'i okumanın en güzel yani, kitaplarının bir solukta bitiyor olması.Hikâye o kadar sıcak ki konuya hemen dahil oluyorsunuz ve yazar sizi nereye götürecekse, gideceğiniz yeri sabırsızlıkla beklemeye başlıyorsunuz.
Bu yolculukta ışıltılı cümleler yok, derin karakter analizleri de. Yazar yalnızca içinizde bir sıcaklık bırakma peşinde.Yazarın bu yönünü çok seviyorum!
Peki , Amok amansızca nereye koşuyordu? Bana kalırsa, yıllardır içinde kaybettiği gizemi , bulmak için koşuyordu. " Koş Lolo Koş" ' dan tek farkı, onun hikâyesinin başa sarmaması.
Bu kitabı bitirdiğimde , hikâyenin " Duvak/
The Painted Veil" filmine ne kadar da benzediğini düşündüm.Her ikisi de uzakdoğuda geçen, bir ihtirasın bedelini anlatıyor.