Kitabın başından beri bahsi geçen korkunç olaya kadar kitap o kadar hoşuma gitmişti ki. Uzun bir süredir bu kadar sevdiğim bir childhood friends to lovers okumamıştım. Yazarın dilini, karakterleri, gölü ve oradaki yazlar içime çok sinmişti. Fakat sonu bütüüün bu güzel şeyleri düşürdü gözümde. Bahsi geçen olay başlı başına berbatken karakterlerin bunu konuşmaktan bu kadar aciz olması olayı daha da kötü yaptı. Sonra öğrendiklerinde de konuyu bir türlü oturup doğru düzgün konuştukları bir sahne yazmamış yazar. Bu olay bütün hikayedeki en önemli olay bu arada. Bunun biraz tembellik olduğunu düşünüyorum. Aynı şekilde Sam’in durumu seneler önce Charlie’den öğrenmesi de bence bu yüzden verilen bir karardı. Yazarın hikayenin bel kemiği olan konuda bu kadar kolaya kaçması kabul edilemez. Ayrıca sonu da çok kötü. Hepsinin hala bir arada yaşamaları bana pek uymuyor, geçmiyor da. Keşke bu kadar aceleye gelmiş bir son olmasaymış, verdiğim puanı tamamen son 60 sayfadan bağımsız veriyorum.
İlk defa bir kitaba inceleme yazıyorum.
Öncelikle uzun bir aradan sonra tekrar fantastik okumaya başladığım için bu kitap bana resmen şifa gibi geldi. Hatta bu serinin ileride çok değerleneceğine inanıyorum. O yüzden şimdiden yerimi ayırtmış olmak bana ayrı bir keyif veriyor.
Kitabın henüz Türkçe çevirisi yok. Ben İngilizce okudum ve dili oldukça akıcı, rahat okunuyor; bu konuda içiniz rahat olsun. Bu, yazardan okuduğum ilk kitaptı ama yarattığı dünyayı, karakterlerin hikâyelerini ve özellikle Aris ile Raker arasındaki uyumu çok sevdim. İhtiyacım olan enemies to lovers tam olarak buymuş dedirtti.
Yazarın diğer serisini okuduysanız diye minik bir not bırakayım: Kendisi bu serinin daha karanlık ve daha spicy olacağını söylemiş. Bunun sebebi de bu serinin, tam anlamıyla yazdığı ilk yetişkin romanı olması.
Kitap oldukça akıcıydı; hiçbir noktada kitaptan kopmadım. Sadece olayların bu kadar art arda yaşanması yer yer biraz yorucuydu (karakterin bela paratoneri olması bazı sahnelerde gereğinden fazla hissediliyor). Yan karakterlere de biraz daha yer verilebilirdi ama ikinci kitapta bunu telafi edeceğini düşünüyorum. Üstelik ikinci kitap da bu yılın sonunda çıkacak, yani devamı için uzun süre beklemeniz gerekmeyecek.
Aşağısı belki biraz spoiler.
Kitap boyunca “Oldular, olacaklar, allah kahretmesin, yine olmadılar” diye çıtırdan kafayı sıyırmalı, son 100 sayfada ise “NOLUYORUZ NE DİYORSUN SEN NASIL YANİ” diyerek soluksuz okumalı, oldukça keyifli bir deneyimdi benim için. Yazar finalde gerçekten iyi bir plot twist bırakmış. Henüz internette yeterince spoiler dolaşmıyorken okumanızı tavsiye ederim.
öncelikle bu evreni çok seviyorum. evrenin havası, işlenişi çok güzel. birinci kişi ağzından, akıcı bir yazım diliyle anlatılıyor her şey. kitabın başında sürekli bir belirsizlik içinde olup oradan oraya savruluyoruz, bu bir noktadan sonra okurken sıktı. yine de ilerlemeye devam edince -300lü sayfalarda- olaylar ilerlemeye başladı ve kitap akıcı bir hâle geldi. su lorduna üzüldüm çoğu zaman, onun yalnızlığını hissetmek kötü hissettirdi. son 100 sayfasında yaşanan olaylar ise beni çok heyecanlandırdı. bu tarz kitaplarda güç savaşlarının olmasını seviyorum.
#belitokuyorEnemies to lovers
Merhaba,
Bu kitap hakkında ne söylenir, nereden anlatılmaya başlanır, asla emin olamadım.
Okunması çok kolaydı; iki günde aktı gitti ve aylardır yaşamış olduğum reading slump'tan beni çekip çıkardı.
Askerî romantizm okumaya çok alışkın değilim. Özellikle de tercih ettiğim bir tür değil. Üstüne bir de dark askerî romantizm okuyunca biraz afalladım ama kitap kendini o kadar rahat okuttu ki duruma çabuk adapte oldum.
Bir enemies to lovers okuru olarak Nell ve Bones'u okumak çok keyifliydi. Dark temasının hakkını verecek bir iki sahnesi elbette vardı ama okurken beni rahatsız etmedi.
Eğer bu kitabı okuyacaksanız, kitabın dark romance olduğunu unutmayın. Kitabın içerik uyarısı kısmını da sizlerle paylaşıp yazımı burada sonlandırıyorum.
Ayrıca kitaba puanım 6/10.
"Fiziksel şiddet, açık seks sahneleri, acı sapkınlığı, kan oyunu, hastalıklı mizah, detaylı kan ve ölüm anlatımı, açık dil, aşırı zorbalık, taciz, cinsel saldırı, rıza dışı ve şüpheli rıza, cinsiyetçi davranış, savaş travması, savaş acıları, TSSB, tecavüz ve eve izinsiz girişten bahsedilmesi, cinayet."
Fantastik kurgularda en sevdiğim şey, beni gerçek dünyadan tamamen koparıp bambaşka evrenlere götürebilmesi. Dünya'nın Son Işığı da bunu başaran kitaplardan biri oldu benim için.
Aydınlığı temsil eden Severanos ve karanlığı temsil eden Marvinos arasındaki mücadeleyle başlayan hikâye, farklı gezegenler, özel güçler ve kaderleri birbirine bağlı karakterlerle giderek daha da derinleşiyor.
Kitap boyunca karakterlerin kendi kimliklerini ve sahip oldukları güçleri keşfetme süreçlerini ilgiyle takip ettim. Özellikle kurulan evren ve ışık-karanlık dengesi üzerine inşa edilen olaylar merak duygumu sürekli canlı tuttu.
Lara ve Cenk'in hikâyesi ilerledikçe yalnızca yaklaşan büyük mücadeleyi değil, karakterlerin yaşadığı değişimi de görmek hoşuma gitti. Sayfalar ilerledikçe hikâyenin beni nereye götüreceğini merak ederek okumaya devam ettim.
Benim için keyifli ve sürükleyici bir okuma oldu. Kurulan evreni keşfetmekten büyük keyif aldım ve kitabın son sayfasını kapattığımda hikâyeden ayrılmak istemedim. Şimdi ise devamında neler olacağını merakla bekliyor olacağım.
Uzun süredir okuduğum en akıcı kitaptı. Elimden bırakamadım. En son Harry Potter ve Azkaban Tutsağı'nı bu kadar büyük bir heyecanla okumuşumdur, Dune serisinin ilk kitabı da olabilir belki ama Jung onu açık ara kazanırdı gibime geliyor. Çocukluğu, gençliği, yetişkinliği, çalışmaları, eserleri, gezileri, düşleri, düşünceleri ve tabii ki enemies to lovers'ı (veya lovers to enemies) Freud'u ile peşinden sürükledi desem yeridir.
