Sanma her sûret-i insânda olan insândır,
Belki hayvanları mahcûb edecek hayvândır.
Zarf-ı insâna bürünmüş nice hayvân var ki,
Âna insân demek insanlığa bir bühtândır.
Sırr-ı Mevlâ‘ya erip, kisve-i abde bürünen,
Yüzü insân, özü Yezdân, sözü hem Kur‘ân‘dır.
Bilmeyen asl-ı vücûdu, bulmayan Mevlâ‘sını,
Sûretâ insân gelir de, sîretâ hayvân gider.
Men “aref” sırrın duyup, Mevlâ‘sına vârın veren,
Hâdim-i insân olan, insân gelir insân gider.
Osman Kemali Efendi