Taceddin Çakmak
@mamosste
Zerrede bir âdem. Kendi, kendine hâkim. Ötekiye mecbur, ötesine muhtaç.
Reklam
Farabi'nin perspektifinden bakıldığında vahye dayalı erdemli son din olarak İslam'ın poetik ve retorik ifade biçimleri dışında soyut felsefi yöntemlerin gelişmediği bir toplumda doğmuş olmasına rağmen kurucu liderinin öğretip uyguladığı ilahi mesajı itibariyla hakikat, saadet ve fazilet esaslarına tamamen uygun olduğu söylenmelidir.
Sayfa 340 - 1. Cilt
Müslüman olmak ile mü'min olmak birbirinden ayrı şeylerdi. Zikri ilahiyi tekrar etmek marifetiyle kişi, müslüman olurdu. Mü'min olmaklık ise benzer şekilde zikri takip eden amellerin, sahibinde halis bir ahlak ve şahsiyet inşa etmesiyle ilgiliydi. Fakat ne teslim ne de mü'min olmak yahut hem teslim olup hem mü'min olmak tevhidin (şirkten kurtulmanın) bir rüknü değildir. Olsa olsa acziyetlerinin zuhurudur. Bu sebeple kişi teslim olduğu dininin tüm vecibelerini yerine getirirken pek âlâ şirke bulaşmış da olabilir. Denilebilir ki her mü'minde şirke bulaşma imkanı vardır fakat hiçbir muvahhit şirkle birlikte mü'min olamaz.
Işte tam da bu zeminde, koşulların ve vaktin sevkiyle alelacele kabullenilmiş ve nihayetinde alelâde vasıflara bürünmek zorunda bırakılmış bir dinin inananları olarak iddia ve temsil hakkımız yoktur kardeşlerim. Zira zaruretin dindarlığı, inancın şecaatini bir dilber misali oynatıyor. Bizimkisi bir dilber inancıdır, sarhoşluğun, kavga ve gürültünün hakim olduğu nefis inancıdır.
Dünyada az süre yaşamaktır mevzu. Tatmak, sevmek, inşa etmek, sözcüklere dökmek, iyi olmak, kötüyü kovmak sadece bir tür aldatma isteğidir; Rabbi aldatma isteği.
Bu sebepledir ki ey talip iyi olma gayreti iyi kalmaya çalışmaktan; kötüyü, çirkini, ham olanı hor görmemek iyi olanı sahiplenmekten daha evladır. Zira yalnızca nefsin istediğini arzulamak şeytandandır ve şeytan daha ruh bahşedilmeden sana, daha cesetken sen hor gördüğü için lanetlendi.
Reklam