Taceddin Çakmak
@mamosste
Zerrede bir âdem. Kendi, kendine hâkim. Ötekiye mecbur, ötesine muhtaç.
Kirli paslı bir perde, yırtılmış yüzler
Güneşten parlak dudaklarda kandan izler
Cehennem kaynamaz, onu insan besler
Uyanabilmek artık uyumaktan beter.
Fezada başıboş sesler, kırık kelimeler
"Vehdina" ya Rab! İşaret et, göster
Zulüm doğudan, rüzgar batıdan eser
Batılı batıl bilmek artık hakkı ezmeye yeter.
Yaşama azar insanoğlu, ölmekten bezer
Tapınaklar inananlara da olmadı eser
Nasihat bir değil bin musibete eşlik eder
Şeytanlar da artık ilahlarından şüphe eder.
Reklam
Bir anneden doğmuş olmanın iliştirdiği acziyet
Doğmak ile ölmenin tenha yazgısına,
Inanmış olmanın zaafına teşne.
Bu surete sığmanın hiçliğe galibiyeti
Belki O'nda kalmanın hazzından
Benzerini tahkir etmenin gururuna,
Bir zan üzere yönelmekle nefse
Kahredici bakışlara tecavüz için
Yaşatmanın korkusunu emanet etti.
Bilindik öykülerden devşirip kabrin azgınlığına teslimiyettir insan.
O'ndan kopmanin çilesinden haberdar
Onca nihayetin akıbetini merakla
Bu kızıl topraklarda ayakta durmaya çalışmak
Söyle bana!
Ol demenin tercihi midir?
Hareketlerinde ve sözlerinde Hak Teâla'nın işitip görmesiyle yetinmeyen kimse, hiçbir zaman riyanın elinden yakasını kurtaramaz.
Sayfa 242 - 2. Bölüm 6. Hikmet
