aytan
@manwol
Sana verilen ödevi mantığa uyarak, görev duygusuyla, enerjiyle ve yumuşaklıkla yapar, ikincil sorunların dikkatini dağıtmasına izin vermez, içindeki tanrısallığın arılığını, her an onu teslim edebilecekmişsin gibi korursan, eğer buna uygun davranırsan, kendin için hiçbir şey istemeksizin ve hiçbir şeyden kaçmaksızın, her zaman doğayla uyum içinde, her söylediğinde yüreklice içten olursan, mutlu yaşarsın. Ve hiç kimse seni engelleyemez.
Sayfa 53
Başkalarıyla ilgili şeyleri düşünerek yaşamının geri kalanını ziyan etme. Çünkü, filancanın ne yaptığını ve hangi nedenle yaptığını, ne söylediğini ve aklında ne olduğunu, ne tasarladığını, seni yönetici ilkene gerekli dikkati göstermekten ayıracak bu tür başka şeyleri kurarak kendini başka etkinliklerden yoksun bırakırsın.
Sayfa 49
In comparing sins (the way people do) Theophrastus says that the ones committed out of desire are worse than the ones committed out of anger: which is good philosophy. The angry man seems to turn his back on reason out of a kind of pain and inner convulsion. But the man motivated by desire, who is mastered by pleasure, seems somehow more selfindulgent, less manly in his sins. Theophrastus is right, and philosophically sound, to say that the sin committed out of pleasure deserves a harsher rebuke than the one committed out of pain. The angry man is more like a victim of wrongdoing, provoked by pain to anger. The other man rushes into wrongdoing on his own, moved to action by desire.
