Kitab həm maraqlı, həm də çox kədərlidir. Bütün kitabları oxumağı sevirəm, amma klassiklərin yeri başqadır. Əlinizdə tutduqca yerə qoymaq istəməyəcəyiniz, oxumağa çox gecikməməyinizi tövsiyə edəcəyim əsərlərdəndir.
Əsərin yazıçısı Fransız ədəbiyyat xəzinəsinə böyük dəyər qazandırmış 2 Aleksandr Dümadan ikincisidir. Onun bütün həyatı həsəd apardığı məşhur atasının kölgəsində keçmişdi. Bir dəfə əsəbləri gərildiyi vaxt oğul Aleksandr Düma deyib ki, onun özünün heç nəyi yoxdur – hətta münasibətdə olduğu qadınlar belə onu atasının sönük kölgəsi hesab edirlər.
Bununla belə, oğul Dümanın həyatında onu bütün qəlbi ilə sevən yeganə bir qadın olub, o da məhz elə Kameliyalı qadındır.
Marguerite Gautier'in (əsl adı Alfonsina Plessidir. ) xatirəsinə həsr etmiş olduğu "La Dame aux Camélias" ("Kamelyalı Qadın") əsəri olmuşdur.
Bəs niyə məhz kameliya?
Çünki vərəm xəstəliyindən əziyyət çəkən bu qadın heç bir qoxuya tab gətirə bilmədiyindən yalnız qoxusuz kameliyalarla ruhunu oxşayarmış...
Kitaba gəlincə, bir-birini çox sevən, bir yerdə olmağın mümkünsüz, hətta qeyri-mümkün olan sevgi və fədakarlıqdan bəhs edir. Sevgi bəzən fədakarlıq demək deyilmi? Həqiqətən sevdiyimiz və sevildiyimiz zaman hər şey necə gözəlləşir, ətrafımızda çox xoşbəxtik, hər şey bizə xoşbəxtlik bəxş edir. Şərait tələb etmədikcə, sevdiyimizdən heç vaxt ayrılmaq istəmirik. Kitabda məhz bundan bəhs edilir.
Və nəhayət, müəllifin kitabın sonunda qeyd etdiyi kimi (“Nə qədər xoşbəxt insan xoşbəxt olduğunu bilmir!”), o, haqlıdır, bəzən özümüzü bədbəxt etmək üçün əlimizdən gələni edirik. O qədər lazımsız şeylər tapırıq ki, xoşbəxt olsaq da, xoşbəxtliyimizdən həzz almadan özümüzü cüzi səbəblərə görə bədbəxt edirik.
Kitabda sevgidən ziyadə çox gözəl məqamlara toxunulub, bu çox yaxşı idi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Mən doğulanda mənim olduğum şeyin adı yox idi..." ("When I was born, the name for what I was did not exist...")
Düşünün, bir kitabın ilk cümləsi belədir. Elə ilk sözlərindən diqqətimi çəkən, mənə yunan mifologiyasını bir az da sevdirən əsər...
Circe, balaca bir ilahədir, Günəş Tanrısı Heliosun qızı. Bu qız heç bir bacarığa sahib olmadan doğulduğu üçün, həmişə kölgədə qalır. Ailəsi tərəfindən heç vaxt sevilməyən Circe, sarı gözləri və pis səsi var deyə, həmişə pis rəftar görür. Belə olduqda da, Circe özünü lazımsız biri olaraq hesab edir və özünə olan sevgisi qalmır.
Amma bütün işlər adaya sürgün edilməsindən sonra dəyişir. Burada öz sehrli güclərinin fərqinə varır və cadı olduğunu öyrənir. Əsər boyu Circenin necə öz hekayəsinin qəhrəmanı, güclü qadın olduğunu görürük. Bu isə çox xoşuma gələn detallardan biri idi.
Tanrılar, ilahələr, bədheybətlər və ölümlülər ilə dolu bir kitab... Yunan mifologiyasını və fantastika janrını sevirsinizsə, mütləq oxuyun.
Bir adamın sənin qayğına qaldığını hiss eləmək çox təsirli haldır.
