Evet, ölenlerin ardından yaşandığını, ölenle ölünmediğini herkes bir gün öğrenir. Ama eksilerek, azalarak,sakatlanarak, bir yeri koparak yaşandığını…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okur kitap arar ama, kitabın da okuru bulduğunu ben çok gördüm. Açıklanabilir bir şey söylemiyorum belki, ama “rastlantılar”ın çoğu, açıklayamadığımız için rastlantı görünmez mi?
Kimi zaman alındıktan yıllar sonra okunabiliyor bir kitap… İşin tuhafı, bu okumaların hemen hemen hiçbiri “geç kalmışlık” duygusu vermedi bana.
Okun/a/mayan kitap, ölü bir nesnedir, bir yüktür.
biraz açık konuşmak istiyorum zorla bitirdim. Murat Menteş’i çok severim kitaplarını çıkar çıkmaz alırım o ilk heyecanımla okurum ama maalesef bu kitapta bir heyecan bulamadım hatta bitirmemi sağlayan iki şey var biri Tanpınar ki zaten konu bu ikincisi eski Türkçe ya da Osmanlıca nasıl diyorsanız artık yazılı olması odağımı diri tuttu diyebilirim.
