Meltem Merve
@melmitem
karlı dağların deli rüzgârı
''Bana göre mutlak sevgi, netlik ve miktar itibariyle farklı pek çok sevgiyi barındıran bir duygu. Bunun en yüksek derecesi ''kulluk''tur ki insandan Allah'a veya âşıktan maşuka doğru bir ilerleyişi tanımlar. Allah'ı sevmek veya O'nun sevdiklerini sevmek gibi... Nitekim bazı âşıklar maşuk ile birlikte onun sevdiklerini de severler. Burada elbette sevgiye şirk bulaşmaması, sevgiliye ortak düşünülmemesi gerekir. Bunun için sevenlere, boyun eğmek, önünde eğilmek, onu yüceltip ululamak ve bunların kesin sonucu olarak tam bir itaat ve samimiyet göstermek gibi yükümlülükler getirilmiştir. Ta ki sevgili, sevenlerine lütuf ve ve kerem ile muamele etsin. Nitekim Allah'ın kullarından beklediğini sultanlar da tebaalarından sırf bu sebeple bekliyorlar. Sevginin içinde lütuf ve kerem elbette yer alıyordu ama tamamı, lütuf ve keremden ibaret değildi.''
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
''Sevgi eşitlikten ziyade kölelik demekti zaten. Sevgilinin kölesi olmaya hazır olmayan bir kişi, sevginin hakikatine eremezdi ki... Seven ile sevilen arasında ikiliğin, sen-ben demenin yeri olamazdı. O iklimde yalnızca ''sen'' zamiri kullanılırdı. Sen demek, benden vazgeçtim demektir çünkü.''
"Hakikaten zalim birkaç kişi var. Ama çoğunluğu her yerdeki insanlar gibidir. Bazıları inanılamayacak kadar cömerttir. Bulacağın en iyi insanlardır... Sustu, söyleyecek bir şeyi kalmamış gibi..."
"Bir madde, tabii olan merkezinden ayrıldığında sevgiyle ayrılır ve oraya yine sevgiyle dönmeye çalışır. Ezelde harekete geçen eşya ebediyete sevgiyle yürüyecektir. Göklerde, yerlerde ve ikisi arasında ne varsa sevgiyle vardır. Gökler sevgiyle dönerler, yıldızlar sevgi sayesinde yerlerinde durabilirler. Tıpkı kalbimizdeki sevgi yıldızları gibi... Bu yüzden dış yerine içi, suret yerine ruhu sevmek gerekir. Hayat ancak sevgiyle tatlıdır ve sevgilisiz dünyada hayat sürmek beyhudedir."
"Her gün birlikte olmak gereksinimi duymaksızın, insan her zaman yeni dostlar edinir. Papaz okulunda olduğu gibi, insan her zaman aynı insanları görürse, bunları yaşamının bir parçası saymaya başlar. İyi, ama bu kişiler de bu nedenle yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır. Çünkü efendim, herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır. Ne var ki hiç kimse kendisinin kendi hayatını nasıl yaşaması gerektiğini kesinlikle bilmez."
Sayfa 32
