Tramvaların en önemli özelliklerinden biri onu anlatma ya da açığa çıkarma konusundaki yetersizliğimizdir.Sadece kelimeleri kaybetmeyiz, aynı zamanda hafızamızla da ilgili kayıplarımız vardır.Travmatik bir olay sırasında düşünce süreçlerimiz öyle dağınık ve düzensiz hâle gelebilir ki asıl olaya ait anıları fark edemez oluruz.
Ailemizin öyküsü 'bizim öykümüzdür.Hoşunuza gitsin ya da gitmesin, bu bizim içimizdedir, bize aittir. Onlarla ilgili olan hikâyemize bakmaksızın, anne-babalarımız bizlerden silinemez ve çıkarılamaz.İçimizde olduklarından onları hiç görmemiş, tanımamış olsak bile bizler onların birer parçasıyızdır.Ailemizi reddetmek sadece bizi kendimizden uzaklaştırır ve daha çok acı yaratır.
Acı veren bir şeye direndiğimiz zaman sıklıkla kaçınmaya çabaladığımız acının süresini uzattığımızdı.Bu şekilde yaparak sürekli acıyı zamanaşımına uğratırız.
Yaşadıklarımdan öğrendiğim şey, ben ve ötekiler diye bir ikilinin olmadığı ve insanın kendine bir hayat ısmarlayamayacağı oldu. Bana göre, hayat bir dizi rastlantı ve bizim o rastlantılarla birlikte nasıl varolduğumuz ya da olmadığımız.