Tolstoy itiraf ediyor..
"Hayattan korkuyordum, ondan kaçıyordum ve her şeye rağmen, ondan yine de bir şeyler umut ediyordum."
Kafka’ya göre ise ; Umut var ama bizler için değil”
Nietzsche son noktayı koyuyor.
“Umut yok”
Bunu diyen Nietzsche, Salome'ye yazdığı aşk mektuplarında hislerini yazarken hiç de umudu yokmuş gibi yazmıyordu. Veya Freud'un arkadaşından ilaç tedavisi görürken hiç de hastalığın iyileşmeyeceği kanısıyla tedavi olmuyordu. O yüzden soruyorum madem umut yoktu bunca çaba niyeydi?