"Varoluş özden önce gelir". Bu cümle, bütün varoluşçu ortamı aydınlatan bir ışığın çakması gibidir. Bütün varoluşçu edebiyatın en umutsuz ve en cesur cümlesi denebilir bunun için. Şunu söyler: İnsanın, kendisini olmak istediği şey yapabilmesi dışında, bir özü yoktur. İnsan ne ise onu yaratır. Yaratıcılığını belirlemek için ona hiçbir şey verilmemiştir. Varlığının özü -'olması, yapması gereken'- dışarıda bulduğu bir şey değildir, insan onu kendi yapar. İnsan, kendisinden ne yapıyorsa, ne çıkarıyorsa o'dur. Kendi olarak varolma cesareti de, kişinin ne olmak istiyorsa kendisini o yapma cesaretidir.
Sokrates kendisinden bir ebenin yaptığı işi yapan biri olarak söz eder ve bir ebe olarak o hakikate peşinen sahip değil fakat sadece onun doğumuna yardımcı olan biridir.