#jeanPaulSartre
#ÖzgürlükYollarıÜçlemesi
#AkılÇağı-1
"İnsan özgürlüğe mahkümdür; çünkü bir kere dünyaya atıldıktan sonra yaptığı her şeyden sorumludur."
“Akıl Çağı: Bir uyanış mı, yoksa bir yüzleşme midir?”
Özgürlüğün ; insanların kendi istekleriyle yarattıkları durumlara tam karşıdan bakmalarını ve o durumların sonuçlarına katlanmaları gerektiğine inanıyorum..
_________________________
Merhaba okur arkadaşlarım 🪽
“Kendi kararlarının ağırlığı altında ezilmeden gerçekten özgür olabilir misin?” diye soran Sartre'nin "Özgürlük Yolları" üçlemesinin, ilk halkası olan “AKIL ÇAĞI” , felsefeyi tozlu raflardan indirip Paris’in puslu kafelerine , ter kokan sokaklarına ve bir bireyin en mahrem çıkmazlarına taşıyor..
Sartre’ın o dumanlı, varoluş sancısı kokan dünyasına bir kez daha ,bu eser ile birlikte felsefi bir metnin edebi bir ustalıkla nasıl ete kemiğe büründüğüne şatih olduk..
“Kendi kararlarının ağırlığı altında ezilmeden özgür olabilir misin?” diyen Sartre:
Bizi sadece karakterlerle değil, "kime göre , neye göre" dediğimiz içinden çıkılmaz bir durumla da karşı karşıya bırakıyor..!!
Başkarakterimiz Mathieu üzerinden "kayıtsız şartsız özgürlük" kavramını sorgularken, aslında hepimizin bazen içinde boğulduğu o durağanlık hissinide tanımlıyor satırlara yedirerek:
"Bıkkın ve kararsız bir bugün, geçmişin eskimiş geleceğinden başka ne olabilir ki "
Mathieu için özgürlük; "hiçbir şeye ait olmamak"
"hiçbir şeye bağlanmamanın lüksüdür. "
Fakat bu "bağlanmama/ ait olmama" hali onu özgürleştirmez.
Tünelleri insanlar için yaptık. Yokuşlardan
lahzada insinler, yokuşları ani vahitte çıksınlar diye.
Tünelin kayışı, Tünele ilk defa bindiği zaman
sevinen ve bu sevinci bile belli etmek istemeyen
bir çocuk için yapılabilecek bir şey.
Eğer bugün biz tünel kayışı yapamıyorsak,
bunun en büyük sebebi Tünele ilk binen ve sevinen çocuğu sevmememizdendir, demeyeceğim. O zaman hem kendimi methetmiş olurum, hem de tünel kayışı yapabilecek bir iktidarda olduğum zehabı
hasıl olur, müracaatlar vaki olur! Diyeceğim
yalnız şu:
- Şu insanlara hiçbir şey çok değil.
Edirnekapı'da bu akşam, bir ana bir çocuğun
Tünele nasıl bindiği hikayesini dinleyecek. Çocuk,
"Kocaman gözlü bir adam bana baktı da, iyice
sevinemedim. " diyecek. Yabancılara gülemediği,
beyaz dişlerini gösteremediği, duyduğu şeyleri,
söyleyemediği şeyleri bu anaya söyleyecek, onlar da Tünele binmiş kadar sevinecekler.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hamlet'ti sanırım: 'Bir hüznün resmi gibi / Kalpsiz bir yüz.'Edebiyat
"O tablo bana bir oyunun dizelerini çağrıştırıyor; Hamlet' ti sanırım.
Dur bakayım, nasıldı:
'Bir hüznün resmi gibi / Kalpsiz bir yüz.'
Portre tam öyleydi."
Yazıma kitaptan bu alıntılarla başlamak istedim. Çünkü sevgili 
Oscar Wilde 'ın kitabında yazdıkları ve benim az sonra burada aktaracaklarımı en iyi şekilde özetleyen bu satırlarla başlamak kitap hakkında diğer okurlara fikir vermek açısından çok daha anlamlı olacak.
Öncelikle aranızda bilenler vardır tabii ki ancak burada da belirtmiş olalım: 
Dorian Gray'in Portresi , yazarın mevcut tek romanıdır.
Bunu özellikle belirtiyor olmamın sebebi ise satır aralarında dolaşırken sizin de fark edeceğiniz üzere, Wilde tüm kurgu gücünü ve karakterleri aracılığıyla ortaya koyduğu özdeyişlerini tek seferde bir kitaba sığdırmayı başarmış olması.
Bu durum, yazarın kendisini tek bir kitap aracılığıyla ne kadar yoğun ve güçlü bir şekilde ifade edebildiğini göstermesi açısından kanımca oldukça önemli bir meziyet.
Kitaptaki ana karakterlerden, Lord Henry ve Dorian' ın sohbetleri üzerinden okura aktarılan bu deyişler yer yer Shakespeare gibi edebiyatçılardan alıntılar da yapılarak kitapta oldukça titizlikle işlenmiş.
Özellikle Lord Henry' nin ağzından okura iletilen yukarıda bahsettiğim özdeyişler -kendisinin güçlü bir "hedonist" oluşu da göz önünde bulundurulursa- okurun kendisi ile aynı görüşlere sahip olup olmamasından bağımsız olarak her türden fikre sahip okurları ikna edebilecek ölçüde etkili şekilde ifade edilmiş.
Lord Henry 'nin hedonist yaklaşımını bu açıdan konuya dahil etmemin sebebi ise aslında siz kitabın kapağını kapattığınızda ve olaylara objektif olarak yaklaştığınızda gerçekte Lord Henry' ye ait olan birçok fikrin pek makul ve gerçekçi olmadığını idrak edebilmeniz.
Açıkçası bu da kitaptan uzaklaştıkça kendi düşünce dünyanıza doğru
Oscar Wilde 'ın kitabında yazdıkları ve benim az sonra burada aktaracaklarımı en iyi şekilde özetleyen bu satırlarla başlamak kitap hakkında diğer okurlara fikir vermek açısından çok daha anlamlı olacak.
Öncelikle aranızda bilenler vardır tabii ki ancak burada da belirtmiş olalım: Dorian Gray'in Portresi , yazarın mevcut tek romanıdır.
Bunu özellikle belirtiyor olmamın sebebi ise satır aralarında dolaşırken sizin de fark edeceğiniz üzere, Wilde tüm kurgu gücünü ve karakterleri aracılığıyla ortaya koyduğu özdeyişlerini tek seferde bir kitaba sığdırmayı başarmış olması.
Bu durum, yazarın kendisini tek bir kitap aracılığıyla ne kadar yoğun ve güçlü bir şekilde ifade edebildiğini göstermesi açısından kanımca oldukça önemli bir meziyet.
Kitaptaki ana karakterlerden, Lord Henry ve Dorian' ın sohbetleri üzerinden okura aktarılan bu deyişler yer yer Shakespeare gibi edebiyatçılardan alıntılar da yapılarak kitapta oldukça titizlikle işlenmiş.
Özellikle Lord Henry' nin ağzından okura iletilen yukarıda bahsettiğim özdeyişler -kendisinin güçlü bir "hedonist" oluşu da göz önünde bulundurulursa- okurun kendisi ile aynı görüşlere sahip olup olmamasından bağımsız olarak her türden fikre sahip okurları ikna edebilecek ölçüde etkili şekilde ifade edilmiş.
Lord Henry 'nin hedonist yaklaşımını bu açıdan konuya dahil etmemin sebebi ise aslında siz kitabın kapağını kapattığınızda ve olaylara objektif olarak yaklaştığınızda gerçekte Lord Henry' ye ait olan birçok fikrin pek makul ve gerçekçi olmadığını idrak edebilmeniz.
Açıkçası bu da kitaptan uzaklaştıkça kendi düşünce dünyanıza doğruKültür Dil Din ve TarihEdebiyat
Puan vermedi·230 syf.·
2022 7. kitabı
Kültür ve Dil: bana soracak olursanız, Kültür, Din, Dil ve Tarih olmalıydı. Çünkü bunlara da el atıyor yazar. Peki kim bu Mehmet Kaplan?
1915’te Eskişehir Sivrihisar’da dünyaya gelen yazar, çocukluk yıllarında tren garında seyyar satıcılık yaptı. 1939 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk dili ve edebiyatı bölümünden “Emir Sultan” üzerine hazırladığı lisans tezi ile mezun oldu. Aynı yıl Ord. Prof. Dr. Mehmet Fuad Köprülü tarafından asistan namzedi olarak mezun olduğu bölüme alındı. İstanbul Yüksek Öğretmen Okulu ve Edebiyat Fakültesi’ndeki eğitiminde Köprülü dışında Ali Nihad Tarlan ve Reşit Rahmeti Arat etkilenerek onların profillerini devam ettirme eğiliminde oldu. Ancak fakülteye Maârif Vekaleti tarafından profesör olarak atanan Ahmet Hamdi Tanpınar’ı kültür, sanat ve şahsiyetiyle daha çok beğeniyordu. Tanpınar onun kariyerinde etkili bir isim oldu ve zamanla dost oldular. Köprülü, siyasette devam edince kendisi de Ahmet Hamdi Tanpınar yönetimindeki “Tanzimat sonrası Türk edebiyatı” kürsüsüne katıldı. Tanpınar’ın asistanlığında bulunarak Namık Kemâl’e dair yazdığı monografi ile 1942’de Türk edebiyatı dalında Ali Nihat Tarlan sonrasında ikinci, yeni Türk edebiyatı dalında ise doktorasını tamamlayan ilk kişi oldu. Bu tezi, “Namık Kemal: Hayatı ve Eserleri” başlığıyla kitap olarak da yayınlandı. 1958’de Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde kurucu dekan olarak 2 yıl görev yaptı ve burada Türk dili ve edebiyatı bölümünü kurdu, 1960’ta İstanbul’a döndü. 1962’ye kadar Tanpınar’la beraber çalıştı. Tevfik Fikret hakkındaki tezi ile 1946’da doçent, 1952’de ise “Şiir Tahlilleri” başlıklı çalışmasıyla 37 yaşında profesör oldu. Aynı zamanda Kültür ve Milli Eğitim Bakanlığı komisyonlarında görev aldı.
1963’te Tanpınar’ın ölümünden sonra onun bütün
Bomboş
Puan vermedi·128 syf.·
2021 43. kitabı
Yazarın sanırım 2 kitabı çok hoşuma gitti.Bu kitabındanda bir yazar ne kadar öngörüsüz olabilir bunu anladım.Hiçmi geleceği yontamamış bugünkü yöntem ve sistemi bu kadar methedip daha sonra eleştirince sizin hiç okumayandan farkınız kalıyor mu? Açıkçasi boş yazılmış
Northanger Manastırı...
Kitabın yarısına kadar kendini gizleyen bir isim. Kitabın yarısını geçtikten sonra olaylara dahil olan bir yapı. Jane Austen'a göre gotik mimarinin önemli yapıtlarından biri...
Kitabın başında aşırı sıradan olan bir kızı anlatıyor. Kızımızın adı Catherine Morland. Kitabın ilk bölümünde kızın o kadar sıradan olduğundan bahsediyor ki ''Yeter artık anladık başrol kız sıradan bir insan'' demekten kendimi alamadım. Kitabın ilerleyen kısımlarındaysa herkes kızı methedip yükseltiyor güzelliğini övüyor ki kitabın başı ile bağlantı kurmakta zorlandım.
Açıkçası kitabı arada Jane Austen'ın araya girip bana kurgu olduğunu hatırlatacak şeyler söylemesi dışında gerçekten çok sevdim. Ancak sonu alelacele bitirilmiş gibiydi. Sanki yazarımız yazmaktan sıkılmış ve ''bir an önce bitireyim artık'' der gibiydi. Daha detaylı bir son beklerdim. Ama aklımda herhangi bit soru işareti bırakmadan bitirdiği için Jane Austen'e teşekkür ederim.
