Her ne türde olursa olsun, merhamet iradenin miskinliğidir. Bu, bizim kendi aczimizin bir nevî şuurudur ki, yine en çok bizi muztarip eder. Kimse kimseye acımasaydı, hiç bir insan acınacak halde bulunmazdı.
Herkesi sevmek zorunda değilim. Herkese içten davranmak gibi bir derdim de yok. Bazı insanlar var… Yanında durunca bile insanın ruhu daralıyor. Bakışları yapmacık, konuşmaları samimiyetsiz, karakterleri yorgunluk gibi… Sırf hayat mecbur bıraktı diye aynı ortamdayız; yoksa normal şartlarda selamımı bile esgeririm. Ben kimseyi kırmamak için susuyorum ama sustuğum şeyi sevdiğimi sanmayın. Mesafem sessizdir benim. İçimde yer vermez, gönlümde iz bırakmam. Kalabalığın içinde yan yana dururuz belki… Ama ben çoktan sizden uzaklaşmış olurum.