Üç Silahşörler – Alexandre Dumas
Bazı kitaplar vardır; kapağını açtığınızda ne bulacağınızı aşağı yukarı bilirsiniz. Kılıçlar çekilir, düellolar yapılır, düşmanlar alt edilir ve kahramanlar zafer kazanır. Üç Silahşörler'e de böyle başladım. Karşımda genç, ateşli ve gözü pek bir D'Artagnan; yanında ise maceradan maceraya koşan üç silahşör vardı.
Fakat kitap ilerledikçe anladım ki bu hikâye sadece kılıçların değil, insanların da hikâyesiydi.
D'Artagnan cesaretiyle, Porthos gösterişiyle, Aramis ise inancı ve zarafetiyle dikkat çekse de benim için kitabın asıl ağırlık merkezi Athos oldu. Çünkü Athos konuşmaktan çok susan, tepki vermekten çok gözlemleyen ve yaşadıklarını omzunda taşıyan bir adamdı. Onun sakinliği kayıtsızlıktan değil, bedeli ağır ödenmiş tecrübelerden geliyordu. Ne zaferler onu sarhoş etti ne de felaketler yıktı. Olacak olanın olduğunu kabul edecek kadar hayat görmüş bir karakterdi.
Kitabın en büyük sürprizi ise Milady oldu. İlk ortaya çıktığında onun hakkında kesin bir hüküm vermek istemedim. Belki yaşadıkları onu bu hâle getirmiştir diye düşündüm. Fakat hikâye ilerledikçe gördüm ki Milady'nin meselesi yalnızca kötü talih ya da yanlış seçimler değildi. İnsanları kandırmak, kullanmak ve kendi çıkarları için harcamak onun karakterinin bir parçası hâline gelmişti. Felton'u kendi inançlarıyla vurup bir kuklaya dönüştürmesi, onun ne kadar tehlikeli olduğunu açıkça gösteriyordu. Bu yüzden kitabın sonunda aldığı ceza bana intikamdan çok gecikmiş bir hesaplaşma gibi geldi.
Dumas'ın en büyük başarısı ise bütün bunları ağırlaştırmadan anlatabilmesi. Dostoyevski gibi insan ruhunun derinliklerinde kaybolmuyor, Balzac gibi toplumu mikroskop altına yatırmıyor. Ama buna rağmen karakterlerine ruh vermeyi başarıyor. Sayfalar akıp giderken bir macera romanı okuduğunuzu düşünüyorsunuz; kitap bittiğinde
En sevdiğim yazarlardan biri olan Alexandre Dumas inanılmaz üretken bir yazar olduğu su götürmez bir gerçek olmakla birlikte, kaçıncı kitabı olduğundan pek emin değiliz; öyle ki Üç Silahşör ve Monte Cristo Kontu gibi iki kült eseri aynı yıl yayımlamıştır. Yani iki eserin de Dumas’ın olgunluk dönemi eserlerinden olduğunu biliyoruz.
Pek bilinmese de Üç Silahşör, üç serilik bir romanın ilk kitabıdır.
Sırasıyla;
Üç Silahşör, Yirmi Yıl Sonra, Demir Maskeli Adam.
Dumas’ı macera, entrika, tarih, dram ve intikam yazarı olarak biliriz; bu kitabında da bu çizgiden şaşmaz. İçerisinde insanların güç uğruna neleri göze alabileceğini anlatan çok katmanlı bir kitap vardır. D’Artagnan’ın Paris’e gelişiyle başlayan hikâye; Athos, Porthos ve Aramis ile kurduğu dostluk sayesinde sadece bir maceraya değil, aynı zamanda büyüme ve olgunlaşma yolculuğuna dönüşüyor. Her bir silahşörün tamamen birbirinden farklı bir kişiliği var. Bu kişilikler, çevremizdeki insanlarda da görebileceğimiz; sadece silahşör özelliği gibi duran özellikler değil. Bu da karakterleri yaşıyormuş, sanki tarihin bir parçasıymış gibi hissettiriyor.
Kitap uzun olmasına rağmen D’Artagnan’ın gençliği ve düşünmeden hareket eden yapısıyla hikâyeye sürekli hareket katıyor. Düellolar, entrikalar, saray oyunları ve kaçış sahneleri kitabın temposunu hep canlı tutuyor. Özellikle Kardinal Richelieu ve Milady gibi karakterler hikâyeye büyük bir gerilim katıyor. Milady’nin kötü bir karakter olmasına rağmen zekâsı ve manipülatif dişil tavırlarıyla adeta bir Lilith tasviri gibi olması dikkat çekiyor.
En güçlü yanı dostluk olan bu kitapta, silahşörler ne kadar birbirlerinden farklı ve kusurlu da olsalar, bağlılıkları hikâyeyi unutulmaz yapan ve sürekli okunmasını sağlayan yegâne sebeptir.
Kısacası Üç Silahşör, sadece klasik olduğu için
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ne macera ama! Buralar alev aldı!
16.yy... Fransa yanıyor... Katoliklerle Protestanlar arasındaki savaş haddini aşarak bütün Fransa'yı, özellikle Paris'i esir almış durumda... Sokaklar öyle bir durumda ki birini gösterip ''işte bir prostestan'' diye bağırsanız, o kişi katoliklerin ölümcül saldırılarına maruz kalıyor.
Böyle bir atmosferin merkezinde elbette 'güç' var. Ve olmazsa olmazımız, 'krala sadakat' bahanesi altındaki bencillikten doğan çıkar ilişkileri.
Şimdi bu atmosfere kral, kraliçe, kral adayı, kont, mareşal, aşık, dost unvanlarına uygun bir sürü karakterin dahil olduğunu düşünün. Ve bunların dışında bir unvanımız daha var ki, bu kusursuz maceranın en önemli sahnelerinde boy gösteriyor, Şövalye...
Şövalye dendiği zaman aklıma gelen ilk isim elbette Dumas'nın d'Artagnan'ı. Üç Silahşor romanı zihnimin en güzel odalarından birinde senelerdir yaşıyor. Şimdi ise zihnimdeki o odanın yanına başka bir roman daha taşındı: Pardayanlar...
Ve bu iki roman daha şimdiden öyle iyi arkadaş oldular ki, aralarındaki uyum muazzam.
Pardayanlar'ı okurken sık sık Dumas'yı andım ve yaptığım araştırmalardan sonra Pardayanlar'ın yazarı Michel Zevaco'nun ciddi bir Alexandre Dumas hayranı olduğunu öğrendim.
Kitaptaki karakterlerin işlenişinden biraz bahsedecek olursak; Zevaco, gerçekten her karakteri detaylıca veriyor bize. Yoldan geçen bir karaktere, sakın yoldan geçen herhangi bir kişi olarak bakmayın. Zira sayfalar sonra o karakter bambaşka bir olayın kilit ismi olabilir. Genç şövalyemiz Jean Pardaillan ve babası Honore Pardaillan’ın aralarındaki uyuma bayıldım. Düşünce olarak sık sık çatışsalar, hatta farklı kişilerin yanında olsalar bile, birbirlerine olan bağlılıkları, son ana kadar el ele yürek yüreğe savaşmaları çok etkileyiciydi. Genç şövalyemizin ruhunda aşk ve iyilik gibi iki baskın duygu varken; baba
Alexandre Dumas’nın Üç Silahşör’ü uzun olmasına rağmen temposu giderek artan, macerası hiç bitmeyen bir klasik. Başlarda biraz ağır ilerlese de hikâye açıldıkça gerçekten akıyor. Athos ve d’Artagnan karakterlerini özellikle çok sevdim; dostlukları, cesaretleri ve maceraları kitabı çok keyifli hâle getiriyor. Milady ise unutulmaz bir kötü karakter. Klasik olmayı sonuna kadar hak eden, eğlenceli ve sürükleyici bir macera.
• Kılıçlarınızı kuşandıysanız, Paris sokaklarına atılalım mı? Çünkü Alexandre Dumas'nın yaptığı şey tam olarak bu: Bizi Fransa'dan İngiltere'ye uzanan bir yolculuğa çıkarmak.
• Dumas, okuruna sadece bir kılıç hikâyesi değil; siyaset, din, entrika, dostluk, aşk, sırlar ve ihanet temalarıyla heyecanla sonunu getireceğimiz bir macera romanı sunuyor. Hatta kitap için "edebiyat dünyasının ilk büyük aksiyon filmi" denilecek kadar da başarılı oluyor. Kalınlığı da asla gözünüzü korkutmasın; çünkü bu kitabın sayfaları enerji saçıyor ve tempoyu asla düşürmüyor.
• Neredeyse tüm klasiklerde okuduğumuz gibi burada da her karakter bir kişiliği temsil ediyor. D'Artagnan genç, kendini göstermeye çalışan ve biraz da fevri biriyken; Athos grubun babası ve ağırbaşlılığı ile asilliği temsil ediyor. Porthos gösteriş meraklısı ve mizah kaynağı. Aramis ise din adamı olmakla şövalye kalmak arasında gidip gelen zarif bir savaşçı.
• Her şey D'Artagnan'ın silahşor olmak için Gaskonya'dan, krallığın kalbi olan Paris'e gelmesiyle başlıyor. Burada ilk defa gördüğü Athos, Porthos ve Aramis adında üç silahşor ile başta kavgaya tutuşsa da ilişkileri sonradan sadakat ve kardeşliğe dönüşen bir dostluğa evriliyor. Kral, Kraliçe, Kardinal Richelieu ve Buckingham Dükü arasında dönen saray entrikaları; ihanet, güç ve aşk savaşları, en büyük antagonist karakterlerden biri olan Milady'nin keskin manipülatif ve kötücül zekâsıyla birleşerek, D'Artagnan ve üç silahşorun macera dolu hikâyesini şekillendiriyor.
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Alexandre Dumas ve onun “ Üç Silahşör” kitabı ile geldim.
Küçüklüğümüzden beri bu kitabı biliriz ve kısaltılmışını yani çocuklar için olanını eminim ilkokul sıralarında okumuşuzdur. Yetişkinler için olanı HAY klasiklerinden ve 700 küsür sayfadan oluşuyor ama kitap tabiri caizse sullar seller gibi akıp gidiyor. Ben kitabı, günde ortalama 100 sayfa okuyarak 7-8 günde bitirdim.
Kitap,Athos,Porthos ve Aramis adında kralın şövalyelerine, kitabında ana karakteri olan D’Artagnan adında genç ama çok gözü kara ve becerikli bir gencin katılmasıyla oluşan arkadaşlık grubunun başlarından geçen olayları aşk, savaş, ihanet ve sadakat perspektifinde değerlendirmeleriyle oluşuyor. Siyasi iç hesaplaşmalarda arada kalmaları ve maceradan maceralara koşmaları da cabası. Ayrıca aşkın nelere kadir olduğunu, intikamın gerçekten soğuk yenen bir yemek olduğunu 700 küsür sayfalık bu kitapta açıkça görüyoruz. Kitapta sayfalar sayfaları kovalıyor diğer sayfaya geçmek için can atıyoruz.
Kitap o kadar akıcı ki bir Fransız olan Dumas’tan beklenmedik ölçüde akıcı. Yani Monte Cristonun, Siyah Lale’nin yazarı Dumas bize Fransa’nın her sokağını ezberletmeden, kitaptaki savaşların en ayrıntısına kadar anlatmadan bu kitabı bitiriyor. Bu beni çok şaşırttı. Alt bilgi okumayı sevmeyenler, fazla ayrıntı ve betimlemelerden sıkılanlar için gayet sevindirici bir haber bu. Ben ayrıntı ve alt bilgi sevdiğim için çok mutlu olmadım ama üzülmedim de.
Son olarak spoiler vermeden bir karakterden daha bahsetmek istiyorum. Adı Milady. Dumas öyle bir karakter yaratmış ki cehennemin en derinlerindeki şeytanlara taş çıkarır cinsten. Kitabı okurken bu karaktere dikkat edin çünkü size bile kötülük yapabilir.
Okurken heyecanlandığım,üzüldüğüm, mutlu olduğum bir sürü duyguyu