Kübra
@mindshelfdiary
Şu anda okuduğu kitap
Önemli olan, bütün yaşamımın değişmiş olması. Çok şeyimi bıraktım orada, çok şeyimi... Her şey yok oldu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
4/10
2025 43. kitabı
Kendi mezarına çiçek ekenler içinEdebiyat
Pessoa okurken insan ne öğreniyor biliyor musunuz? Kendini anlamanın bazen yorucu olduğunu.
Ama yine de anlamaya çalışmanın insana yakıştığını.
Çünkü bazen insan yorulur, bazen durur, bazen susar…
ama içinden geçenler konuşmaya devam eder. Bu kitap bize şunu öğretiyor; Bazen anlamak değil yorgunluk bile değerlidir. Çünkü yorgunluk, kalbin hala çalıştığının işaretidir.
Kitapta karşıma çıkan şu cümle o kadar güzel özetliyor ki her şeyi, kitabın geri kalan tüm cümlelerinden daha çok etkiledi beni.
“Kendimi arıyorum ama bulamıyorum. Vazoların içinde temizce dizilmiş krizantem zamanlarına aidim ben. Ruhumdan çiçekli bir süs yapmalıyım kendime.”
Pessoa’nın yaptığı şey bir cümleyle bir insanın iç mimarisini yeniden kurmak. Burada “arayış” bir acı değil, bir ev. Krizantemler yalnızlığı değil, sessizliği temsil ediyor. Ve insan bazen kendini bulmak için kendinden değil kendisini süsleyen acılardan geçiyor. Sanki insanın içinde büyüyen ince bir ağrı gibi tarif edilemeyen ama varlığı çok net olan bir iç çöküş bu.
“Ruhumdan çiçekli bir süs yapmalıyım kendime.”
İşte bu cümle aslında Pessoa’nın varoluşunun şiiri. Acının içinden güzellik yapma çabası, yorgunluktan estetik çıkarma arzusu.
Kelimeler cam gibi. Keskin, kırılgan, şeffaf. Pessoa kendini ararken aslında bulunmak istemeyen bir ruhun sesini yazmış burada. Krizantem demesi boşuna değil. Başka bir çiçek değil, gül değil, yasemin değil…
Krizantem.
Çünkü krizantem mezarlıkların çiçeği. Sonbaharın, ölümün, solgunluğun, vedaların.
Ve Pessoa diyor ki ‘Ben o zamana aitim.’
Parlak baharlara değil, solgun sonbaharlara. İnsanlara değil, içimdeki karanlık ve sessiz vazo dizilimlerine. Yaşamaya değil, düşünmeye, hatta düşünmekten yorulmaya.
İnsan bazen kendini arar ama bulamaz, çünkü saklandığı yer yine kendisidir. Pessoa’nın
Kitabın son sayfası bu. Çevirip de kitabı bitirmeye kıyamadım. Çünkü okumak kelimeler bitince değil, içinizde yankısı tükenince son bulur.
Anlamaktan Yoruldum
Fernando Pessoa
Anlamaktan Yoruldum
Fernando Pessoa