#KitapYorum
#TekBaşına
#VolkanSönmez
#DokuzYayınları
#Roman
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere Dokuz Yayınları'ndan çıkan, Volkan Sönmez’e ait, "TEK BAŞINA" isimli romanı tanıtmaya çalışacağım.
Bazı kitaplar ağrı kesici gibidir. Hani mental olarak yorgun, canınız hiçbirşey çekmediğinde, ayaktasınız ama beyniniz uyuşuk, aklınız milyon km. hızla galaksiden çıkmış Venüs'e ev kuracak bir uçuklukta uçmuşsa, kalbiniz yaşam sınırları kıvamındaysa, zorla işe güce sardıysanız, değişken zatı muhterem havalar da "yat kalkma" modunu telkin etmişse, hangi kitapla nişanlansak diyorsanız işte karşınızda "TEK BAŞINA" sahnede. Bir buyur gel hizzasında, el ediyor karşı şeritte. Yani anlayacağınız yanınızdan ayırmadan her boşlukta bu kitapla sarmaş dolaş olacağınız garanti. En azından ben hayatlar sanayi, hayâller Hawai halleri etiketi ile dolaşırken, ne yesem, ne içsem, hangi kitap beynimde atık depo kirleri temizler, bi de güzel kese atar, mis gibi güne güneş gibi güller açar yanaklarımda derken bu kitapla hemhal oldum. O ağır kanlılık gitti, olimpik havuzdan çıkmış yüzücüye döndüm desem yeri. Okuma hızım düzeldi, performansım yenilendi. Artık ağır, ağdalı, anlaktan azade ne kadar cümle kitap varsa hepsini bohçaladım memleketine yolladım.
Efendim bendeki haleti ruhiye bu hallerdeydi. Şimdi konu penceresi'nden bakalım, orada havalar nasıl?!..
Hayatını dürüstlük, sevgi ve erdem üzerine kuran Okan, bir anda kendisini her şeyini kaybetmiş halde bulur. İşinden kovulur, eşinden ayrılır. Güvenli limanlarını yitiren kahramanımız, modern dünyanın acımasız gerçekleriyle yüzleşirken hem geçmişiyle hem de kendi benliğiyle hesaplaşmak zorunda kalır. Büyük mücadeleler verir. Maddi ve manevi tüm kalelerini kaybeden Okan, erdemsizliğin prim yaptığı vahşi dünyada tamamen "tek başına" kalır.
Alıştığın Rol, Olduğun Kişi Olursa...
Cuma Bozkurt 'un sade ama derin bir anlatımı şunu sorgulatıyor; Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyoruz?
“Mış gibi” yapmak… Hayatın içinde çoğu zaman fark etmeden, başvurduğumuz bir kaçış yolu. 'İyiymiş' gibi, 'güçlüymüş' gibi, 'unutmuş' gibi…
Bu kitap tam da bu “mış gibi” hâlinin görünmeyen tarafını yüzümüze çarpıyor.
Başta sadece bir rol, bir korunma yöntemi gibi görünen bu durum, zamanla insanın kendisini kandırdığı bir döngüye evriliyor.
Sonuç olarak bu kitap, size bir şey öğretmekten çok, zaten bildiğiniz ama görmezden geldiğiniz gerçekleri hatırlatıyor. Ve en çarpıcı mesajını sessizce bırakıyor:
Bir gün gelir, “mış gibi yaptığınız” her şey… sizi gerçekten öyleymiş gibi biri yapar :)
Bu yüzden belki de asıl soru şu;
Gerçekten kim olmak istiyorsunuz?Alıntı
Cuma Bozkurt 'un sade ama derin bir anlatımı şunu sorgulatıyor; Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyoruz?
“Mış gibi” yapmak… Hayatın içinde çoğu zaman fark etmeden, başvurduğumuz bir kaçış yolu. 'İyiymiş' gibi, 'güçlüymüş' gibi, 'unutmuş' gibi…
Bu kitap tam da bu “mış gibi” hâlinin görünmeyen tarafını yüzümüze çarpıyor.
Başta sadece bir rol, bir korunma yöntemi gibi görünen bu durum, zamanla insanın kendisini kandırdığı bir döngüye evriliyor.
Sonuç olarak bu kitap, size bir şey öğretmekten çok, zaten bildiğiniz ama görmezden geldiğiniz gerçekleri hatırlatıyor. Ve en çarpıcı mesajını sessizce bırakıyor:
Bir gün gelir, “mış gibi yaptığınız” her şey… sizi gerçekten öyleymiş gibi biri yapar :)
Bu yüzden belki de asıl soru şu;
Gerçekten kim olmak istiyorsunuz?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
#morsandıktakiyazılar
Kitap Adı: Yalan Roman
Yazar Adı: Émile Ajar
Çeviri: Roza Hakmen
Sayfa Sayısı: 168
Kitap Türü: Roman
Bu hafta okumak için Yalan Roman adlı kitabı seçtim. Buradaki yerel kütüphanede rastladım, daha önce gözüme takılmamıştı; belli ki yeni gelmiş.
Yazar, farklı bir dille biraz insanları, biraz da kendisini eleştiriyor. Kitap, aidiyet duygusuyla başlayıp, insanın kendini bulma arayışıyla sona eriyor.
Yazara göre dünyada birçok şey oluyor ve herkes, hiçbir şey yapmasa bile, dolaylı ya da doğrudan olan bitenlerden sorumlu.
Émile Ajar'ın çok kendine has bir kalemi var. Düz ve alışılmış anlatımlardan uzak, zaman zaman karmaşanın içinde akıp gidiyor.
Özellikle insanların ‘normal’ ve ‘mış gibi yaşayanlar’ olarak ikiye ayrıldığı bu dünyada, o keskin sınırı çizmesi etkileyici.
Bu kadar spoiler yeter
Kitaptan birkaç alıntı:
Hepimiz birer artıyız.
Aidiyet semptomlarım ne zaman başladı bilmiyorum.
Kendimden kaçmak için her yolu denedim.
Dünya düzenine karşıydım, belki de tüm dünya bana karşıydı.
Zayıf bir bebekti ama verdiği umut kocamandı.
Doktor, kendi ırkıma düşmanım ve kendimden de nefret ediyorum.
Ama umut beni yiyip bitirmeyi sürdürdü.
Dünya yeterince paranoyak olmayan insanlarla dolu.
Çoğu öyküde hep büyümeyi reddeden bir çocuk vardır.
Belki yazmak bana iyi geliyordu; bu sayede uzaklaşıyordum kendimden ve ırkımdan.
Bu tarz kitaplara ara ara şans vermek gerek.
Benden de bir not: Herkes dünyayı sorgular, ama asıl sorgulanması gereken; dünyaya geliş sebebimiz, görevimiz ve öğrenmemiz gerekenlerdir....Aylin Özgür
Bir yargıç bir doktor bir de doktorun eşi
Kitabın isminden ötürü bir boşanma süreci okuyacağımı düşünmüştüm ama tam olarak öyle değildi.
Kitap babası ve dedesi yargıç olan Komives'in yargıçlık yapacağı bir boşanma davasının taraflarından Doktor'un, çocukken sınıf arkadaşı olduğunu fark etmesiyle başlıyor.
Komives, yitirilen değerleri, aile bağlarını, gelenekleri temsil eden bir karakter.
Boşanmanın taraflarından Doktor, kendi iç çatışmalarından çıkamadığı için eşini yani Anna'yı tam olarak göremeyen biri.
Anna, hep istediği gibi yaşamış ama kimsenin gerçekten ne istediğini sormadığı biri.
Anna'nın dilinden bir şey okumuyoruz kitapta. Başta Komives'i tanıyoruz ve okuyoruz. Sonra Doktor, Komives'i ziyarete geliyor. O noktadan sonra da daha çok Doktor'u dinliyoruz.
Doktor'un idealleştirdiği bir kadın var : Anna. Onunla evleniyor ama yürümüyor ilişki. Sözde kadın Komives'in ona teklif etmesini beklemiş de Komives de aslında rüyalarında Anna'yı görüyormuş da... Bu kısımların ayakları yere basmıyordu. Bu açıdan sevmedim. Mış mış larla ömür de geçmez roman da. Doktor'un kendi iç görülerini paylaştığı kısımlar ve yargıcın kendini ve durumları anlattığı yerler güzel.
Sandor Marai yazdığı için okunur. Kurgu sağlam değil, içerik iyi. Kayda değer analizler var. Karakterler karakterli değil :)
#fahrenheit451 i okuduğumdan beri, okunanlar arasına eklemek istediğim #cesuryenidünya kitabıyla geldim bu akşam. 
Okuyan kadinlar kulubu olarak #heraybiryayinevi etkinliği için @ithakiyayinlari nı seçince fırsat bu fırsat dedim.
Benim için kolay bir okuma olmadığını söyleyebilirim. Her türlü yoruma spoiler yememek için göz ucuyla bakan ben, sunuş ve önsöz kısmında hayatımın spoilerını yedim :) Bu maalesef kopmama sebep oldu. Bırak ben düşüneyim, fark edeyim, sorgulayayım dedim doğal olarak, kitaptaki şartlandırmayı bana niye yapıyorsun yani. Okumayı bırakıp eğlenceli olacağını düşündüğüm başka bir kitap okuduktan sonra geri döndüm okumaya. Düşe kalka sonuna ulaştım ama ilk yaşadığım hayal kırıklığını atlatabilmiş değilim. Çünkü kitabın elimde sürünmesine sebep oldu.
Gelelim kitabımıza, "Her şeyin ulaşılabilir olduğu bir dünyada hiç bir şeyin anlamı yoktur..." siz de böyle mi düşünüyorsunuz? Bu kitapta her şey ulaşılabilir. Hep mutlusunuz, mutsuz hissettiğinizde küçük bir ilaçla göklere uçuyor uyuşuyorsunuz, yani yine mutlusunuz. Yaşlanmak, kederlenmek, yoksulluk, yoksunluk, aşk, aile hiç bir şey yok. Doğmuyorsunuz, doğurmuyorsunuz. Bunun içinde makineler var. Üretimin kalitesine göre sınıflandırılıyorsunuz, alt ya da üst tabaka diye. Uyum sağlayamadıysanız, üretimde bir hata olduysa aykırıların olduğu, düşünen sorgulayan idrak edenlerin olduğu adaya sürülüyorsunuz mis gibi :) Daha üretilmeden önce (doğmadan önce değil), size sürekli dinletilen, beyninizi yıkayan, sizi şartlandıran mekanik ses hallediyor herşeyi. Okuyan insanlara tahammül edemiyorlar. Okurlarsa anlarlar, anlarlarsa şartlandırdığımız reflekslerinden kurtulup özgürleşirler, sistemi sorgularlar diye korkuyorlar. Çünkü "Birey hissederse topluluk sendeler" Çünkü biliyorlar "Her değişim istikrar için bir
Okuyan kadinlar kulubu olarak #heraybiryayinevi etkinliği için @ithakiyayinlari nı seçince fırsat bu fırsat dedim.
Benim için kolay bir okuma olmadığını söyleyebilirim. Her türlü yoruma spoiler yememek için göz ucuyla bakan ben, sunuş ve önsöz kısmında hayatımın spoilerını yedim :) Bu maalesef kopmama sebep oldu. Bırak ben düşüneyim, fark edeyim, sorgulayayım dedim doğal olarak, kitaptaki şartlandırmayı bana niye yapıyorsun yani. Okumayı bırakıp eğlenceli olacağını düşündüğüm başka bir kitap okuduktan sonra geri döndüm okumaya. Düşe kalka sonuna ulaştım ama ilk yaşadığım hayal kırıklığını atlatabilmiş değilim. Çünkü kitabın elimde sürünmesine sebep oldu.
Gelelim kitabımıza, "Her şeyin ulaşılabilir olduğu bir dünyada hiç bir şeyin anlamı yoktur..." siz de böyle mi düşünüyorsunuz? Bu kitapta her şey ulaşılabilir. Hep mutlusunuz, mutsuz hissettiğinizde küçük bir ilaçla göklere uçuyor uyuşuyorsunuz, yani yine mutlusunuz. Yaşlanmak, kederlenmek, yoksulluk, yoksunluk, aşk, aile hiç bir şey yok. Doğmuyorsunuz, doğurmuyorsunuz. Bunun içinde makineler var. Üretimin kalitesine göre sınıflandırılıyorsunuz, alt ya da üst tabaka diye. Uyum sağlayamadıysanız, üretimde bir hata olduysa aykırıların olduğu, düşünen sorgulayan idrak edenlerin olduğu adaya sürülüyorsunuz mis gibi :) Daha üretilmeden önce (doğmadan önce değil), size sürekli dinletilen, beyninizi yıkayan, sizi şartlandıran mekanik ses hallediyor herşeyi. Okuyan insanlara tahammül edemiyorlar. Okurlarsa anlarlar, anlarlarsa şartlandırdığımız reflekslerinden kurtulup özgürleşirler, sistemi sorgularlar diye korkuyorlar. Çünkü "Birey hissederse topluluk sendeler" Çünkü biliyorlar "Her değişim istikrar için bir
Dersim vahşetine karşı yazarın tavrı
Hep söylüyorum, öykücüler roman yazmaya başlayınca, eserleri tam bir roman olmuyor, bunlara "romanımsı" diyorum. Sema Kaygusuz da yazarlık kariyerine öykücü olarak başlayıp sonra roman yazmaya çalışanlardan. Roman yazan demiyorum, bilerek "roman yazmaya çalışanlar" diyorum.
Bu romanımsı kitaptaki anlatıcı, Dersim Katliamı'ndan tesadüfen kurtulup Samsun'a göç eden kırk kişilik Alevi topluluğunda küçük bir kızın, bir babaanne olarak torununa seslenmesini aktarıyor ve aynı zamanda anlatıcı olarak kendisi bu toruna söz söylüyor.
Elinde hep fotoğraf makinesiyle gezen, yaşamdaki ruhsal derinliklerin farkında olmayan torunun, Hıdrellez şenliğini ve orada Hızır'ı temsil eden dansçıyı bile fotoğrafın dar, sınırlı, donuk anına hapsetmesini eleştiriyor.
Sema Kaygusuz, cinsiyet, etnisite, hayvan-insan ve hatta organik-inorganik ayrımlara karşı çıkan bir yazar. Bu romanında bu aşkınlığı Hızır temsil ediyor. Romandaki anlatıcı, torunun eksikliğini tamamlayıp, Hızır'la olmuyorsa kendisiyle bütünleşmeye çağırıyor onu, "yüzünde bir yer" bulmayı diliyor.
Dersim gibi bir felaketten geriye hınç deği, utanç kalmış. Bu romandaki yaklaşıma göre, bu dehşet anlatılamaz, fotoğrafı çekilemez. Bunlar yapılsa bile hep eksik kalır. Babaanne de torununa "aşağılanmanın ezikliğini değil de, mahvoluştan hemen sonra büyüyen insan olma mahcubiyetini bırak"mış torununa (s. 152). Anlatıcı, sadece incir ağacından medet ummamasını, kendisini muhatap almasını istiyor.
Yazara göre, Dersim gibi bir vahşet karşısında en güçlü edebi tavır yaşanan dehşeti hatırlatmak ve acı çektirmek yerine, insanın özüne dönmesi, yani din, dil, vb her türlü kültürden önceki saf halimize dönmemize dair mitolojik öyküler yardımıyla içe bakış ve kadim zamanlardaki gibi her varlıkla hemhal olmak.