Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görünmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanmadiktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldamayan düşünceler neye yarardı?